menu

Roy Orbison and Friends - A Black and White Night Live (1989)

Alternatieve titel: Black & White Night

mijn stem
4,49 (76)
76 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Virgin

  1. Only the Lonely (2:43)
  2. In Dreams (3:10)
  3. Dream Baby (3:50)
  4. Leah (2:59)
  5. Move on Down the Line * (5:13)
  6. Crying (3:08)
  7. Mean Woman Blues (3:07)
  8. Running Scared (2:31)
  9. Blue Bayou (3:11)
  10. Candy Man (3:33)
  11. Uptown (3:20)
  12. Ooby Dooby (4:11)
  13. The Comedians (3:37)
  14. (All I Can Do Is) Dream You (3:26)
  15. It's Over (3:15)
  16. Oh, Pretty Woman (6:11)
  17. Go! Go! Go! (Down the Line) * (5:28)
  18. Claudette * (3:01)
  19. Blue Angel * (3:05)
  20. Oh, Pretty Woman [Alternate Version] * (2:52)
  21. (All I Can Do Is) Dream You [Alternate Version] *
  22. The Comedians [Alternate Version] *
  23. Candy Man [Alternate Version] *
  24. Claudette [Alternate Version] *
  25. Uptown [Alternate Version] *
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 52:12 (1:11:51)
zoeken in:
avatar van Manfield
5,0
Roy was gezegend met een prachtige stem met een overtuigend vocaal bereik tussen bariton en tenor. Hij etaleert dat op zeer sterke wijze op dit live-album. Wat was hij hier goed bij stem! Het song materiaal zit natuurlijk ook aardig mee. Wat een understatement: het is FANTASTISCH natuurlijk!

Zonder beeldmateriaal al een feest om te beluisteren. Maar als je dan de live-registratie er bij pakt wordt het pas helemaal genieten. Kijk, zonder beeldmateriaal is het ook voor iedereen wel duidelijk dat er goed gezongen wordt, dat er een zeer verdienstelijk bandje staat - met zeker niet de minste namen....... , maar met beeldmateriaal zie je het plezier, het gemak, de totale controle. Vakmensen! En dat is me een partij genieten. Eigenlijk is het me een raadsel dat iemand live zo gemakkelijk, goed en overtuigend kan zingen.

Het allerbest vind ik Roy in de prachtige ballads die hij vertolkt heeft. Maar alleen maar ballads had niet gewerkt. Het is een geschenk dat er ook af en toe up-tempo bluesy nummertjes tussen zitten. Een zeer geschikte combinatie! En nu ik dit tik, twijfel ik eigenlijk of ik daadwerkelijk vind dat de ballads zijn mooiste vertolkingen zijn. Ach op dit album is het allemaal goud. Oké, afgezien van Claudette dan. Die is zilver.

Dit album is in korte tijd uitgegroeid tot een absoluut favoriet. En na zo'n lofzang kan ik niet anders dan verhogen naar 5*

avatar van AOVV
4,5
Op 30 september 1987 stond Roy Orbison in de Coconut Grove Ambassador Hotel in Los Angeles te blinken, met tal van schoon volk (van Bruce Springsteen over Tom Waits & Elvis Costello tot Bonnie Raitt) aan zijn zijde, tijdens een door HBO uitgezonden special. Hiervan zijn verschillende captaties, waaronder ook deze prachtige plaat.

In 1987 stond Orbison, wat mij betreft, aan de vooravond van een heel nieuw hoofdstuk in zijn carrière als artiest. Dit alles werd al in gang gezet doordat David Lynch, al dan niet met toestemming van Orbison zelf, het nummer In Dreams gebruikte in zijn film Blue Velvet. Een jaar later werkte Orbison met o.a. Jeff Lynne, Tom Petty en T Bone Burnett aan het album Mystery Girl, dat postuum zou worden uitgebracht begin 1989. Dit concert moest de grote comeback worden van Orbison.

Dat is dan ook met brio gelukt, wat het des te schrijnender maakt dat hij eind 1988 helaas kwam te overlijden. Wat Orbison's leven dan weer op een sardonische manier kenmerkt; de man heeft veel tegenslagen gekend in het leven. Dit concert bruist en sprankelt, met Orbison in de absolute hoofdrol. Zoals Manfield hierboven ook reeds treffend schreef, is het verwonderlijk hoe naturel Orbison overkomt; hoe makkelijk hij de prachtigste, meest ontroerende melodieën weet te zingen.

Dat dit concert een soort best-of is van Orbison's werk, en hij bijgestaan wordt door een heel leger aan geweldige gasten, draagt ook bij aan de kwaliteit van deze plaat. Orbison brengt hier al twee nummers van Mystery Girl, maar voor het overige passeren zo ongeveer al zijn grote hits. En laat hij hier het merendeel daarvan nog eens zo geweldig brengen dat de studio-versies lichtelijk verbleken, dan weet je wel hoe ik over dit album denk.

4,5 sterren

avatar van Frank Langeweg
Ligt het aan mij of klinkt de audiomix op de LP heel anders dan op CD/streaming? Ik heb het idee dat de stem van Roy veel meer naar voren is gehaald, het publiek veel meer naar de achtergrond en het stemgeluid van Bruce Springsteen lijkt wel helemaal weg... Destijds bij het afspelen van CD had ik veel meer het idee getuige te zijn van een live-ervaring, op plaat is dat veel minder.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:28 uur

geplaatst: vandaag om 10:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.