Phoebe Bridgers - Lost Weekend (2026)

Zo, net het album door geworsteld. Die zucht-zang van Phoebe, maar ook echt de hele tijd, maakt het dat ik het album de eerste keer in 3 delen heb geluisterd met koptelefoon en daarna twee keer via de boxen en nog een keer met de koptelefoon. Het zou me lukken.
Via de boxen was wat beter te doen, want hele delen trokken aan voorbij zonder dat ik er erg in had.
Tja, ik blijf de plaat grotendeels saai vinden. De erupties en productie vind ik tof en de teksten vermakelijk, maar is dit nou de banger die het volgens veel recensie zou moeten zijn?

Vanaf het eerste album heeft Phoebe Bridgers mij geïntrigeerd, maar tot een echte doorbraak bij mij kwam het niet. Zodra dit nieuwe Lost Weekend album verscheen, besloot ik dan ook om nu een keer echt inzet te tonen. Geconcentreerd op de koptelefoon, nog een keer tijdens een wandeling, een keer hard over de speakers. Twijfel. Het klinkt veelbelovend, maar het is lang en op gegeven moment werd ik moe van haar worstelingen.
Vanavond, nog wat werk doen met laptop op schoot, nog een keertje dan. En verdomd, hij begint te vallen!
Kill Me pakte me vanaf het eerste moment. Mooie opbouw, schitterende ontlading. Maar ook Bobby met het mooie outro, en de werkelijk prachtige song Haunted. Ook Liberty Tree doet mee en uiteindelijk valt ook As Above.

Het album vormt een mooi geheel van begin tot eind, prachtige productie, donkere synth klanken onder haar zachte stem, filmisch, Anna Calvi achtige koortjes (Still Standing), de uitbarstingen van Kill Me, Lost Weekend, altijd een laagje spanning, dan weer de accoustische gitaar. Ik heb 'm te pakken. Phoebe heeft me dan toch geschaakt. 4*

met grote verwachting hiernaar gaan luisteren, maar wat een teleurstelling. Voor mijn gevoel gebeurd er helemaal niks op dit album. Het kabbelt maar door. Leuk al die accenten op de achtergrond, maar ik hoor liever sterke nummers.

Grijze brij. Of ijzig blauw.

In alle rust, tijdens de twilight, op de fiets, met koptelefoon op, begonnen aan mijn rit. Na de eerste noten en 3 a 4 nummers dacht ik: perfecte soundtrack voor deze tocht. Maar nog geen 2 nummers verder leek het album eindeloos door te gaan met klanken, tempo’s en arrangementen die ik voor mijn gevoel al had gehoord en gevoeld tijdens de eerste nummers. En hoewel dit de perfecte soundtrack leek voor een late fietstocht door verlaten straten begon het me op den duur eigenlijk gewoon te vervelen. “Zou dit dan het laatste nummer zijn? Oh nog 1, ik hoop dat ik nu iets nieuws hoor”. Het album verdrinkt al iets te snel in haar eigen brij. Jammer. Ik zal afzonderlijk nog wat nummers de kans geven. Voorlopig een matige stempel van 3 sterren.

Ook hier aan het worstelen met het nieuwe Phoebe Bridgers album. Vooraf de 5* bij dansende beren en de 8,4 bij Pitchfork gelezen en gezien. Ik dacht amai Phoebe heeft zich na het vorig album nog eens overtroffen. Eerlijk ik ben bezig aan ronde 6. Thuis, met koptelefoon, in de auto, tijdens een loopje. Het album wil niet landen. Ik hoor veel mooie dingen maar het zijn vooral geluidjes, collages maar weinig uitgewerkte songs.

Tot nu toe blijven hangen “ lost boys” , “kill me, The governor’s Waltz” “Bobby”. Het begin van het album is sterk maar dan vlakt het wat af. Pas bij “I can’t wait” veer ik opnieuw recht en dan zijn we al bij de slotsongs gekomen. Het mooiste is zonder twijfel “As Above” heel ontroerend met een hoek af en spannend. Had Phoebe van de 16 muzikale stukjes, liedjes, 10 uitgewerkte songs geschreven dan zou het misschien de plaat van het jaar geweest zijn. Maar ik blijf luisteren…

Phoebe Bridgers belichaamt nu eens echt de moderne indie-paradox: muziek die op papier naadloos aansluit bij een liefhebber van sfeervolle, breekbare liedjes en dan nog wat ambient en zo, maar in de praktijk volledig de bal er naast slaagt (of buitengooit : kies je favoriete uitspraak) Wat overblijft is een tot op de millimeter uitgedachte "sad girl"-esthetiek, bijna inwisselbaar met een Mitski, een Gracie Abrams, Meg Duffy en het scheert echt verdomd dicht bij de melancholische fabrieksproducten van een Taylor Swift.

Het is tot op de draad geproduceerd om te scoren op een trieste afspeellijst, waardoor elk sprankje echte ziel ontbreekt.

Ik snap er niets van. Pitchfork, Dansende Beren? Dit is echt muziek die perfect functioneert als soundtrack voor mensen met een specifieke lifestyle: koffiebars, vintage truien, boeken van Sally Rooney lezen in het park en melancholische wandelingen door de stad. Ik ga mijn oren spoelen met Mark Hollis en Linda Perhacs.

Dit met Taylor Swift vergelijken is wel echt het ergste wat je kunt doen

Ik vind het even interessant. Ik snap er niets van. Ik scoor het ook niet.

Na 6 jaar mag je toch wel hopen dat het, of even goed óf wel beter is dan Punisher. Geen van beide helaasch. Al komt Bobby wel erg dichtbij.
Op Punisher hoor je songs die stuk voor stuk bezieling hebben en broeierigheid. Nu heb ik het gevoel dat ze het ook op dit album probeert met de nodige effecten, alleen komt het deze keer voor mij een tikkeltje te gemaakt over.

Je hoeft het niet goed te vinden. Maar je typering voor welke mensen deze muziek zou zijn bedoelt, is nogal kleinzielig.

Vind de vele stops / breaks / abrupte eindes wat potsierlijk.

Is ook of elk nummer invloeden pikt uit een andere periode uit de afgelopen 50 jaar muziek Folk Rock / Alternative Pop / Indie Rock / Ambient / Shoegaze / Art Rock

Als ze mij zouden vertellen dat dit mede met behulp van A.I. is gemaakt dan geloof ik dat meteen. Vele kwinkslagen in de nummers zijn leuk maar klinken ook vaak niet zo natuurlijk. Alsof er een algoritme bepaald dat er nu een verandering moet plaatsvinden. Er gebeurd heel veel subtiel maar lijkt me niet echt iets toe te voegen aan de basis van een nummer. Ik vraag me af hoe Talk Talk fans naar dit album luisteren.

Phoebe's stem blijft gewoon heerlijk om naar te luisteren en is zit best wel interessante stukken en stukjes in maar klinkt ook alsof iemand 3 verschillende albums door elkaar aan het opnemen was.

Ook na 5x luisteren nog steeds een moeilijke pil, ook om te bepalen wat is nu wel het meest geschikte tijdstip om dit te luisteren. Bij vele albums heb ik een voorkeur bepaald door het gemiddelde volume en de sfeer van een album. Dat vind ik bij deze lastig,

"As Above" met zijn in galm verdronken piano klinkt mooi maar die piano klinkt ook als een sample van een nummer dat ik al ken maar niet herken van Nine Inch Nails - With Teeth (2005) - 1 van de laatste 3 nummers van dat album ?

Dat de vele stops zijn soms wat te vee worden ingezet op effect, dat ben ik wel met je eens. Maar over de beïnvloeding van andere stijlen; doet niet elke muziek/muzikant dat? Een artiest wordt altijd bewust of onbewust beïnvloed door wat hem of haar inspireerde. En zoveel is al gedaan, het is dan nog moeilijk om iets te maken dat totaal los van de tijd lijkt te staan en niet beïnvloed is door voorgangers.



Wat betreft het gebruik van AI, dat vind ik nogal een aanname eerlijk gezegd. Ik denk juist dat die kwinkslagen bewust tegendraads klikken, soms schuurt een nummer daardoor een beetje, het verhoogt voor mij de sfeer en daarmee houdt het ook een zekere spanning. Ik heb daarnaast producers als Tony Berg en zeker Ethan Gruska hoog zitten, en waag echt sterk te betwijfelen of zij het gebruik van AI zouden inzetten of goedkeuren. Ik ben me er wel ter degen van bewust dat ik misschien naïef ben hierin hoor, AI maakt echt een razendsnelle ontwikkeling door. Maar daardoor moeten we er ook voor waken om niet alles meteen te kwalificeren als AI, als onze oren niet meteen begrijpen wat ze horen.

Over het album zelf: het begint wel te groeien. Het is enerzijds echt een voortzetting van Punisher maar anderzijds had ik misschien toch liever gehad dat ze het over een echt andere boeg had gegooid. Op Punisher stonden nummers die mij raakten en en dat is op dit album toch minder, Hoewel Other Plans wel huiveringwekkend mooi is. Het geluid op dit album is rijker ( strijkers, meer backings en een groter instrumentarium) en ik snap hier de keuze enigszins wel. Phoebe is niet een vocalist met een breed klank palet, maar toch ik had wat anders gehoopt misschien.

Vooralsnog een krappe 4 sterren, maar ik vind Punisher toch een pak sterker en verbaas me er toch wel over dat dit album zo enorm sterk wordt ontvangen overal. Het album blijft me wel aantrekken en dat blijken soms wel echt de ruwe diamanten te zijn. Flink blijven door luisteren dus maar.

Met mijn vintage trui aan, in een koffiebar en dat Sally Rooney-boek erbij dat ik al zo lang wou lezen, klinkt dit inderdaad zoveel beter op mijn koptelefoon. Daarna heb ik nog een melancholische wandeling gemaakt door het park.

Mark Hollis vind ik ook wel goed. Maar nu ben ik a-typisch waarschijnlijk.

Soit: goed moeten lachen met het bericht van davevr.

Ik vind dit gewoon een prima plaat. Meer van hetzelfde, niets mis mee.

Sta mij toch af te vragen wat de muzikale overeenkomsten zijn tussen Phoebe Bridgers en Talk Talk/Hollis bij dit album ? En waarom die er bij gehaald worden.

In mijn oren niet vergelijkbaar, geen overeenkomsten en ook geen connectie. Maar geef gerust eens aan waarom deze er bij betrokken worden.

Ik dacht het benoemd te hebben wat betreft Talk Talk (Mark Hollis solo ken ik nauwelijks).

Voor mij ging Talk Talk van een zeer Pop Rock / Synthpop / mainstream geluid op elk album steeds verder daar van staan, de Pop en Rock werden afgebouwd. Dat heb ik ook met Phoebe's opvolgende albums.

Verder zei Mark(?) ooit eens over hun geluid, dat ze nadachten over elke noot die gespeeld werd en of die nu wel of niet iets toevoegt aan het nummer. Ik hoor veel subtiele dingen in diverse nummers van Phoebe op dit album waarvan ik denk wat doet dit hier, wat voegt het toe? Voor mij leiden die dingen alleen af.

vinylbeleving je hebt gelijk iedere act leent van wat er vroeger heeft gespeeld. Bij dit album heb ik bij diverse nummers het gevoel of het ene nummer een 80s Art Rock invloed pakt en het andere nummer een 90s Alternative Rock invloed pakt ...enzovoort. Zelf vind ik het prettig als een album een bepaalde 'smoel' heeft die dan het thema van een volgend album van één artiest is: focus of de zang, of met een strijkskwartet, of een saxofonist, etc. Een beetje a la Neil Youg: dan weer een Country album, dan Folk, dan Rock, dan synths, dan Americana. Elk album heeft dan een bepaalde smoel die de meerderheid van de nummers meekrijgen. Bij dit album voel ik die samenhang veel minder en voelt het soms inderdaad tegendraads t.o.v. van andere nummers op dit album.

Ik eindigde met de woorden ' ik blijf luisteren' vooral omdat ik Phoebe erg hoog heb zitten. Het album ' Punisher' blijf ik afspelen. Ik was ook fan van de samenwerking met Connor Oberst van Bright Eyes ' Better Oblivion Comunity Center'. Maar om terug te komen op ik blijf luisteren wil ik een mooi stukje uit het albumverslag uit de Humo Quoten. " Luister en blijf luisteren, het liefst met het tekstvel ernaast, en ik beloof u dat het bezwaarde hart van Phoebe voor u zal kloppen zoals u het nog nooit hebt horen kloppen..."

Ok opdracht begrepen ik zal ze bestellen op vinyl om de tekstvellen erbij te nemen .

Dat wordt dan Hoog Tijd !

Ik vind het nochtans raak. Ik zou er dieper op ingaan, maar ik heb net een wandeling gedaan in de stad en ga nu een flat white drinken in een koffiebar.

Net wanneer je denkt dat Phoebe Bridgers met Punisher haar volledig potentieel wel bereikt zal hebben, blijkt ze zelfs in staat het pad van de legendarische artiesten te gaan betreden.

Ik heb met dit album hetzelfde als een paar jaar terug met Bon Iver. Totaal idolaat van de eerste platen. Daarna begon geexperimenteer met o.a. autotune. Vernieuwing vind ik te waarderen en meestal ook heel gaaf. Maar net als bij Bon Iver blijf ik op dit album van Bridgers zoeken naar de sterke nummers die lijken op de eerste albums. Gewoon omdat ik die zo ijzersterk vind. Ze zitten er tussen, maar het is mager. Ik voorspel dat ik over een tijdje nooit meer naar dit album zal luisteren, en dat als ik zin heb in Phoebe Bridgers ik toch terug zal grijpen op een van de eerste twee. Tenzij ik dit een keer live zie en helemaal enthousiast ben door de gave show. Dan kan zo’n album opeens heel tof worden.

Dit was ongeveer het bericht dat ik hier wou typen als antwoord. Ik voeg dan gewoon nog maar toe dat ik Hollis (solo of Talk Talk) zelfs meer dan prima vind, net zoals Bridgers, Sally Rooney en koffie.

Ik had niets met Phoebe Bridgers. Beide albums kon ik niets respectievelijk heel weinig mee. Enter Lost Weekend. Meteen bij de eerste noten was het raak. Normaal gesproken gruw ik behoorlijk van zo'n elektronisch vervormde stem, maar hier niet. Wel valt me op dat ze op deze manier flink wat afstand schept tussen haarzelf en de luisteraar en dat in veel nummers blijft doen in de wijze van haar presentatie/zang. Wellicht een van de redenen dat een nieuwe plaat zo lang duurde? Afstand creëren? Tegelijkertijd lijkt er, enigszins paradoxaal, veel intiems gedeeld te worden. De combinatie voor mij werkt volkomen. Ik ga voor het eerst een Phoebe Bridgers album aanschaffen. (boygenius heb ik wel.)

Nou, het is allebei door Jack Antonoff geproduceerd folk-pop en Phoebe is bovendien meegeweest op de Eras Tour. Ik vind het geen gekke vergelijking.

Als Taylor Swift na haar folklore en evermore albums door was gegaan op die koers, dan had ze met gemak de lichtere versie van Phoebe kunnen worden. Een aantal users schijnen het voorkomen van mevrouw Swift nog al eens te verwarren met haar muzikale verdiensten. En die zijn vaak gemiddeld tot bovengemiddeld, en soms ook echt sterk.
Het huidige verschil met een artiest als Phoebe is dat Swift velen malen commerciëler denkt en handeld. Met het gevolg dat ze elke anderhalf jaar een plaat eruit poept. Maar Phoebe is ook hard bezig om het kleine singer songwriter publiek steeds meer achter zich te laten ( grote stadionshows, plus een liefdesleven dat breed uitgemeten wordt door de roddelpers) Dus kort gezegd: zou Swift een plaat kunnen maken als Phoebe? Qua muzikale omlijsting waarschijnlijk wel. Gaat ze dat ook doen? Dat denk ik niet.

Terug naar dit album van Phoebe; ik blijf deze proberen maar merk dat ik eigenlijk steeds minder zin heb om het album te luisteren. Luistermoeheid en soms zelfs een kleine irritatie treedt snel op. Ik vind zeker de start van het album met die lelijke vocoder en die matige single, moeilijk doorkomen. Ik ga dit album een maand met rust laten, maar misschien moet ik ook accepteren dat dit mijn ding niet meer is.
Gelukkig kan ik altijd terugkeren naar Punisher!

Hoewel ik haar stem mooi vind, is deze plaat vooral saai. Ik mis de Kyoto's van deze wereld.
Door de trage nummers gaat de stem me ook tegen staan op een bepaald moment.

"Other Plans" het klinkt nog steeds als een gedeeltelijke rip van "Julia" - The Beatles

Moeilijk deze. Soms erg mooi en onder-de-huid kruipend, soms heel fragmentarisch en eenvormig. Ik vind het moeilijk om "me deze plaat eigen te maken". Maar hij intrigeert ook wel. Ik houd van de humor en kijk op het leven van dame Bridgers. En muzikaal is zo ook altijd net even alternatief. Ik houd het vooralsnog op 3,5, maar zou zo maar kunnen verhogen. Ik blijf 'm nog even luisteren

Sterke eerste 5 / 6 nummers.
Daarna wordt het een beetje teveel van hetzelfde maar wellicht moeten deze nummers nog groeien.

Lost Boys was een erg sterke single die ik niet uit mijn hoofd krijg en die me deed aanzetten om het volledige album te beluisteren. Zeker geen slecht album, maar voor mij toch wat te veel fillers, met name in het tweede deel van de plaat. Bij de eerste nummers wordt er al eens vaker uit de bocht gegaan wat je doet opveren. Niet heel memorabel dus, maar ook zeker geen teleurstelling.