Nine Inch Nails - With Teeth (2005)

Ik heb altijd de neiging om niet te beginnen met het album dankzij het begin van 'All the Love in the World'.

Vandaag beluister ik alle studioalbums van Nine Inch Nails.

Ik ben nu bezig met dit album, waar ik eerlijk gezegd nog niets van had gehoord.
De eerste luisterbeurt is iets minder denderend dan het voorgaande The Fragile, zie dat dit album ook minder hoog scoort.
Al wel wat mooie nummers gehoord: The Hand That Feeds en Every Day Is Exactly the Same zijn beiden erg sterke nummers.

Stem volgt

Ja, klopt. Vooral de bas in Sunspots doet mij heel erg aan Joy Division denken. Het lijkt ook een beetje op Would? van Alice In Chains.

Ondergewaardeerd album. Vind deze zelf samen met the Fragile het beste van nine inch nails.

Na weergaloze kunstwerken van Nine Inch Nails in mijn hart gesloten te hebben, zoals The Downward Spiral en The Fragile besloot ik me aan opvolger With Teeth te wagen. Ik wist dat dit album uitkwam nadat Reznor afgekickt was van de cocaïne, waar hij bij zijn meesterwerk The Fragile nog zwaar verslaafd aan was. Over het algemeen zou het beter gaan met Trent. Hoe fijn ik dat voor hem persoonlijk ook vond (bij TF was hij suïcidaal), ik vreesde dat dit zijn creativiteit niet ten goede zou komen en dat The Fragile misschien het laatste echt goede NIN album zou zijn. Maar dat bleek toch niet het geval. With Teeth is iets minder dan zijn voorgangers, maar die waren dan ook van zeer hoog niveau. Gelukkig betekend 'minder zijn' in dit geval 'minder maar nog steeds goed', en niet 'een teleurstelling'.

With Teeth gaat verder op de typische NIN koers: de teksten gaan over eigen problemen en gevoelens. Maar dat klinkt nu veel lichter als op het werk wat in de jaren '90 is uitgekomen. En daarom is het ook een stuk toegankelijker. Mooie plaat als je zin hebt in mooie NIN muziek, maar ook niet wil hebben dat het te zwaar op de maag ligt.

All The Love In The World is hierboven een slechte opener genoemd. Ik vind dat wel meevallen. Het is een ongebruikelijke opener in het NIN-oeuvre. Normaal gesproken begint een album van deze band met een keiharde krachtstoot: je zit er meteen in. Bij dit album krijg je eerst een wat zachtere opwarmer voorgeschoteld. Met 'opwarmer' bedoel ik niet dat het minder is: ik vind All The Love In The World een heel mooi nummer. De keiharde krachtstoot komt daarna in de vorm van You Know What You Are. Dit nummer zit een beetje in de Head Like A Hole/Wish-hoek. Een heel sterk en woedend refrein wat je lekker mee kunt schreeuwen, met wat meer angst en paranoia in het middenstuk. Het eindigt ook heel mooi. The Collector heeft een sterk ritme en het is een fijn nummer om naar te luisteren, maar verder is het niet veel bijzonders. The Hand That Feeds doet me nooit zoveel, evenals het titelnummer. Love Is Not Enough vind ik daarentegen weer heel sterk.

Dan is er ook een tweetal nummers (Every Day Is Exactly The Same en Only) waarbij ik de muziek sterk vindt en de tekst op zich ook wel, maar waar het naar mijn idee niet goed samengaat. Het zijn beiden extreme teksten vind ik (Every day is exactly the same....There is no fucking you there is only me, teksten die op Pretty Hate Machine, Broken, The Downward Spiral of The Fragile hadden kunnen staan, terwijl de muziek veel gematigder klinkt. Dat maakt het een beetje ongeloofwaardig. Als Trent zingt Every day is exactly the same wil ik ook geloven dat hij het leven ziet als een saaie, nooit veranderde sleur. Ik wil niet denken dat hij het zingt, om iets extreems te zingen. De muziek, en dan vooral de te gemaakt klinkende zanglijnen in de refreins, maakt het niet geloofwaardig. Dat is een minpuntje, terwijl het verder hele mooie nummers zijn. Ik vind Only een erg sterke opbouw hebben.

Getting Smaller vind ik echt een flauw nummer. Het doet me niets, ik vind het flauw klinken. Dit nummer hadden ze beter van het album kunnen knippen.

Dan begint Sunspots, en dat is meteen het begin van een reeks zeer sterke nummers die het album prachtig afsluiten. De meeste nummers zijn een 4.0 of een 3.5 waard, maar op het eind vind ik With Teeth echt een 5.0 waard. Deze nummers bezitten de duisternis die ik zo mooi vindt aan Nine Inch Nails. Sunspots is echt een geweldig nummer, met een heerlijke knorrende bas op het begin. Het nummer heeft een geweldige opbouw, die leidt tot het fantastische middenstuk. Daarna: The Line Begins To Blur. Ook een nummer wat ik erg waardeer. Hier geloof ik Trent weer in wat hij zingt. Hier werken de muziek en de tekst wel samen. Een heerlijk duister nummer. Het gaat over is het hypnotiserende Beside You In Time. Wederom een heel goed nummer. En net als ik denk dat het bij het bezwerende couplet blijft (This goes on and on and on....), komt er nog een grandioos einde aan. Ik vind het ook zo'n mooie tekst hebben. En dan de dramatische afsluiter op het reguliere album: Right Where It Belongs . Ook dit nummer heeft een hele mooie tekst, waar een gedachte achter zit die ook wel eens in mijn hoofd rondspookt (What if everything around you is an elaborate dream?. En dan dat laatste refrein, met dat applaus: kippenvel. Net alsof je aan het slot van je leven staat, en iedereen klapt voor de persoon die je geweest bent de korte tijd dat je op de aarde mocht zijn. Een prachtig slot.

Daarna komen er nog 2 bonustracks en normaal heb ik het nooit zo op bonustracks, maar wat is Home ongelofelijk goed zeg. Ik heb hem gemarkeerd als een van mijn favoriete nummers. Ook dit nummer is lekker donker. Ik zet meestal mijn cd's af als het reguliere album klaar is, en laat dan de bonustracks achterwege. Maar bij With Teeth neem ik Home met plezier op de kop toe; ik zie het eigenlijk gewoon als deel van het reguliere album. Ik had hem graag in geruild gezien voor Getting Smaller. Het had het reguliere album wat omhoog getrokken. De tweede versie van RWIB is ook wel mooi, maar die sla ik toch vaak over. Twee keer, kort na elkaar, hetzelfde nummer horen gaat me toch wat te ver. Maar toch een mooie uitvoering van het slotnummer.

Conclusie: With Teeth haalt over het algemeen het niveau van zijn voorgangers niet (maar wel bij de laatste 5 nummers: Sunspots t/m Home ), maar stelt ook niet teleur. Het is een goed album en Nine Inch Nails waardig.

4.0*

Trent heeft trouwens wel echt het talent om mooie, aparte tussenstukken in zijn nummers te maken. Op The Downward Spiral en The Fragile staat het er vol mee. Maar neem nou het zachte tussenstukje van With Teeth met die achtergrondgeluiden: prachtig. Verder helemaal niet zo'n geweldig nummer, maar dat tussenstukje is echt geweldig. Ander nummer wat ik in zijn geheel niet geweldig vind, maar dat een heel sterk tussenstukje heeft is bijvoorbeeld Meet Your Master van de opvolger. Het is echt iets wat wij mij opvalt aan de muziek van Nine Inch Nails.

Only

Er staat een flink aantal lekkere nummers op deze CD, maar de hoogtepunten van de loopbaan van NIN staan voor mij op de eerste twee releases. The Hand That Feeds, Every Day Is Exactly the Same, With Teeth en Only neigen geregeld naar catchy songs en dat werkt zeker. You Know What You Are? is zo een uitbarsting waar NIN patent op heeft, maar het kan nog heftiger. Alleen Beside You in Time is een nummer om te skippen. Als ze wat grilliger zijn komt NIN toch tot hun beste werk en dat hoor ik niet op terug.

Na het meesterlijke The Downward Spiral wel een beetje een tegenvaller, maar dat neemt niet weg dat dit gewoon een goed album is. De muziek is hier wat meer ingetogen en gestroomlijnd; de scherpe randjes zijn enigszins weggevijld. Dat is natuurlijk jammer, maar het songmateriaal is gelukkig sterk genoeg om dat gemis te compenseren. En een lekker felle track als You Know What You Are hakt er nog steeds ouderwets bot in.

Prima! Wij betrachten geduld.

Wat een geweldige plaat blijft dit toch! Van begin tot eind een heerlijk sfeertje waar bij mij vooral Every Day is Exactly The Same, With Teeth, Beside You In Time en Right Where It Belongs de steunpilaren zijn. Verder is het openingsnummer ook een absoluut hoogtepunt in de discografie van NIN wat mij betreft.

Mooie opener: 'All the love in the world'. Sla ik zeker niet over (zie opmerking FightForMore 7 mei 2011).
Ook mooi: 'With teeth', 'Sunspots', 'Beside you in time' en 'Right where it belongs'. De bonustrack had wat mij betreft achterwege kunnen blijven.
Sonisch gebeurt er (ook in 2025) genoeg om de aandacht vast te houden, ook als het 'liedje' zelf (wat mij betreft) niet zo boeiend is. Zoals de piano in de laatste 37 seconden van 'The collector'. Of het hard-zacht truukje in 'With teeth'.