R.E.M. - Chronic Town (1982)

Het eerste plaatje van REM, en meteen spat de genialiteit er vanaf. 'Wolves, Lower' en 'Gardening at Night' behoren nog altijd tot mijn favoriete REM-songs aller tijden. Maar ook het refrein van Box Cars schreeuw ik altijd mee, en Stumble is muzikaal een hoogstandje. Alleen 1,000,000 ligt me dus wat minder, maar wat geeft het.

Prachtige, onbegrijpelijke teksten en en eersteklas in het gehoor liggende riffjes en melodietjes, REM toont meteen aan een klasse band te zijn.

4 ster.

Chronic Town is het debuut van R.E.M. En een verdomd veelbelovend debuut!

Ik heb de EP gekocht in een box waarin het samen met 'Murmur' en 'Reckoning' als een cd in een lp verpakking was gegoten. Eigenlijk kocht ik de box voor de andere twee 'platen', maar deze blijkt ook best goed te zijn.
Het geluid is natuurlijk heel anders dan op AFTP, maar we schrijven dan ook over een beginnend bandje tien jaar daarvoor.
De opener geeft het geluid van R.E.M. in vroege jaren perfect weer. Krachtig en direct. Het nummer zelf vind ik helaas nogal een beetje kaal en nietszeggend. Het kom in ieder geval niet direct op me over.
Stumble daarentegen weet wel meteen mijn aandacht te trekken. De eerste vormen van wat R.E.M. later zou worden, zijn hier al duidelijk op te vinden. Helaas wordt het geheel niet genoeg uitgewerkt naar mijn mening en blijft het een beetje hangen in de middenmoot. Het nummer komt later wel nog een beetje van de grond, maar weet dit niet vast te houden. Een kort intermezzo met gesproken woord doet het bij mij erg goed, maar het is vervolgens weer jammer dat dan het motiefje weer gewoon terug komt en er mijns inziens te weinig mee wordt gedaan.
Wolves, Lower begint ook weer veelbelovend. De riff is erg leuk en de zang weet me ook meteen te boeien. Het is dat typische jaren '80 R.E.M. geluid. En dat bevalt me wel. Ze hebben het uitgewerkt en zeker verbeterd op de latere platen, maar hier is het allemaal begonnen, en dat maakt het geheel toch wel speciaal. Ook hier is namelijk weer het probleem de uitwerking.
Maar dat hier een ware R.E.M.-klassieker op staat, zegt eigenlijk toch al genoeg. Gardening at Night kreeg op latere albums een opener en toegankelijkere sound. De stem van Michael Stipe, heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld. En dat hoor wanneer je opnames naast elkaar legt. Hier is echter al duidelijk dat het om een wel érg goed nummer gaat. Het grijpt je bij de strot en laat je niet meer los.
Hierna zakt het met Carnival Of Sorts weer iets in, hoewel het niveau wel hoog blijft. Hoger dan de eerste drie nummers. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze nummers nog steeds (of weer, who cares?) live worden gespeeld. Het heeft namelijk gewoon klasse.

Al met al dus geen slecht album, maar ook niet geweldig goed. Het laat vooral een band zien die enorme potentie had, maar die zichzelf nog aan het ontwikkelen was. Heel erg lang heeft dat niet geduurd, want zelf vind ik Murmur al een erg goed album. Maar ook Lifes Rich Pageant werd maar 4 jaar later gemaakt en dat kan toch wel gezien worden als een ware parel. Chronic Town is een mooi begin, waar de heren wat mij betreft trots op kunnen zijn.

3,5*

De stevig doorwerkende drums en de strakke slaggitaar deden mij vroeger nog wel eens aan het debuut van de Cure denken (bijvoorbeeld bij het begin van Carnival of sorts), maar al na de tweede of derde draaibeurt ging deze plaat een geheel eigen (en uniek) leven leiden, met de onbestemde teksten die soms ook wel dreigend zijn (de optocht van goederenwagons) en de mompelzang van Michael Stipe, de heerlijke jangle-gitaar van Peter Buck en de mysterieuze sfeer die uit de produktie (en de intrigerende hoes) spreekt. Weinig solo's (maar dat valt nauwelijks op met al die jangles), veel herhalingen in de nummers maar zodanig dat dat eerder hypnotiserend werkt dan dat het saai wordt, en het heerlijke gitaargeluid en de manier waarop dat de nummers structureert houdt mijn aandacht sowieso de volle 20 minuten vast. Ik ken dit mini-album nu bijna 40 jaar, en het gaat nog steeds niet vervelen. Bij Gardening at night kan ik de tegen het duister van de nacht afstekende contouren van de in zijn donkere tuin rondscharrelende man bijna zien.

R.E.M. - Chronic Town (1982)

R.E.M. verscheen ten tonele met hun single Radio Free Europe, nog steeds een banger wat mij betreft. Voor hun volgende effort had hun manager een EP in gedachten, een volledige LP zou voorlopig nog even teveel van het goede zijn. Deze EP zou geproduceerd worden door Mitch Easter, die ook Radio Free Europe voor zijn rekening had genomen. Band en manager hadden twijfels, maar Mitch wist die op een of andere manier weg te nemen.

Chronic Town begint meteen met de beste track wat mij betreft: Wolves, Lower. Jangly as hell door Peter's gitaarwerk, een briljante chorus, maar ook iets nachtelijk duisters oa door de ritmesectie en Michael's zang. Waar jangle meestal erg vrolijk is geeft het hun eigen twist, iets wat niet gebruikelijk was in die tijd. Maar dat maakt het natuurlijk tot hun eigen stem Wat een briljante drive ook, voetjes van de vloer op de dansvloer en dat nog wel op janglepop
Gardening at Night is duidelijk het eerste bekende voorbeeld van de onbegrijpelijkheid en het niet kunnen verstaan van Michael's lyrics. Is dat een probleem? Voor mij niet, zat andere zangers die ik niet kan verstaan of begrijpen. Peter Buck heeft duidelijk geluisterd naar Chris Stamey & The dB's - (I Thought) You Wanted To Know voor zijn descending scales in het intro, bijna een 1 op 1 kopie, maar wat geeft dat Hier ook dat heerlijk jangly gitaarwerk dat de song voortstuwt. Lieflijker dan de vorige track, maar net zo mooi.
Carnival of Sorts (Box Cars) begint met een circusdeuntje, maar volgt al snel met een heerlijk ritme dat aan The Cure in hun begindagen doet denken (van hun debuut ws). Hier ook weer de typisch heerlijke versnelling in het refrein, nee ze laten er duidelijk geen gras over groeien
Fijne track weer. Hier wordt de titel van de EP ook bezongen.
1,000,000 doet me om een of andere reden denken aan Texarkana. Ms omdat Mike daar over 40,000 zingt Hier klinkt Buck's gitaar weer net ff anders, doet een beetje aan Australische bands in die tijd denken. Michael is hier flink snedig op dreef, heerlijk! Kan me voorstellen dat IRS ze voor deze EP wegkaapten op basis van de kwaliteit van de songs.
Stumble is redelijk rechttoe rechtaan, maar is niet minder fijn. Buck klinkt hier zoals The Edge in zijn beginjaren, zelfs Bill doet een beetje aan Larry Mullen Jr. denken hier.
Heerlijk hoe die gitaar doorjanglet in het refrein.
Een mooi debuut van deze heren. Eigenlijk had Ages of You hier nog op gemoeten, maar dat vonden de heren van de platenmaatschappij niet zo'n sterk nummer. I beg to differ

4,5 *