Shearwater - Jet Plane and Oxbow (2016)

Quiet Americans klinkt niet verkeerd.

Inderdaad! Moest wel even wennen aan het geluid, dat niet bepaald de typische Shearwater-sound is. Als het hele album zo wordt qua invloeden en productie, zou het weleens Shearwaters Reflektor kunnen worden.

Ik vind het wel te prijzen dat Shearwater telkens wat anders probeert. Soms valt zo'n experiment tegen, zoals wat mij betreft het coveralbum Fellow Travelers, en soms pakt het verrassend leuk uit zoals Quiet Americans nu. Dat elektronische tintje past wel bij de stem van frontman Meiburg.

Dit is wel een album om naar uit te kijken. Single Quiet Americans klinkt goed, wel anders dan voorgaand werk weer, maar zeker goed. Fellow Travelers was inderdaad een beetje een misser, maar hopelijk wordt het weer een werkje van het niveau Animal Joy en Rook.

Na Quiet Americans is er nu ook een tweede track te beluisteren: Shearwater - Only Child by Sub Pop | Free Listening on SoundCloud

Only Child ligt wat meer in lijn met Animal Joy dan Quiet Americans. Beide mooie tracks, ben nu nog benieuwder naar het gehele album. Met deze twee tracks zal het vast een mooi werkje opleveren.

Zeer teleurgesteld in dit album. Animal Joy was een klein meesterwerkje. Je hoort er niks meer van terug. Te weinig inspiratie voor goed uitgewerkte songs.

1 luisterbeurt en gewoon weer heel goed

Only child klinkt erg mooi...Ga 13 februari kijken en luisteren in Paradiso.

Ik kon al een gelekte versie vinden, maar van 128kps word je ook niet bepaald vrolijk. Dan raakt de gehele compositie en goed uitgewerkte muziek van Shearwater kant noch wal. Nog 3 daagjes.

Uit een interview met Jonathan Meiburg begrijp ik dat het een soort protest album is over Amerika wat niet prekerig wil zijn waarin hij de breuk tussen hemzelf en Amerika (USA) beschrijft. Hij vind het mooi daar en fijn leven, maar haat het ook vanwege de commercie en het narcisme. Verder zou het een soort jaren '80 vibe moeten hebben gecombineerd met huidige rockinvloeden. Daar kan ik me met Quiet Americans in ieder geval al in vinden.

Animal Joy is in iedergeval erg ondergewaardeerd, ben benieuwd!

3 uurtjes verder, fantastisch, wat een mooi album!

Eens! Backchannels en Only child zijn in ieder geval prachtig.

Daar wil ik Radio Silence nog wel aan toevoegen, pakt gelijk, voor de rest allemaal groeibriljanten....

Na een kort cover-uitstapje (Fellow Travelers) is Shearwater terug met een volwaardig eigen album. Onder leiding van de karakteristieke en illustere stem van John Meiburg klinkt de band altijd herkenbaar: als de muzikale vertolking van natuurkrachten. Toch is het eerste wat opvalt aan Jet Plane and Oxbow dat ze een nieuwe meer elektronische weg zijn ingeslagen.

Het openingsnummer valt meteen op: Prime begint met een elektronisch riedeltje. Maar al snel vallen de herkenbare meanderende gitaren erin en zet Meiburg ons weer op aarde met zijn typische stem. Dit is Shearwater als vanouds, maar met een elektronisch sausje. Ook op de rest van het album is dit sausje te horen. Zo is lead-single Quiet Americans een Shearwater nummer met swingende synths en een speelse dance-beat. Ook horen we hier meer traditionele instrumenten; vooral de piano die het nummer een luchtige sfeer geeft valt op, maar zeker ook de xylofoon/triangel. Het tempo is zeer hoog in deze nummers, en op het meerendeel van de rest van het album. Dit is een logisch vervolg van hun vorige langspeler Animal Joy, dat al een aaneenschakeling was van het ene krachtpats-nummer na het andere. Waar dat album echter halverwege inzakte wegens gebrek aan afwisseling, is Jet Plane and Oxbow langer boeiend. Backchannels is als een rustig kabbelend beekje waar de akoestische gitaren meer op de voorgrond treden. Maar vooral Only Child is Shearwater als vanouds en had zo op de vorige (ingetogenere) albums kunnen staan. Verder horen we nog psychedelische krautrock op het langgerekte Filaments, en filmische muziek op album-afsluiter Stray Lights at Clouds Hill. En tenslotte weten we met A Long Time Away en Pale Kings ook weer dat Shearwater heel hard kan rocken. Het album biedt daarmee ruimvoldoende afwisseling.

We horen op Jet Plane and Oxbow een vernieuwd Shearwater. Met veel meer ruimte voor elektronische arrangementen en een wat instrumentaal afwisselender album dan de vorige doet Shearwater goede zaken. Toch is er geen enkel nummer dat er keihard boventuit steekt. Het album meandert een beetje voort naar het einde, blijft continu boeiend, maar is tegelijkertijd ook een beetje saai en richtingloos.

Pat-sounds: Album Shearwater - Jet Plane and Oxbow (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

De lat is gelegt. Prachtig album van Shearwater. Ik heb Rook maar die wordt hier ruimschoots overtroffen, bv. met meer electronica zoals in het geweldige Filaments en Radio Silence.
Zeer prettige muziek, die ik vandaag ook meteen heb besteld na het luisteren.
Gaat scoren in de eindlijst van 2016.

Meer elektronisch dan het vorige werk, maar wel weer erg mooi. Wederom is de kenmerkende stem van de zanger, John Meiburg, een belangrijke pre. Prachtig!

De kalmerende gitaarklanken van Backchannels,
nooit klonk iets zo teder,
kalmerend
en oprecht.

Wauw.

Deze gaat goed scoren in de eindejaarslijstjes!

De eerste zes nummers scoren allemaal ruim voldoende tot zeer goed. Prime, Quiet Americans en Pale Kings zijn tevens de beste nummers van dit albuym. Vanaf Only Child wordt het minder. Glass Bones en Radio Silence hebben gelukkig nog een lekkere portie pit, de andere drie vind ik echt te saai. Vooral Wildlife in America doet me bar weinig. Zonde dat het album in mineur afsluit, maar goed genoeg voor 3,5 sterren is Jet Plane and Oxbow nog wel.

Edit: Ik zit net te bekijken wat hier op MuMe de favoriete nummers zijn en ik ben in shock! Ik ben het zelden zo oneens geweest met dat lijstje. Het duffe Only Child bijna bovenaan, maar 3 stemmen voor het geweldige Prime en slechts 1 voor Pale Kings: die van mij.

Kan me volledig vinden in je argumentatie stoepkrijt! Na Only Child wat ik echt een draak van een nummer vindt zakt het erg in. De eerste 6 nummers zijn fenomenaal en het is inderdaad erg zonde hoe hij dan met die laatste 4 a 5 nummers het album eigenlijk afsluit op een manier die niet past. Weg experimentele, weg aparte sounds, het is allemaal wat flets na Only Child. Daarom helaas maar 4,0 sterren in plaats van 5,0.
Wat overigens niet wegneemt dat dit echt een ongelofelijk mooi album is. Altijd kippenvel bij Backchannels...

Voor mij is Shearwater een duidelijk groeiproces qua waardering dat tot op heden per album is gegroeid en ook nu weer met "Jet Plane". Was 'Animal Joy' het eerste album waar ik met plezier in zijn geheel naar luisterde, bij deze plaat is dat nog meer zo. Het feit dat hij op vinyl in huis staat, zegt genoeg. (Twee nummers op een kant? Welke nitwit verzint het?)

Voor mij zit er een Bowie component in deze plaat. "One of the Americans"? 100% een Bowie wending. Referenties naar 'Heroes' elders. Wat mij het meeste opvalt is, dat de handrem er af is bij Jonathan Meiburg. Er mag gedanst worden op een Talking Heads manier. (Mmm, weer Brian Eno.) De alternative popfeel die "Jet Plane" verder uitstraalt, maakt het een uitermate prettig album. De enige die niet los komt, is Meiburg zelf, die houdt (bijna overal, zie onder) het cool en netjes in zijn voordracht. Het leven is serieus, niet waar.

Waar stoepkrijt en Monsieur beiden het niveau vinden dalen in de tweede helft van de plaat, hoor ik dezelfde intentie en intensiteit. Het verschilt heel weinig van elkaar. 'Radio Silence' is heel weinig mis mee. Vanuit het "Disarray ...I need it", een van mijn favoriete momenten op het album, zie ik een zaal wel uit zijn dak gaan.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

De populariteit van Only Child kan ik ook moeilijk verklaren. Mijn stemmen zijn uitgegaan naar Prime, Backchannels en Filaments. Wat mij betreft zijn dat ook de meer vooruitstrevende nummers op dit album. Zodra Shearwater wat meer durf toont in de instrumentatie en opbouw, weten zij mij echt te raken. Bij een 'simpeler' nummer als Only Child val ik toch al snel over zijn stem. Die ervaar ik in dat geval als vervelend.

Geweldig nummer ja. Zó goed.

Het is wennen, maar slecht is het allerminst. Het is minder folk en meer electronica. Schitterend hoe dit album langzaam uitdooft in Stray Light at Clouds Hill.

Gisteren bij Vera. Prachtig concert. Met in de toegift eerbetoon aan Bowie.

Mijn eerste kennismaking met Shearwater, hoor dus dat dit elektronische niet geheel verwacht was?

Deze plaat is ook mijn kennismaking met Shearwater en tegelijkertijd waarschijnlijk het album dat ik dit jaar al het meest gedraaid heb. De groep brengt een heerlijke mix van pop-rock met elektronische accenten, waarbij ze een weidse sound samenstellen met aanstekelijke gitaarriffs, sierlijke melodieën en bakken interessante, dromerige sonische details. Tevens was het een onderdeel van de soundtrack voor mijn reizen in Azië en Noord-Amerika, een levensveranderende ervaring, waardoor ik er ook een emotionele band mee opgebouwd heb. Belandt sowieso op een mooie plaats in mijn eindejaarslijstje!

Heb een tijdje flink moeten wennen aan de elektronische elementen in dit album, maar kan het intussen steeds beter op waarde schatten denk ik zo. Animal Joy vond en vind ik nog altijd een parel, dit is gewoon een goed album met een zanger die je altijd er zo tussenuit kan pikken. Voor mij is dat laatste altijd iig een enorme pre.

Verliefd op dit album al sinds 2016. Welk album van Shearwater is aan te raden? Ben namelijk niet zo'n folkliefhebber en ik hoor dat deze elektronische sound niet hun originele is.

Animal Joy komt het dichtste in de buurt denk ik.