America - Halcyon Days (2026)

Een album dat blijkbaar in 2011 op de planken is gelegd ?

Of dit een initiatief van de platenmaatschappij betreft of van de overige 2 originele leden van de band is mij onbekend. Welk publiek dit vehikel zou moeten aanspreken is mij ook een raadsel.
De heren hadden hun 'momentum' in de jaren 70, in de slipstream van bands als CSNY of duo's als Simon & Garfunkel, wisten de mannen met zoetgevooisde melodieën de aandacht te trekken.
Hoewel alles behalve hemelbestormend wist de band wel degelijk een hele rits prima songs te componeren.
Anno 2026 leven we in de tijd van de vele reissues en ''heropgenomen'' albums.
Dat alles mag natuurlijk, echter voor de centen hoef je dit toch niet te doen.
Een nieuw publiek zal je hier niet mee aanboren en de oude liefhebber zal zweren bij de uitstekend klinkende producties uit de jaren 70.
Halycon Days biedt een beknopt overzicht van een aantal bekendere songs van de band, waarbij Sandman, Ventura Highway en Tin Man niet te versmaden zijn.
Dit plaatje zal alleen de echt verstokte liefhebber van de band verleiden tot aanschaf.

In 2011 bracht het duo ook al een cover album uit, Back Pages. Het zou zomaar eens kunnen zijn dat de platenmaatschappij bij het aanhoren van weer een twaalftal covers, deze keer hun eigen overbekende materiaal, niet overliep van enthousiasme. Ze zaten toen ook niet bij Primary Wave maar bij eOne. Vijftien jaar later waren ze bij Primary Wave kennelijk wel enthousiast over deze opgewarmde hap. Het komt wel wat sneu over als je sinds 2007 twee cover albums uitbrengt en eentje met leftovers uit het archief (Lost+Found).

Het is een soort van "We leven nog" album.
Hoewel de songs van begin jaren '70 veertig jaar later nog aardig zijn overgedaan. Maar ja. Omdat 15 jaar later nóg eens een keer uit te brengen.
Gelukkig blijven ze vocaal overeind. Muzikaal is er aardig opgeleukt.

America had begin jaren '80 nog een korte opleving, daar komt The Border nog vandaan (waar is eigenlijk de hit You can do Magic gebleven?).
De vraag is altijd in dit soort zaken: zijn de overgebleven leden van America later niet in staat geweest om een interessant vervolg aan hun carriere te geven. Of worstelden ze teveel met het het jaren '70 imago en vonden ook de fans dat het allemaal in zwart vinyl in z'n waarde moest blijven? Net zo goed eigenlijk als de Eagles en Crosby, Stills, Nash (& Young).

Dan kun je als band nog wel blijven bestaan maar wordt toch in z'n algemeen vooral teruggegrepen naar de jaren '70.

Wat zo vaak het geval is met artiesten/bands uit de jaren 70, hoe kun je relevant blijven zonder direct je roots - en dus je achterban - te verloochenen.
De voorbeelden zijn legio en misschien vormen de jaren 80 in de muzikale historie wel de grootste stijlbreuk in vergelijking met andere periodes.
Heel veel moest anders in de jaren 80, de producties werden vaak kouder van aard, of men kreeg juist een enorm pompeuze sound mee, de keyboard en drumcomputer kreeg een veel dominantere rol en er sijpelden veel popinvloeden door bij veel bands uit de jaren 70.
Ook America ontkwam niet aan dat feit.
De warme gloed die over veel platen hing en het feit dat alle instrumenten goed van elkaar te onderscheiden waren, kwamen op de achtergrond.
Niet dat de jaren 80 slecht waren op muzikaal gebied, integendeel, er zijn genoeg klassiekers uitgebracht met een prima productie, gingen wel degelijk veel accenten uit het decennium ervoor verloren.

Hoewel ik de jaren 70 niet bewust heb meegemaakt, bestaat een gros van mijn cd/platencollectie wel uit releases afkomstig uit dat decennium.
De jaren 80 komen er in die zin wat bekaaider van af.
Het zal niet verbazen dat er ook enkele platen van America, van pakweg 1971 tot 1975 tussenzitten.

Dan Peek, toch wel de motor van de band, vertrok in 1977. America ging verder als duo met Beckley en Bunnell. Toch wel een andere afslag genomen, met o.a de hit You Can Do Magic, door Russ Ballard geschreven. Van countryrock was inmiddels nog nauwelijks sprake. Dan Peek leeft niet meer.

Ik heb ook een paar albums uit de jaren '71'-75 in mijn platenkast staan. En zelfs die plaat uit begin jaren tachtig, waar ook The Border op staat. Dat nummer was buiten de VS alleen in Nederland een hitje, en het vormde samen met You can do magic - dat een veel grotere US-hit was - de laatste twee serieuze wapenfeiten van de band America in de hitlijsten.

Die twee nummers gaven het al aan: als duo verder zonder essentieel derde groepslid Dan Peek, geen eigen composities zoals voorheen (Horse with no name, Ventura Highway, Sister Golden Hair, Tin man), maar songs die in beide gevallen van buitenaf ware aagleverd door de uiterst succesvolle hitsingschrijver Russ Ballard (ook bekend van Since you've been gone, I know there's something going on, So you win again en een hele resem andere nummers).

De sound was ook iets meer gezwollen, met orkestraties, maar nog altijd (vrijwel) zonder synthesizers en zonder zo'n opgeblazen drumsound die bij de eighties leek te horen. In dat opzicht zijn ze hun afkomst redelijk trouw gebleven. Maar daarna viel het doek wel, al maakten ze halverwege dat decennium nog een grote Amerikaanse toernee en een fraaie bijbehorende live-plaat.

Ik was America allang uit het oog verloren. Ze waren per saldo natuurlijk ook een klasse minder dan de écht grote namen op dit gebied, zoals CSN(Y) en de Eagles, maar dat geldt voor de meeste artiesten in het genre. Ik ben ze altijd wel een warm hart blijven toedragen, maar zelfs ik zit niet te wachten op opnieuw opgenomen versies.

Ik luister er net even oppervlakkig naar, en de eerste indruk is niet eens negatief. Ze klinken heel aardig, en het duo was zelfs in 2011 nog heel goed bij stem, maar meer dan een eenmalige beluistering zit er wat mij betreft niet in, omdat deze uitvoeringen weinig toevoegen aan de originelen. Maar eerlijk is eerlijk, ze doen er ook geen afbreuk aan. En dat maken we bij andere artiesten die oud werk opnieuw opnemen wel eens anders mee...

Een paar aardige wapenfeiten in de 70's en begin jaren 80, maar veel verder is het voor America niet echt gekomen.
Vooral prima vocaal en wat carchy hitjes. Als na zo'n lange tijd dan een plaat komt met herbewerkingen zijn er waarschijnlijk twee dingen gaande: een hernieuwde aandacht genereren en/of geen nieuwe bruikbare ideeën voorhanden hebben.

America was oorspronkelijk een in Londen opgerichte band, schreef ik al, maar de jongens (amper 18 waren ze in 1970) waren toch wel van Amerikaanse afkomst.
Met Halcyon Days wordt de traditie met 'H' albums voortgezet. Zo verschenen er al 7 albums met een H-titel in de jaren '70, en vanaf 1994 ging het verder met Hourglass, Human Nature, Holiday Harmony, Here&Now, Highway en tweemaal Heritage. De reden is mij niet bekend, waarschijnlijk voor de grap.
Het afgelopen najaar verscheen bij hetzelfde label ook al een reprint van Holiday Harmony uit 2002. Een kerstalbum.
Trouwens, dat de mannen in 2011 nog fris klonken is begrijpelijk. Ze waren nog slechts vijftigers.

Inmiddels beluisterd en stem bepaald. Over de hele linie doen de opnieuw opgenomen nummers de originelen geweld aan. En het nieuwe nummer World of Light is clichématig en boeit niet. Beter is het (door producer George Martin onder handen genomen) verzamelalbum America - History (1975).

Heb een 6-tal bekende nummers even geluisterd van deze re-recorded versies.

Ik luister niet elke dag, zo af en toe komt er een nummer voorbij. Maar op het gehoor is mijn eerste indruk dat het iets minder Soft Rock klinkt en iets meer Folk Rock / Classic Rock. Ik vind deze versies prima, hier en daar valt de vocalen op, misschien door het ontbreken van Dan Peek ??

Zag dat Dan Peek in 2011 is overleden, en dat verklaard misschien waarom dit album bleef liggen. Kan zijn dat de erven van Peek hier niet mee akkoord gingen of dat er door het overlijden een andere juridisch obstakel ontstond ??

Ik denk dat het tijdig her-opnemen gedaan is om de rechten op de meest bekende nummers, die na 50 jaar vervallen, te verlengen. De nummers stonden al geregistreerd, hoefden alleen nog uitgebracht te worden. Creatieve aspiraties zie ik hier niet direct achter. Meerdere andere bands deden dat ook. Een lucratieve zaak, ook voor de erven Peek. Niet slecht gedaan overigens, nergens beter dan op de oude versies, maar inderdaad missen we de stem van Dan Peek.

Dit lijkt me zo op het oog de belangrijkste reden; het verzekeren van een continue stroom aan inkomsten voor de oude dag van Dewey Bunnell en Gerry Beckley (en inderdaad, ook de erven van Dan Peek, die hier uiteeidelijk wel toestemming voor zullen hebben gegeven. Dat verklaart ook waarom hun op één na grootste hit You can do magic er niet op staat en The Border (dat in de VS een veel kleinere hit was) wel. De eerste is volledig door Bllard gepend, terijl The Border een gezamenlijke compositie is van Ballard en Bunnell, zie ik nu.

Inderdaad, naar voorbeeld van onder anderen Def Leppard en ELO, die dit al eerder deden. Mocht zo'n nummer - de nieuwe versie juiteraard, maar ik vraag me af hoeveel mensen dan juist dáár gbruik van gaan maken - gebruikt orden in een film, een rclamespot of een Tiktok-videootje, dan kunnen ze in elk geval nog steeds de rechten claimen, ook na ruim 50 jaar.

Ik zie overigens dat het 'renewed cultural momentum' van America ook jou bereikt heeft, wandelaar, gezien je nieuwe avatar.

Dan hoop ik dat ze nog aardig mogen bijklussen ergens want veel gaan fysieke geluidsdragers niet meer opleveren.
Ik heb gisteren 0,00006 cent toegevoegd via Spotify met een eenmalige luisterbeurt.
Blijven doorgaan, ook met toeren, is de enige optie

Nee, van fysieke geluidsdragers moet de gemiddelde artiest het heden ten dage (en al een reeks van jaren) niet meer hebben. Jij, ik en nog een paar andere MuMe-gebruikers op leeftijd doen nog hun best in dat opzicht. En zeker dit album zal het in fysieke vorm niet best doen. Als je er al aan kunt komen, want het zal hier wel om dure Amerikaanse import gaan. Hoewel, het valt me mee: een winkel als Platomania heeft zowel LP als CD gewoon op voorraad, wat ik wel opmerkelijk vind. Zouden die er dan toch nog in geloven?

Maar zoals ik al schreef: die continue stroom aan inkomsten moet in de eerste plaats uit toeren komen. Doen ze dat nog op hun leeftijd? Jazeker! En anders voornamelijk uit streaming. Net als jij heb ik uit nieuwsgierigheid mijn eenmalige luistersessie laten vertalen in een bijdrage van een fractie van een eurocent, dus dat tikt wel aan.

Maar ze hopen natuurlijk vooral op het gebruik in films, commercials en YouTube- en Tiktok-filmpjes. wat me in het geval van A horse with no name, Sister Golde Hair en Ventura Highway allesbehalve ondenkbaar lijkt. Dat zijn toch de krakers waar de twee America-leden het van zullen moeten hebben.

Volgens mij is de gemiddelde vergoed aan de uitvoerende act een tiende cent per nummer dat beluisterd wordt. Dus een album met 10 nummers zou dus een volle cent opleveren. Je weet alleen niet met wie dat allemaal gedeeld moet worden. Volgens mij verdienen ze aan een stream ook meer als uitvoerende act dan als degene die het nummer geschreven hebben.

Ik ben erg van de cultuur inderdaad. En uiterst flexibel waar het m'n avatar aangaat. Let trouwens even op de Big Ben, links in beeld. London dus.