Manu Chao - Próxima Estación: Esperanza (2001)
Alternatieve titel: ...Próxima Estación... Esperanza
mijn stem
333 stemmen
Frankrijk
Wereld
Label: Virgin
-
Merry Blues (3:36)
-
Bixo (1:52)
-
El Dorado 1997 (1:29)
-
Promiscuity (1:36)
-
La Primavera (1:52)
-
Me Gustas Tu (4:00)
-
Denia (4:39)
-
Mi Vida (2:32)
-
Trapped by Love (1:54)
-
Le Rendez-Vous (1:56)
-
Mr. Bobby (3:49)
-
Papito (2:51)
-
La Chinita (1:33)
-
La Marea (2:16)
-
Homens (3:18)
-
La Vacaloca (2:23)
-
Infinita Tristeza (3:56)
0
geplaatst: 10 maart 2004, 20:55 uur
Tja...zat ik ook aan te twijfelen...
Manu Chao is niet in genres te stoppen. Manu Chao is gewoon Manu Chao
Manu Chao is niet in genres te stoppen. Manu Chao is gewoon Manu Chao
0
Stefan
geplaatst: 22 maart 2004, 19:59 uur
ik heb voor zijn live-album naast Wereld maar voor Ska gekozen, omdat het daar live nog het meest op lijkt
0
geplaatst: 22 maart 2004, 20:32 uur
Ben ik het absoluut niet mee eens, Manu Chao is zeker geen ska.
0
geplaatst: 22 maart 2004, 22:16 uur
Gewoon wereld zou ik zo zeggen want reggae is het ook zeker niet.
1
geplaatst: 12 juni 2005, 11:56 uur
Hoorde wat van de plaat, maar heb hem niet gekocht. Klonk teveel als meer van hetzelde.
0
geplaatst: 12 juni 2005, 22:02 uur
Martin schreef:
Hoorde wat van de plaat, maar heb hem niet gekocht. Klonk teveel als meer van hetzelde.
Hoorde wat van de plaat, maar heb hem niet gekocht. Klonk teveel als meer van hetzelde.
Dacht ik eerst ook. Maar ik moet zeggen dat ik ze allebei erg goed vind en dan ook niet kiezen welke ik beter vind. Vind het dan ook best een prestatie als twee platen zo op elkaar lijken en dan toch beiden zo goed zijn. Het tegenovergestelde had ik bij de Beastie Boys: Check your head vond ik fantastisch en Ill Communication vond ik daarna een herhalingsoefening die de sprankeling/sfeer/groove van CYH mistte. Toch "...Esperanza" dan maar proberen, Martin ?
0
geplaatst: 8 december 2005, 16:50 uur
Leuke zomerse muziek. Helaas lijken veel nummers erg op elkaar...
0
geplaatst: 23 januari 2006, 00:45 uur
Ik word er heel vrolijk van. Dat de liedjes op elkaar lijken vind ik dan niet erg. Het gaat erom wat een plaat doet.
Feest!
Feest!
0
geplaatst: 30 januari 2006, 23:02 uur
Behalve de bovengenoemde stijlen zijn ook pachanga en punk stijlen die aan Manu Chao verbonden worden en wikipedia heeft het over chanson en folk...
0
geplaatst: 21 maart 2006, 22:33 uur
Dit album begint mij altijd snel te vervelen.. Na een nummer of 5 heb ik het wel gehad met deze muziek. Vind het ook totaal niet spannend ofzo. 2*
0
geplaatst: 12 april 2006, 11:24 uur
Hij is erg leuk, maar heeft twee minpunten waardoor hij de 4 punten bij mij niet haalt:
1) Erg kort
2) Je hoort het verschil tussen deze en zijn voorganger (Clandestino) amper. Het lijkt soms bijna op zelfplagiaat.
Ondanks de laatste opmerking heb ik deze wel gewoon gekocht. Na lang twijfelen (ik heb hem een paar jaar lang in een gebrande versie gehad) en in de uitverkoop, maar toch. Toch 3,5 punten, omdat het allemaal zo verschrikkelijk goed klinkt.
1) Erg kort
2) Je hoort het verschil tussen deze en zijn voorganger (Clandestino) amper. Het lijkt soms bijna op zelfplagiaat.
Ondanks de laatste opmerking heb ik deze wel gewoon gekocht. Na lang twijfelen (ik heb hem een paar jaar lang in een gebrande versie gehad) en in de uitverkoop, maar toch. Toch 3,5 punten, omdat het allemaal zo verschrikkelijk goed klinkt.
0
geplaatst: 12 april 2006, 11:27 uur
Het enige dat ik ken is Me Gustas Tu, wat ik best wel een leuk nummer vind. Voor mijn Spaanse les moest ik de tekst daarvan eens vertalen.
0
nicolas
geplaatst: 21 mei 2006, 00:42 uur
echt relaxerende weredlmuziek dit hier. niet te missen zomer op 29 juni op de weide van werchter 
0
geplaatst: 29 juni 2006, 17:41 uur
Echt een heerlijk album dit. Wordt er altijd weer vrolijk van, hoewel er ook wat triestere songs opstaan.
De mooiste songs vind ik onder andere Denia met dat Arabische tussen de zang door, Homens (een van de relaxtere songs op de verder uitbundige cd), Infineta Tristeza (echt een afsluitsong), Merry Blues (vrolijk!) en natuurlijk singletje Me Gustas Tu.
Live heb ik ze ook een keer gehoord, Lowlands geloof ik (op de radio, was daar niet aanwezig hoor). Moet een echt feest zijn geweest, Manu Chao lijkt me een echte live-act.
Manu Chao is op dit moment bezig aan de soundtrack voor de documentaire Maradona (over het leven van) die Emir Kusturica aan het maken is en dit jaar uit moet komen. Volgens Kusturica zal de soundtrack aantonen dat Maradona's impulsiviteit onlosmakelijk is verbonden met zijn 'geniale kant'.
Ben zeer benieuwd (naar de documentaire én de muziek)! Manu Chao, Kusturica en Maradona - klinkt als een hechte combinatie van intuitie, intensiteit, vrolijkheid en genialiteit.
De mooiste songs vind ik onder andere Denia met dat Arabische tussen de zang door, Homens (een van de relaxtere songs op de verder uitbundige cd), Infineta Tristeza (echt een afsluitsong), Merry Blues (vrolijk!) en natuurlijk singletje Me Gustas Tu.
Live heb ik ze ook een keer gehoord, Lowlands geloof ik (op de radio, was daar niet aanwezig hoor). Moet een echt feest zijn geweest, Manu Chao lijkt me een echte live-act.
Manu Chao is op dit moment bezig aan de soundtrack voor de documentaire Maradona (over het leven van) die Emir Kusturica aan het maken is en dit jaar uit moet komen. Volgens Kusturica zal de soundtrack aantonen dat Maradona's impulsiviteit onlosmakelijk is verbonden met zijn 'geniale kant'.
Ben zeer benieuwd (naar de documentaire én de muziek)! Manu Chao, Kusturica en Maradona - klinkt als een hechte combinatie van intuitie, intensiteit, vrolijkheid en genialiteit.
1
geplaatst: 17 september 2006, 18:51 uur
Lekkere zomerse plaat, doorspekt met samples. Chao heeft de juiste toon te pakken. ****
0
geplaatst: 20 september 2006, 15:01 uur
Ik heb, in een dolle bui (eind jaren 90 volgde ik de muziek maar heel beperkt) deze gekocht samen met 'Clandestino'. Bij een kennis had ik 'Clandestino' gehoord, en dat vond ik toen heel bijzonder. Nog nooit had ik zulk een 'latin' gehoord. Ik kende wel merengue, salsa, bossa nova en dergelijke, maar dit was meer een achteloos en ontwapenend soort 'country-latin'. Net alsof het niet helemaal serieus was, ook. Het liet me niet meer los en Manu Chao is een begrip in de wereldmuziek, weet ik inmiddels (toen niet).
Qua compositie voegt deze misschien weinig toe aan 'Clandestino' (heb ik tenminste vaak gehoord). Maar dat is ook niet wat mij aantrekt. Het mooie van Esperanza is dat het zo voortkabbelt, en dat past mi ontzettend goed bij de muziek. Themaatjes gaan en komen weer terug. Eigenlijk bevat het album bijna geen echte nummers. Ik ken ze ook niet los, en ik vind het ook geen recht doen aan het album om te zeggen dat bepaalde nummers 'het beste' zijn.
Het is een van de weinige albums waarvan ik nooit een nummer oversla.
Qua compositie voegt deze misschien weinig toe aan 'Clandestino' (heb ik tenminste vaak gehoord). Maar dat is ook niet wat mij aantrekt. Het mooie van Esperanza is dat het zo voortkabbelt, en dat past mi ontzettend goed bij de muziek. Themaatjes gaan en komen weer terug. Eigenlijk bevat het album bijna geen echte nummers. Ik ken ze ook niet los, en ik vind het ook geen recht doen aan het album om te zeggen dat bepaalde nummers 'het beste' zijn.
Het is een van de weinige albums waarvan ik nooit een nummer oversla.
1
geplaatst: 25 februari 2007, 16:21 uur
Wat mij vooral opvalt bij dit album is dat nummers vaak op een rare manier in elkaar overlopen. Bijvoorbeeld: de laatste keer dat je het refrein van Trapped by Love hoort is bij het nummer Rendez-vous dat erna komt. Ik zie dat sq iets soortgelijks hierboven al vermeldt, met terugkerende thema's ed. Wel grappig, maar niet echt van betekenis voor een positieve of negatieve beoordeling verder. Dit is gewoon een erg fijn feel-good album met heerlijke, doordachte deuntjes. Enig minpuntje: hoewel ik een anglofiel pur sang ben, vind ik het engels op deze cd af en toe storend. Doe het maar gewoon in het Frans wat mij betreft, klinkt veel leuker. 4*
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 2 juli 2007, 16:59 uur
tnf schreef:
Hij is erg leuk, maar heeft twee minpunten waardoor hij de 4 punten bij mij niet haalt:
1) Erg kort
2) Je hoort het verschil tussen deze en zijn voorganger (Clandestino) amper. Het lijkt soms bijna op zelfplagiaat.
Ondanks de laatste opmerking heb ik deze wel gewoon gekocht. Na lang twijfelen (ik heb hem een paar jaar lang in een gebrande versie gehad) en in de uitverkoop, maar toch. Toch 3,5 punten, omdat het allemaal zo verschrikkelijk goed klinkt.
Hij is erg leuk, maar heeft twee minpunten waardoor hij de 4 punten bij mij niet haalt:
1) Erg kort
2) Je hoort het verschil tussen deze en zijn voorganger (Clandestino) amper. Het lijkt soms bijna op zelfplagiaat.
Ondanks de laatste opmerking heb ik deze wel gewoon gekocht. Na lang twijfelen (ik heb hem een paar jaar lang in een gebrande versie gehad) en in de uitverkoop, maar toch. Toch 3,5 punten, omdat het allemaal zo verschrikkelijk goed klinkt.
Perfect inwisselbaar voor zijn voorganger, dàt klopt.
Ik geef iets minder dan aan die voorganger.
**** zijn er toch nog 4
0
geplaatst: 11 juli 2007, 13:55 uur
sq schreef:
Ik heb, in een dolle bui (eind jaren 90 volgde ik de muziek maar heel beperkt) deze gekocht samen met 'Clandestino'. Bij een kennis had ik 'Clandestino' gehoord, en dat vond ik toen heel bijzonder. Nog nooit had ik zulk een 'latin' gehoord. Ik kende wel merengue, salsa, bossa nova en dergelijke, maar dit was meer een achteloos en ontwapenend soort 'country-latin'. Net alsof het niet helemaal serieus was, ook. Het liet me niet meer los en Manu Chao is een begrip in de wereldmuziek, weet ik inmiddels (toen niet).
Qua compositie voegt deze misschien weinig toe aan 'Clandestino' (heb ik tenminste vaak gehoord). Maar dat is ook niet wat mij aantrekt. Het mooie van Esperanza is dat het zo voortkabbelt, en dat past mi ontzettend goed bij de muziek. Themaatjes gaan en komen weer terug. Eigenlijk bevat het album bijna geen echte nummers. Ik ken ze ook niet los, en ik vind het ook geen recht doen aan het album om te zeggen dat bepaalde nummers 'het beste' zijn.
Het is een van de weinige albums waarvan ik nooit een nummer oversla.
Ik heb, in een dolle bui (eind jaren 90 volgde ik de muziek maar heel beperkt) deze gekocht samen met 'Clandestino'. Bij een kennis had ik 'Clandestino' gehoord, en dat vond ik toen heel bijzonder. Nog nooit had ik zulk een 'latin' gehoord. Ik kende wel merengue, salsa, bossa nova en dergelijke, maar dit was meer een achteloos en ontwapenend soort 'country-latin'. Net alsof het niet helemaal serieus was, ook. Het liet me niet meer los en Manu Chao is een begrip in de wereldmuziek, weet ik inmiddels (toen niet).
Qua compositie voegt deze misschien weinig toe aan 'Clandestino' (heb ik tenminste vaak gehoord). Maar dat is ook niet wat mij aantrekt. Het mooie van Esperanza is dat het zo voortkabbelt, en dat past mi ontzettend goed bij de muziek. Themaatjes gaan en komen weer terug. Eigenlijk bevat het album bijna geen echte nummers. Ik ken ze ook niet los, en ik vind het ook geen recht doen aan het album om te zeggen dat bepaalde nummers 'het beste' zijn.
Het is een van de weinige albums waarvan ik nooit een nummer oversla.
Ik heb hier nog nooit wat bij geschreven, omdat deze reactie m.i. al genoeg zegt. Deze plaat staat ook bij mij op 5*, omdat het zo verschrikkelijk pretentieloos relaxed voortgaat. Clandestino heb ik nooit erg veel aan gevonden, maar dit is gewoon geweldig. Zeker in de zomer, natuurlijk
0
geplaatst: 23 juli 2007, 17:38 uur
de muziek van manu chao doet mij werkelijk helemaal niets.
als ik 'm voorbij hoor komen krijg ik hersenschimmen van bejaarden die de volgeltjesdans uitvoeren
Manu Chao is zo pretentieloos als een glas mineraalwater.
nul komma niks maar dat mag niet
dus 0,5
ps maar Mano Negra daar zag ik de lol zeker van in.
als ik 'm voorbij hoor komen krijg ik hersenschimmen van bejaarden die de volgeltjesdans uitvoeren
Manu Chao is zo pretentieloos als een glas mineraalwater.
nul komma niks maar dat mag niet
dus 0,5
ps maar Mano Negra daar zag ik de lol zeker van in.
1
geplaatst: 23 juli 2007, 17:44 uur
Toch wel met dix eens.
Mano Negra was een stuk overtuigender, en wat minder eentonig.
Te relaxed; eigenlijk zijn het merendeel bewerksels van Mano Negra nummers of wordt 1 nummer over 4 nummers uitgesmeerd.
Maar het klinkt hoe dan ook wel zomers.
Dit album is een boterham met aardbeienjam; maar dan wel zo'n klein nep pakje, waarmee je met veel moeite een halve boterham kunt bedekken.
Mano Negra was een stuk overtuigender, en wat minder eentonig.
Te relaxed; eigenlijk zijn het merendeel bewerksels van Mano Negra nummers of wordt 1 nummer over 4 nummers uitgesmeerd.
Maar het klinkt hoe dan ook wel zomers.
Dit album is een boterham met aardbeienjam; maar dan wel zo'n klein nep pakje, waarmee je met veel moeite een halve boterham kunt bedekken.
0
geplaatst: 23 juli 2007, 19:42 uur
dix schreef:
de muziek van manu chao doet mij werkelijk helemaal niets.
als ik 'm voorbij hoor komen krijg ik hersenschimmen van bejaarden die de volgeltjesdans uitvoeren
Manu Chao is zo pretentieloos als een glas mineraalwater.
de muziek van manu chao doet mij werkelijk helemaal niets.
als ik 'm voorbij hoor komen krijg ik hersenschimmen van bejaarden die de volgeltjesdans uitvoeren
Manu Chao is zo pretentieloos als een glas mineraalwater.
*ligt krom van het lachen om het eerste stukje*
Dat pretentieloze, daar heb ik geen probleem mee (zolang het nog een bepaald niveau houdt). Leuk juist. Overdreven correcte muziek, waarvan de zogenaamde serieuze muziekkenners je bijna verplichten het leuk te vinden, doet me vaak niet zoveel.
0
geplaatst: 3 februari 2008, 00:08 uur
Wat kan hier nou mis mee zijn xO en als het geen verschil is met de voorganger... doe je alsof je de voorganger niet kent 
al kun je alleen in de zomer van dit soort muziek genieten, in de winter kan ik er ook weinig mee...
al kun je alleen in de zomer van dit soort muziek genieten, in de winter kan ik er ook weinig mee...
1
geplaatst: 10 september 2008, 20:54 uur
deric raven schreef:
Dit album is een boterham met aardbeienjam; maar dan wel zo'n klein nep pakje, waarmee je met veel moeite een halve boterham kunt bedekken.
Dit album is een boterham met aardbeienjam; maar dan wel zo'n klein nep pakje, waarmee je met veel moeite een halve boterham kunt bedekken.
Het is juist groots, overdreven, clownesk bijna. Vol en veel. Snap de vergelijking met het gierige aardbeienjam pakje niet?
Daarnaast vindt ik de muziek van Manu Chao heerlijk (evenals aarbeienjam) maar heb ik het te vaak gehoord, waardoor het me nu tegen begint te staan. Neemt niet weg dat ik er 1 of 2 zomers van heb genoten. Dat het hetzelfde trucje is als de voorganger stoort me totaal niet. Toch leuk, zo'n tweeluik.
Muziek hoeft niet altijd serieus en in de juiste lades te passen om toch te plezieren.
0
geplaatst: 15 oktober 2008, 17:20 uur
Beetje goedkoop dat Homens een remix is van Bongo Bong. Praktisch hetzelfde.
Verder leuk voor de zomer, maar die is al een tijdje afgelopen. Zonder de zonnestralen kan de plaat me niet erg boeien.
Verder leuk voor de zomer, maar die is al een tijdje afgelopen. Zonder de zonnestralen kan de plaat me niet erg boeien.
1
geplaatst: 6 november 2008, 18:10 uur
Het is erg leuke muziek en het klinkt zomers en exotisch met veel korte nummers die weliswaar wat op elkaar lijken, maar wel aanstekelijk. Echter is dit teveel een herhaling van de succesformule van vorig album en dus minder verrassend, vandaar 0,5* minder dan de voorganger.
En ja, ik heb 100x liever vrolijke en pretentieloze muziek dan serieus bedoelde maar lege muziek zonder sfeer en emotie.
En ja, ik heb 100x liever vrolijke en pretentieloze muziek dan serieus bedoelde maar lege muziek zonder sfeer en emotie.
* denotes required fields.