Manu Chao - Próxima Estación: Esperanza (2001)

Ik heb, in een dolle bui (eind jaren 90 volgde ik de muziek maar heel beperkt) deze gekocht samen met 'Clandestino'. Bij een kennis had ik 'Clandestino' gehoord, en dat vond ik toen heel bijzonder. Nog nooit had ik zulk een 'latin' gehoord. Ik kende wel merengue, salsa, bossa nova en dergelijke, maar dit was meer een achteloos en ontwapenend soort 'country-latin'. Net alsof het niet helemaal serieus was, ook. Het liet me niet meer los en Manu Chao is een begrip in de wereldmuziek, weet ik inmiddels (toen niet).

Qua compositie voegt deze misschien weinig toe aan 'Clandestino' (heb ik tenminste vaak gehoord). Maar dat is ook niet wat mij aantrekt. Het mooie van Esperanza is dat het zo voortkabbelt, en dat past mi ontzettend goed bij de muziek. Themaatjes gaan en komen weer terug. Eigenlijk bevat het album bijna geen echte nummers. Ik ken ze ook niet los, en ik vind het ook geen recht doen aan het album om te zeggen dat bepaalde nummers 'het beste' zijn.

Het is een van de weinige albums waarvan ik nooit een nummer oversla.