Roy Orbison and Friends - A Black and White Night Live (1989)

Op 30 september 1987 stond Roy Orbison in de Coconut Grove Ambassador Hotel in Los Angeles te blinken, met tal van schoon volk (van Bruce Springsteen over Tom Waits & Elvis Costello tot Bonnie Raitt) aan zijn zijde, tijdens een door HBO uitgezonden special. Hiervan zijn verschillende captaties, waaronder ook deze prachtige plaat.

In 1987 stond Orbison, wat mij betreft, aan de vooravond van een heel nieuw hoofdstuk in zijn carrière als artiest. Dit alles werd al in gang gezet doordat David Lynch, al dan niet met toestemming van Orbison zelf, het nummer In Dreams gebruikte in zijn film Blue Velvet. Een jaar later werkte Orbison met o.a. Jeff Lynne, Tom Petty en T Bone Burnett aan het album Mystery Girl, dat postuum zou worden uitgebracht begin 1989. Dit concert moest de grote comeback worden van Orbison.

Dat is dan ook met brio gelukt, wat het des te schrijnender maakt dat hij eind 1988 helaas kwam te overlijden. Wat Orbison's leven dan weer op een sardonische manier kenmerkt; de man heeft veel tegenslagen gekend in het leven. Dit concert bruist en sprankelt, met Orbison in de absolute hoofdrol. Zoals Manfield hierboven ook reeds treffend schreef, is het verwonderlijk hoe naturel Orbison overkomt; hoe makkelijk hij de prachtigste, meest ontroerende melodieën weet te zingen.

Dat dit concert een soort best-of is van Orbison's werk, en hij bijgestaan wordt door een heel leger aan geweldige gasten, draagt ook bij aan de kwaliteit van deze plaat. Orbison brengt hier al twee nummers van Mystery Girl, maar voor het overige passeren zo ongeveer al zijn grote hits. En laat hij hier het merendeel daarvan nog eens zo geweldig brengen dat de studio-versies lichtelijk verbleken, dan weet je wel hoe ik over dit album denk.

4,5 sterren

De steeds meer nostalgisch wordende jaren '80... op de radio regelmatig The Traveling Wilburys met Handle With Care, een nummer waar Orbison boven alles en iedereen uitsteeg. Mijn grootmoeder wiens all-time-favourite Pretty Woman was. Mijn vader die op een videoband Mean Woman Blues had staan (en we wachtten altijd weer tot we de 'rrrrrrr' mee konden doen). Orbison genoot daar zelf ook elke afspeelbeurt weer zichtbaar van om die 'rrrrrrr' te doen, die genoegdoenende glimlach. Als achtjarige maakte het feit dat Roy zomaar dood was onuitwisbare indruk op me. Op televisie werd gezegd (ik herinner me helaas niet meer welk programma) dat zijn vrouw in de jaren '60 onder een vrachtwagen was gekomen en zijn twee zoons een paar jaar later waren verbrand toen het huis in brand vloog. Ze hadden het beter na 19.30u kunnen vertellen, je als kind zoveel ellende bij elkaar proberen voor te stellen was onwerkelijk. Het was ook moeilijk te rijmen met de prachtige muziek. En later het prachtige You Got It op de radio...

Gelukkig maar dat die aardbeving in L.A. op 1 oktober 1987 was en niet de avond ervoor. Op 1 oktober kwamen de kroonluchters in het hotel waar dit concert zojuist was geweest, naar beneden. Als ik wikipedia mag geloven. De tapes moeten het overleefd hebben getuige de prachtige registratie die bewaard is gebleven.

Al die sterren in dienst van ome Roy... is dat zo? Ik vind het rockabilly Bruce Springsteen namelijk nog wel tamelijk moeilijk afgaan om Roy niet per ongeluk in de schaduw te zetten, maar wel heerlijk om ook hem op dreef te zien. Die begeleidingsband van Elvis én een Roy Orbison in topvorm maakt dit album tot een waar feest. Iedereen in het zwart maar James Burton in het wit, het zet me aan het denken... is het witte in Black & White wellicht een verwijzing naar de King of Pop die hier ook bij had moeten zijn?

Up-tempo rock-n-rollers als Down the Line en Ooby Dooby zou ik normaal gesproken overslaan, maar hier behoren ze zeker niet tot de minderen nummers van de set. Ze geven juist ruimte aan het speelplezier van alle gasten. Benieuwd wel wat oma van deze uitvoering van Pretty Woman gevonden zou hebben.

Nee, de ''king of pop" was hier niet op z'n plaats geweest. Al die dansbewegingen etc. horen gewoon niet bij zo'n optreden waar alles is afgestemd op één van de meest fenomenale stemmen uit de recente muziekgeschiedenis. Tenminste, ik kan me niet voorstellen, dat hij bescheiden in een achtergrondkoortje zou gaan zingen.

Ligt het aan mij of klinkt de audiomix op de LP heel anders dan op CD/streaming? Ik heb het idee dat de stem van Roy veel meer naar voren is gehaald, het publiek veel meer naar de achtergrond en het stemgeluid van Bruce Springsteen lijkt wel helemaal weg... Destijds bij het afspelen van CD had ik veel meer het idee getuige te zijn van een live-ervaring, op plaat is dat veel minder.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Roy Orbison - Black & White Night (1989) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Roy Orbison - Black & White Night (1989)
Roy Orbison zat halverwege de jaren 80 in een diep dal, maar dankzij vele muzikale vrienden kreeg de Amerikaanse muzikant de comeback die hij verdiende, wat met Black & White Night een prachtig livealbum opleverde

Toen het Roy Orbison in 1988 eindelijk weer eens voor de wind ging, maakte een hartaanval veel te vroeg een einde aan het leven van de legendarische zanger. Voor zijn dood was er nog wel de comeback met het album Mystery Girl, met de gelegenheidsband The Traveling Wilburys en met het fantastische livealbum Black & White Night. De concertregistratie is er een die de magie van het optreden heeft weten te vangen en dat lukt lang niet altijd. Natuurlijk is er een hoofdrol voor de fascinerende stem van Roy Orbison, maar de Amerikaanse muzikant stond ook nog eens op de planken met een wereldband en achtergrondkoortjes met alleen maar wereldsterren.

De Amerikaanse muzikant Roy Orbison dook aan het eind van de jaren 50 op bij het prestigieuze Sun Records. Hij zag er niet uit als de gemiddelde rock ’n roll ster van dat moment, maar trok wel direct de aandacht met zijn fascinerende en bijzonder mooie stem. Het leverde in de eerste helft van de jaren 60 een flink aantal hits op, waaronder Only The Lonely, Crying, In Dreams, It’s Over, Dream Baby en Oh Pretty Woman.

Roy Orbison kon in de jaren 70 en vroege jaren 80 teren op zijn oude successen, maar toen hij werd getroffen door een ongekende opeenstapeling van persoonlijke misère, zat hij halverwege de jaren 80 financieel en emotioneel aan de grond. Een plekje op de soundtrack van de David Lynch film Blue Velvet zette de Amerikaanse muzikant met de donkere zonnebril en het bijzondere kapsel weer op de kaart, waarna producer en muzikant T-Bone Burnett zich over hem ontfermde.

Roy Orbison dook vervolgens met George Harrison, Bob Dylan, Tom Petty en Jeff Lynne op in The Traveling Wilburys en maakte niet veel later met laatstgenoemde het album Mystery Girl, een van zijn beste albums. Roy Orbison kon helaas niet genieten van het hernieuwde succes, want hij overleed voordat Mystery Girl begin 1989 verscheen.

Mystery Girl is me zeer dierbaar, maar het ook in 1989 postuum verschenen Black & White Night is me nog net wat dierbaarder. De in 1987 opgenomen concertregistratie bevat vooral oud materiaal, maar met het fantastische The Comedians maakt ook het prijsnummer van Mystery Girl deel uit van de setlist.

Black & White Night werd net iets meer dan een jaar voor de dood van Roy Orbison opgenomen, maar de Amerikaanse zanger verkeert op het album in vocaal opzicht in topvorm. De zang op het album is weergaloos, waardoor de live-versies van de oude hits van Roy Orbison wat mij betreft nog beter klinken dan de originele studioversies.

Ook in muzikaal opzicht staat het album als een huis. Dat kan ook bijna niet anders, want Roy Orbison kreeg op het podium gezelschap van de legendarische TCB Band, in de jaren 70 de band van Elvis Presley, die vooral in de wat meer rock ’n roll getinte songs op het album de pannen van het dak speelt en laat horen dat de ritmesectie van de band in de jaren 70 niet voor niets werd geroemd.

Ook voor de koortjes kon Roy Orbison een beroep doen op grootheden, want in de achtergrondkoortjes op Black & White Night duiken onder andere Bruce Springsteen, Tom Waits, Elvis Costello, Jackson Browne, JD Souther, k.d. lang, Jennifer Warnes en Bonnie Raitt op. De nodige strijkers zorgen voor de extra melancholie in de vaak wat weemoedige songs van de Amerikaanse muzikant.

Het is allemaal prachtig opgenomen en ook de fantastische sfeer in de zaal is goed gevangen, wat van Black & White een zeer geslaagde live-registratie maakt. Ik luister momenteel nauwelijks meer naar live-albums, maar Black & White Night is zo’n zeldzaam live-album dat iets toevoegt aan de studioversies van songs.

Na Black & White Night met vooral de oude hits van Roy Orbison verdient ook Mystery Girl de aandacht, want dat album laat horen dat de Amerikaanse muzikant tot zijn dood een zeer getalenteerd songwriter en een fantastische zanger was. Het blijft prachtig dat Roy Orbison aan het eind van zijn leven weer in de schijnwerpers stond, maar het was mooi geweest als hij er wat langer van had kunnen genieten en veel ouder was geworden dan slechts 52 jaar. Erwin Zijleman

Gisteren de film hiervan gezien, volume luid om optimaal van zijn prachtig stemgeluid te genieten. Af en toe eem oogjes dicht.

Een clown in snoepkleuren die ze het zandmannetje noemen
Loopt elke nacht op zijn tenen naar mijn kamer
Alleen maar om sterrenwolken te strooien en te fluisteren
Ga slapen, alles is in orde.

De stem van Roy O. vind ik een van de fijnste stemmen uit de muziek, althans volgens mijn oren.
Het is een soort van zuiver doch doorleefd. Schoon maar pijnvol.

Ik irriteer me alleen aan dat hotelpubliek, deze registratie verdiende een beter publiek.

Ik zit de film te kijken: A black and white night - Roy Orbinson and friends. Op het album hier boven hebben de nummers een andere volgorde ?? Hoe kan dit !!??

Geen antwoord op je vraag kevin2, maar ben nu wel nieuwsgierig naar dit album. Meewerkende artiesten zijn erg interessant.

Echt een aanrader. Sfeervolle beelden en fantastische artiesten