The Mary Onettes - The Mary Onettes (2007)

Ik denk dat dit nog eerder door Coldplay liefhebbers gewaardeerd zal worden dan door White Lies liefhebbers. Die laatste heeft een veel donkerdere sound dan The Mary Onettes. Explosions is ook het enige nummer dat aan TJ&MC doet denken. Dit is een puur 80's popplaatje met een dikke P. Dat geeft verder niet, maar Mr. Mju, je moet de mensen hier geen valse hoop geven.

Zelf vind ik Coldplay helemaal niets ( behalve AROBTTH), terwijl ik dit album helemaal heb grijs gedraaid. Ik hoor echt geen enkele gelijkenis met Coldplay, deze band heeft veel meer dat typische nostalgische jaren '80 tintje.
Als we toch naar bands zoeken met een gelijkaardige sound, dan in de eerste plaats Shout Out Louds (als twee druppels water!), en het laatste album van The Search.
3 november is genoteerd.

White Lies is ook gelikt en poppy - in mijn beleving - en zo moeilijk zijn die teksten ook weer niet. En ik zit aan nog wat anders te denken (uit de 80's) maar dat wil ff niet komen; iig geen E&B, ook geen CSA.

Eerlijk gezegd hoor ik ook geen Coldplay erin - zou bijna zeggen: gelukkig, want dat was toch wel de deceptie van het afgelopen jaar. Dit is eerlijker, want minder pretentieus en dat het minder donker zou zijn geloof ik niet - kijk maar eens naar het artwork. En weet jij hoe laat het donker wordt in Jönköping 's winters? Zeker 1,5 uur eerder dan hier.

Ik zal de laatste zijn die zal ontkennen dat White Lies gelikt en poppy is, want dat is precies wat me tegenstaat aan hun album, maar ze hebben wel een donkerder sound en daar kan het mooie artwork van dit album niets aan veranderen. Dat dit eerlijker en minder pretentieus is ben ik ook van overtuigd! Maar het is vrij lichte muziek, zelfs al zou het nooit meer licht worden in Jönköping zal ook dat daar niets aan veranderen.

Als je ooit zou willen trouwen weet ik daar in de buurt een fantastische plek voor zulks, 40 km van Jönköping - en dan 's avonds bij een ondergaande zon vieren. "Signed, sealed, delivered" zong Stevie.

White Lies dat donkere - ik zal hem straks nog eens opleggen - herken ik niet zo 1-2-3. Klankmatig vind ik het open en direct, maar ik luister ook niet te intensief naar de teksten, want dan moet ik lachen.

Ik ben al getrouwd geweest. Eén keer was genoeg.

Bij White Lies zit de bas veel vetter in de productie plus de zanger heeft een donkerder stemgeluid en doet niet aan A-ha denken. Dat zijn 2 zeer belangrijke elementen die White Lies liefhebbers bij dit album zullen missen. Een nummer als Lost vind ik trouwens wel vrij goed vergelijkbaar met White Lies. Maar ach, het is beide niet zo mijn smaak.

Ìk snap wat je zegt - maar kan geen 100% contraexpertise doen, omdat ik Mary Onettes alleen op Mp3 heb; album wordt meegenomen uit Zweden (evt vinyl).

Het is een kwestie van mix - ik vind het geluid bij White Lies open, klankkleur is misschien wel donker (mede door drums), maar ik vind dit echt geen sombere plaat.

Mary Onettes: zang (harmonies ook) meer naar voren, net als (solo)gitaar en keyboards - ik zou zeggen meer een jaar 60's, Phil Spector feel. Dit klinkt opener - maar goed het is geen 100% indicatie vinyl en cd met mp3 vergelijken.

Aanvankelijk had je bands die qua stijl de eighties helden trachtten te benaderen, bas prominent, drumstijl hoekig ea kenmerken. Later had je bands die nog een stap verder gingen, opnames en productietechnieken werden afgestemd met de bedoeling dat het album klinkt alsof het ook effectief in de 80's is opgenomen. Zie hier het raakvlak tussen Mary Onettes en White Lies.

Nog een gemeenschappelijk kenmerk; WL en MO hebben een (relatief) luchtige sound maar teksten die handelen over verlies, depressie en nog meer luchtige thema's. Hier volg ik Mju's standpunt, waar WL vaak potsierlijk is met zijn teksten, klinkt Mary Onettes een stuk eerlijker en meer bescheiden.

Het is inderdaad vnl. de klankkleur van de muziek waarin een duidelijk verschil zit tussen die 2 bands. (Dat kan je als je ze beide vanaf MP3 draait ook horen.) Ik vind White Lies ook niet somber. Ik denk dat het vnl. met de productie te maken heeft. Maar het is nou ook weer niet dat ik zo'n enorme kenner ben op dat gebied. Het is wat ik denk te horen.
Qua composties is er natuurlijk ook wel verschil. Een nummer als Void zal je White Lies weer niet horen zingen. Ik heb me trouwens vergist in die stem van White Lies. Die zanger zingt ook best hoog. (Heb die plaat nu weer even opstaan vandaar.)

Ik krijg 'em volgende week - wordt ie meegenomen (vinyl?) en dan meld ik me weer. Dit is wel een redelijk uplifting album. Het verbaast me dat er uit Sverige meer goede muziek vandaan lijkt te komen (Knife, Fever Ray, Jens Lekman, Loney Dear, Nicolas Makelberge om er een paar te noemen) van internationale klasse dan uit ons eigen land.

Ik vind dit een heel prettige plaat die me in eerste instantie, Pleasure Songs, met name de harmonies, deed denken aan The Walkabouts - suggesttie van ruimte, wide open spaces.

Lust: is dan weer redelijk 'Liverpudlian': Echo & Bunnymen (qua geluidsklank), beetje up-tempo als Treason (Teardrop Explodes) - echte feel good music.

Void, gedreven door bas en drum, met een fijn keyboard weefsel (Farfisa-klank) erdoorheen, trekt die Teardrop-lijn weer door.

The laughter, een ballad doet dan weer 70's Svenskpop aan; eerste associatie: Leka med elden van Gyllene Tider (band van Per Gessle).

Slow: echte popsong - hoor ik hier A-ha (Hunting High and Low)?

The Companion: prettig in het gehoor liggende popsong; associatie, zoals eerder genoemd: Teardrop Explodes en A-ha

Explosions: o.m. vanwege harmonies, echo en de gitaarklank doet me dit denken aan Jesus and Mary Chain (maar dan wel van Darklands)

Henry: leunt op akoestische gitaar en harmonies, echo en synthesizer - song met 'lucht'.

Under the Guillotine; vind ik een van de mindere songs; voeg nu bij the usual suspects nog Martha & The Muffins

Still: is een waardige pop-afronder van dit album.

Als ik kijk hoe vaak ik dit album al heb gedraaid en hoe vaak ik het (echte feel good muziek) nog zal draaien, geef ik het 3,75* - zulks kan niet hier, dus maak ik er 4* van.

Volgens mij kwam ik hier terecht via een tip bij het album van White Lies. En ik word niet teleurgesteld, na de eerste twee luisterbeurten proef ik hier dat er nog heel veel luisterbeurten zouden kunnen volgen! Erg fijn.

Kwam hier ook terecht via de genoemde post bij White Lies, en wat een aangename verrassing is dit zeg !! Had nog nooit van ze gehoord, maar dit is een collectie heerlijke, aanstekelijke popsongs in de stijl van een soort donkerdere A-Ha. Heb de plaat nu pas 2 keer gehoord (net zoals kaj_666 hierboven) en hij bevalt me nu al echt super.
Thanx voor de tip reptile71 !!

Wow, wat is HENRY toch een briljant nummer zeg !!

Toen ik deze plaat net ontdekt had, heb ik hem veel gedraaid. Inmiddels zijn we een half jaar verder, en meestal komt een plaat die ik eerst heel veel draaide, na een tijdje niet echt vaak meer voorbij. Dit album is een uitzondering. Ik draai hem nog regelmatig, en ik vind het nog steeds een fijne verzameling liedjes. De eerste helft van het album is beter dan de tweede, maar dat is geen reden om halverwege een andere cd op te zetten, want dan zou ik Still moeten missen. En dat is dan ook weer jammer.

Heel mooi deze muziek.
Het wat melancholische in deze nummers spreekt me zeer aan.
Mocht iemand nog wat tips kunnen geven van groepen in deze stijl met een melancholische aanpak.
Dat zou me veel plezier doen.
Ik kan dit soort muziek heel erg appreciëren de laatste tijd.
En idd Henry is tearjerking mooi.

Ik ben hier ook op gekomen via White Lies dus dank daarvoor reptile.

Als dit je aanspreekt dan zou ik je de debuutalbums van The Search en Cut City nog willen aanraden, maar ook het album van Black Poets (wel wat minder toegankelijk, maar als je er doorheen gebeten bent een erg goed album!) zou je kunnen proberen.

Ok man , apprecieer ik ten zeerste
Ik beluister ze allemaal.

Dan toch een aantal nieuwe fans van Mary Onettes, meer dan terecht. Het is een goed tijdstip om het album te leren kennen, binnenkort een nieuwe worp van deze melancholische Zweden. Ik vond dit destijds (nu nog hoor) zo goed dat ik op zoek ben gegaan naar alle B-kantjes en aanverwanten. Die songs zijn net zo goed als deze op het reguliere album. Make me last, Concrete, Whatever gets you through your fear, Too young, What's so strange, Run, Everyday and today en Translate.

Tips i.v.m. andere bands, het tweede album van The Shout Out Louds (tevens Zweden, schrik niet het is best mogelijk dat je beide bands met elkaar gaat verwarren, zo goed lijkt het op elkaar) en The Radio Dept. (ook Zweeds dacht ik, met een snuifje Shoegaze). Allemaal bandjes die, indien Brits, heel wat bekender zouden zijn. Reptile noemt ook nog het debuut van The Search, ook prima maar neigt meer naar Goth (voor het geval je daarvoor openstaat). Het laatste album van The Search leunt hier wat dichter bij aan, alleen jammer van de povere teksten.

Het label van The Mary Onettes - er ligt een nieuwe in de oven!! - is Labrador; daar is meer interessants te vinden; het label zet soundbites om te streamen (ook van andere Zweedse bands) op de site, hier

Ik heb destijds via het label The Radio Dept. ontdekt, en nog wat interessante en minder interessante dingen.

Het staat in mijn geheugen als een vrij poppy album.


Misschien dat je Bell Hollow ook nog kan proberen, misschien zelfs The Prids.
Het is natuurlijk een beetje uitproberen. Ik vind The Mary Onettes behoorlijk poppy nog. Misschien is ook het laatste album van For Against wel wat voor je.
Maar uhm... voor we de boel hier helemaal vervuilen: stel je vraag gewoon nog eens hier, dan grijp je al die behulpzame wavers in één keer bij hun lurven.

Ok m'n excuses voor deze late reactie hier.
Al deze namen worden afgeluisterd zoveel is zeker.
Ik heb vb Lonely Tonight van Dragons ( alhoewel niet vermeld ) al meer dan 200 maal gedraaid in de tussentijd dus dat zegt wel wat...

Verder nogmaals bedankt voor de de genegen reacties. Ik beluister elk album dat hier werd vermeld.

The Companion

Tsjonge, leuke ontdekking dit!
Ik werd onmiddellijk gegrepen door opener Pleasure Songs, de rest is ook erg goed!
Had de titels op dat moment niet bij de hand, maar dat komt zeker goed! Deze gaat de rotatielijst in.

En tijd voor de eerste verhoging. Dit album heeft me bij de kladden.
Uitstekende pop/rock/wave met een sterke '80s vibe.
Bijna ieder nummer kent een bijzonder pakkende zanglijn of een akkoordenschema dat je tot in je slaap achtervolgt.
En de zanger heeft ook nog eens een aangename stem (de zanger van bijv. The Search weet hier en daar nog wel eens wat minder indruk op me te maken).
Mijn hoogtepunten zijn Pleasure Songs, Henry, Void en Lost. Echter de rest is maar een beetje minder

Eén voor één haast perfecte singles en een uitstekende productie. Een stuk prettiger, gevarieerder en beter geproducet dan de opvolger, waarmee ik ondanks vele pogingen een klein probleem blijf hebben, vnl lyrics en productie.

Vooral Explosions blijft een prachtnummer, op Void na kan ik ze allemaal eindeloos aanhoren. Het heeft een 80's knipoog maar is wellicht beter en consistenter dan heel wat 80's popalbums (binnenkort waag ik me aan A-ha, als die remasters op de markt komen).

Over Void gesproken (die ik trouwens wel eindeloos kan horen ) in het middenstuk lijkt de stem van de zanger wel heel erg op die van Morten Harket. Je zou bijna zweren dat het the man himself is (of ik mis iets natuurlijk)

Dit album lag gisteren op de deurmat. Niet geheel onverwacht, ik had hem vorige week besteld.
Ik had The Mary Onettes al een tijdje niet meer beluisterd, maar er gisteravond veel plezier van gehad. De muziek klinkt goed, productie is ook netjes, en de liedjes zijn gewoon vrolijk-melancholisch.
En de verpakking was behoorlijk mooi.

Als er vorig decenium een muziekgenre 'retropop' ontstaan is, dan is dit beslist één van de beste albums uit dat fictieve genre.

Wat maakt dit album zo goed?
Allereerst de songs zelf, het zijn stuk voor stuk perfecte popsongs. Daarnaast kan ik ook genieten van de productie, niet dat ik zoveel ken van producen maar dit klinkt alsof songs met een veelal 80's vibe in een sixties jasje zijn gestopt; het resultaat is overheerlijk. Het verzorgde artwork maakt het plaatje compleet.

Het begint al met die sleper van een opener; Pleasure songs, met als hoogtepunt die outro; ik moest spontaan aan Slowdive denken.

Nummers als Lost, Slow of The Companion zouden in een rechtvaardige wereld en muziekbuisiness -eentje die zich niet voor 100% toespitst op één muziekgenre en continent- potentiële hits kunnen zijn. Explosions heeft een J&MC randje en bewijst vooral dat je geen harde gitaren, luide stem of beats nodig hebt om de juiste snaar te raken; wellicht mooiste nummer van het album. Slow is nog zo een sterk nummer dat op de juiste plaats staat, waardige afsluiter van het album.

De subtiele backing vocals geven sommige nummers nog dat tikkeltje meer. Dit album is meer dan een warme aanrader, het enige punt dat sommige mensen eventueel zou kunnen tegenstaan is da het iets te 'melig' is, maar dat is ook het geval voor de laatse van The National, en dat album wordt, zeer terecht, hoog aangeprezen.