menu

The Mars Volta - The Bedlam in Goliath (2008)

mijn stem
3,56 (227)
227 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Gold Standard Laboratories

  1. Aberinkula (5:47)
  2. Metatron (8:13)
  3. Ilyena (5:38)
  4. Wax Simulacra (2:41)
  5. Goliath (7:17)
  6. Tourniquet Man (2:40)
  7. Cavalettas (9:35)
  8. Agadez (6:45)
  9. Askepios (5:13)
  10. Ouroborous (6:38)
  11. Soothsayer (9:10)
  12. Conjugal Burns (6:36)
  13. Candy and a Currant Bun * (2:24)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 1:16:13 (1:18:37)
zoeken in:
avatar van Arno
3,0
Stel je voor. Je bent op reis in Jeruzalem en koopt er een antiek ouijabord, dat achteraf echter op de een of andere bovennatuurlijke manier ongeluk blijkt te brengen. Het overkwam The Mars Voltagitarist Omar Rodriguez. Hij kocht het ding voor zanger Cedric Bixler-Zavala, en sindsdien werd de band achtervolgd door onheil. Overstromingen, kwetsuren, geldnood… you name it. Eén oplossing, moeten ze gedacht hebben: begraven die handel, en er een studioalbum over maken. Het resultaat was de vierde plaat van The Mars Volta: The Bedlam in Goliath.

Al na seconde één wordt de toon gezet in het openingsnummer Aberinkula. Een overweldigende golf van geluiden, gefreak en gezang, die toch harmonisch samengaan en zo een opener vanjewelste opleveren.
Ook Metatron, de tweede track, klinkt opperbest. De voortdurende tempowisselingen zijn ronduit fantastisch, en let ook op de vele improvisaties. Ze voeren je zowaar naar hogere sferen. Dit is The Mars Volta op zijn best, wees daar maar zeker van.
Een nummer als Goliath gaat dan weer de net iets te extreme kant op. Het klinkt wat té chaotisch. Maar dat dat de heren niet deert, staat wel bekend. En die boze geesten moeten toch op een manier uitgedreven worden.
Cavalettas is het langste nummer en neemt net geen tien minuten in beslag. Het is geen geheim dat de jongens van The Mars Volta nogal graag cryptische, moeilijk te ontrafelen lyrics hanteren. “I am a deaf con of angora goats, warning you all who pass this mote,” is daar een van de vele goeie voorbeelden van. Rond minuut zeven wordt een korte maar krachtige saxofoonsolo ingezet, die wat doet terugdenken aan de hoogdagen van progrocklegende King Crimson.
In Ouroboros lijkt Bixler de wanhoop nabij. “It’s not safe in here, and all you ask is why, why, why”. Hij huilt het bijna, terwijl het album zijn einde nadert.
Eerst moet nog voorbij Soothsayer gegaan worden, de voorlaatste track van het album. Dit is het nummer waar het in feite allemaal om draait. Het begraven ouijabord was immers Soothsayer gedoopt. Het lied zelf, dat ingeleid en afgesloten wordt door oriëntaalse geluiden, is nogal langgerekt.
Ook de afsluiter is een vrij teleurstellende song, maar toch heb je meteen de neiging om weer van voor af aan te beginnen. Al was het maar om nog eens te genieten van de twee eerste nummers die, samen met Cavalettas, het hoogtepunt vormen.

Zoals wel vaker brengt The Mars Volta je in vervoering, maar weet je achteraf niet goed wat ervan te denken. Is het nu gestructureerde chaos (een term die ik in dit geval wel graag aanhaal) of arrogant gejengel. Dat ieder er het zijne maar van denkt. In elk geval heeft deze Bedlam in Goliath meerdere luisterbeurten nodig om geheel door te dringen. Mocht de euro dan nog niet vallen, moge het onheil van Soothsayer ook over u neerdalen. En geloof het, zo’n vloek kun je missen als kiespijn. Vraag dat de jongens maar.

avatar van Gajarigon
4,0
Vermoeiend, dat is toch het eerste dat ik bedenk als ik 'The Bedlam in Goliath' heb afgeluisterd. Een dikke 76 minuten complexe progrock, groovy en snijdig, met amper rustmomenten maar met veel gevoel voor dramatiek. Neen, een gemakkelijke plaat is het zeker niet. De nieuwe drummer Thomas Pridgen wil zich duidelijk bewijzen, en speelt zich op werkelijk de ziel uit het lijf, met een erg indrukwekkend resultaat. De creatieve en precieze paradiddle beat van Ilyena, de stomende single-bass patronen van Goliath, geen zinnig mens die nog aan Jon Ennogiets terugdenkt! Cedric Bixler blijft zijn bizarre zelf, maar hij weet hier toch uitstekend wat lichtvoetige humor in de muziek te verwerken (Agadez - "Because..") wat het hele concept van een bezeten Ouija-bord wat minder donker maakt. Verder is de instrumentatie druk als vanouds, maar met toch merkbaar minder elektronica. Sinds het geniale 'De-Loused in the Comatorium' waren er veel soundscapes in de muziek van The Mars Volta geslopen als synthetische bron van dynamiek, met als dieptepunt de twee minuten kakafonie op het einde van The Widow. Persoonlijk vind ik dus dat Bedlam in Goliath een stap in de goeie richting is.

avatar van musicembassy
3,5
Ben benieuwd wie deze plaat anno 2015 nog beluistert. Er zijn vele redenen om dat niet meer te doen (vrij onevenwichtig, lang, vermoeiend), maar het is ook duidelijk een cd die je elke keer een nieuwe kans kunt geven. Het is een van die platen die elke kant op stuitert, soms de verkeerde (in Askepios en na de break in Metatron), maar bij betere beluistering eigenlijk ook wel heel vaak de goede. Als muziek moet intrigeren en mag irriteren dan is dit plaatwerk een schoolvoorbeeldje.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:34 uur

geplaatst: vandaag om 16:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.