Shearwater - Jet Plane and Oxbow (2016)

Animal Joy komt het dichtste in de buurt denk ik.

In eerste instantie was het wennen aan deze Shearwater, waarvan de voorzijde van de hoes afwijkt van de natuurgerichte hoezen van voorheen. Net als menig andere liefhebber ging ik geleidelijk alsnog overstag, ondanks het gebruik van digitale geluiden. Niet alleen omdat het eigenlijk wel meevalt op dat vlak, vooral omdat de hand en stem van liedjessmid Meiburg opnieuw de rode draad bleken.
Bovendien is de elektronica passend ingelijfd, zoals de overige hoesfoto's opnieuw in de natuur zijn geschoten. Shearwater bleek wederom zijn geesteskind en Jet Plane and Oxbow een groeialbum, wat gisteren nog eens werd bevestigd bij een tweetal autoritten.

Voor mijn afspeellijst voegde ik toe: opener Prime met meteen in het intro synthesizer hetgeen mij op het verkeerde been zette - inmiddels dus gewend, A Long Time Away met z'n voortdenderende drumlijn, Pale Kings waar de folk (van voorheen?) is ingebed in een elektrisch geluid en drukke percussie, het dromeriger Wildlife in America en het ietwat postpunkige Radio Silence met z'n gejaagde groove.

Niet op mijn afspeellijst maar zeker waard om te noemen: het vlotte Filaments met z'n volle geluid, Only Child is lekkere indierock (maar niet zo passend bij de rest op de lijst) net als Glass Bones en de trage postpunk van Stray Light at Clouds Hill. Als een kruising tussen Joy Division en (de latere) Talk Talk. Ze bewijzen dat deze Shearwater als geheel een sterk album is, heel anders dan ik aanvankelijk veronderstelde.

Mijn chronologische queeste door het werk van Shearwater vervolgt nog niet met The Great Awakening, dat in 2022 verscheen. Eerst het in 2018 verschenen debuut van Loma, een project met Meiburg in de gelederen.
Die twee zijn dit najaar gezamenlijk op tournee door Europa. Samen met Shearwaters nieuwste album de reden dat ik aan deze muzikale reis begon.

Ha, dit wordt mijn eerste Shearwater-rodedansschoentjesplaat. Wie had dát ooit gedacht?

Het is maar goed dat artiesten niet altijd bij het oude blijven hangen. De muzikale boomgaard is simpelweg te verleidelijk, te vol, te sappig – en ja, appels zijn net zo lekker als peren. Alleen moet je soms even wennen aan de schil.

Vond ik de Shearwater-uptempo nummers voorheen niet te pruimen, te zoet of niet rijp genoeg, en klonk de stem van een overijverige Jonathan soms pijnlijk geforceerd; hier is dat anders. Toch ben ik blij dat Jonathan Meiburg later nog een andere afslag heeft genomen. Sommige paden zijn vooral waardevol omdat ze tijdelijk zijn.

Hoe dan ook, Jet Plane and Oxbow is een lekker vlot album en voorwaar: hier wordt zelfs al deftig gezongen. Kijk aan, hij kan het dus wél. Mits de sterren goed staan natuurlijk én de microfoon hem niet uitdaagt.

Maar Jonathan blijft fan van Mark Hollis. Zelfs hier dwarrelen een paar rasechte Talk Talk-echo’s rond, alsof hij ze per ongeluk heeft ingeslikt met klokhuis en al. Nu plukt Jonathan wel vaker heel bekende geluiden uit heel bekende albums van heel bekende artiesten. Dat is dus niks nieuws, maar hij doet het met zo’n vanzelfsprekendheid dat je het bijna als een stijlkenmerk gaat zien.

... het ís een stijlkenmerk, denk ik!

Tien jaar later is dit nog steeds een ijzersterke plaat. In mijn herinnering heb ik Shearwater staan als een band die mooie, maar enigszins bedaagde muziek maakt. De verrassing was best groot toen ik deze weer eens speelde. Het is regelmatig heel stevig. Toch klopt mijn opmerking bij The New World wel. Het geluid van Shearwater is daar verrijkt door de extra instrumenten. Jet Plane ... is een echte bandplaat.