Galahad - Empires Never Last (2007)

Er zijn altijd van die bands waar je aan voorbij gaat. Zo’n band is Galahad voor mij geweest, geheel ten onrechte bleek de laatste weken, want dit album is echt een dijk van een plaat. Eigenlijk wel vreemd, want dit is een band met een duidelijke “neo” inslag, dat kan je nog steeds goed horen, maar toch is het allemaal langs mij heen gegaan. Maar aangezien ik prog/symfo heb leren kennen via “neo’ prog, zou je kunnen verwachten dat ik dit wel eens eerder gehoord zou hebben. Maar dat is dus niet zo, ook al ken ik de naam Galahad al zeker 10 jaar, maar op één of andere manier heb ik het altijd links laten liggen. Stom, stom, stom, maar fouten zijn er om goed te maken, dus heb ik mij nu vol overgave gestort op dit album.

Maar alles klopt wel zo’n beetje aan Empires never last. Het album begint lieflijk met een koortje, wat abrupt word afgebroken door een muur van geluid, en een waanzinnige die er door heen zingt, maar het vervolgt met een heerlijke gitaar riff en strakke drums. Hier is in mijn opinie al te horen dat er soms bepaalde “dance” technieken worden gebruikt, die normaal niet in de neo prog gebruikt worden

Termination is daarna een echt lekker bruut nummer, voornamelijk door het heerlijke gitaar ritme wat de spanning hoog houdt. Vooral hier toont de zanger zijn diversiteit, waar hij verschillende toonhoogtes feilloos weet te brengen. Lekker verslavend deuntje door het nummer heen.

I could be god begint met een geweldig “dance” achtige melodie. Dit komt telkens weer terug in het nummer, gemengd met perfecte gitaren, drums en synths. De zanger klinkt lekker scherp, eigenlijk klopt alles wel aan dit nummer. Lekker gevarieerd, met soms een duidelijke knipoog naar bijv. Miseplaced Childhood van Marillion. Ook het gebruik van een kerkorgel wordt hier niet in geschuwd. Wat kan dat soms heerlijk klinken, ook al is het een veelgebruikt instrument, vooral in de symfo. Al met al het beste nummer van het album.

Sidewinder is een langzaam “indraaiend” en rockend nummer. Na anderhalf minuut gaat het volume iets omhoog en spuit dan je boxen uit, enorm lekker. Weer een moderne beat eronder, eigenlijk heel eenvoudig, maar briljant gekozen, het klinkt eens iets anders dan het normale voorspelbare neo geluid. Vooral de sferische toetsen springen er uit. Jammer dat Bush langs moet komen, niet echt een verrijking van het nummer in tegenstelling tot Martin Luther King, die in het nummer hiervoor zijn speech laat horen.

Memories of an african Twin begint met akoestische gitaren, maar wordt vrij snel vervangen door elektrische gitaren. Lekkere solo, en hier komt het kerkorgel weer om de hoek kijken, en zelfs een klaversimbel. Instrumentaal nummer en zeker niet onplezierig.

Empires never last begint met een heerlijke bass melodie, lekker stevige gitaren, subliem gewoon. Gewoon een belevenis dit nummer, heerlijke zang, instrumenten, komt net onder “I could be god”, maar scheelt niet veel.

“This life could be the last” is een wat toegankelijker nummer, lekker refrein, waardig slot van dit album.

Nadat ik dit dus aan heb mogen horen, ben ik maar snel naar de Plato gehaast, maar helaas; volgens deze winkel zijn de andere albums moeilijk te verkrijgen. Ze zullen het onderste uit de kan halen, maar de verkoper was hier erg negatief over om nog exemplaren te bemachtigen, al heb ik het in het verleden wel eens meegemaakt dat ze na een maand alsnog bellen dat ze een album hebben gevonden. Afwachten dus. Wellicht hebben jullie nog tips?

Inmiddels een paar luisterbeurten verder. Progrock die aanleunt tegen progmetal. De zang is enigszins dramatisch aangezet, wat het theatraal en clichématig doet klinken. In dit geval in wel perfect passend bij de muziek en het concept.

Het staat in mijn beleving verder af van neo-prog, want 'het geluid' van de oude giganten (Pink Floyd, Genesis, Yes, etc.) hoor ik hier toch minder in terug. Ook kan ik niet echt een connectie ontdekken met huidige neo-prog bands (Marillion, Anathema, Big Big Train, The Pineapple Thief). Over het algemeen is dit minder melodieus/psychedelisch en meer rechtuit en bombastisch rockend, maar toch met her en der symfonische stukjes. (nergens wordt het metal).

Het album opent wat apart met een rommelig instrumentaal nummer dat abrupt eindigt. Door deze onverwachte start en wending word je eigenlijk op het verkeerde been gezet, waardoor het tweede nummer Termination extra goed uit te verf komt. Mooi moment als de fraaie zangstemmen (van hem en haar) voor de eerste keer klinken. Van Termination tot aan de titeltrack Empires Never Last is het genieten. Om aan alle clichés te voldoen wordt het album afgesloten met een nummer dat voor een ballad door kan gaan.

Een heel erg fijn en krachtig album. Misschien niet vernieuwend maar toch fris genoeg om 61 minuten te boeien. Of 71 minuten als je de deluxe uitvoering hebt. Extra hierop; alternatieve versies van Termination en This Life Could Be My Last. Beiden onder enkel pianobegeleiding. Prachtig uitgevoerd!

Mezelf toch maar eens verdiepen in de discografie van Galahad. Dat zijn dus 10 reguliere albums, die over het algemeen erg goede scores hebben. Eerst maar eens luisteren naar hun meest recente werk Quiet Storms wat ze dit jaar hebben uitgebracht.

Pink Floyd heeft overigens verder helemaal niets met neoprog te maken. De "huidige" neo bands Marillion (in de 80's natuurljk wel) en Anathema zitten toch ook wel op een geheel andere golflengte. Dus de vergelijkingen vat ik niet echt. De metallink kan ik ook niet echt ontdekken.

Dit uiterst fraaie album heeft dan wel weer een hoop good old Neo-prog invloeden in zich. Tegenwoordig boeit die stroming me niet echt meer maar voor Galahad maak ik nog steeds graag een uitzondering. Het dik aangezette I Could by God is voor mij Top 50 aller tijden materiaal.

Sterke en toegankelijke prog (of neoprog, of progmetal, ik weet het niet precies), een soort harde versie van IQ met als voornaamste troeven een zanger die veel verschillende "stemmen" aankan (hoog en onbepaald in Termination, maar ook met de autoriteit van een Fish in I could be God, en mooi klaaglijk op This life could be my last) en die ook nog eens betekenisvolle teksten uit zijn pen kan laten vloeien (hoewel hij "let me take your hand" maar liever niet zo voorspelbaar op "I'll lead you to the promised land" moet laten rijmen), een gitarist die altijd een vol en warm geluid heeft en een toetsenist die alles fraai ondersteunt met kleurrijke wervelingen, met achter de knoppen bovendien een (co)producer die weet hoe hij alles perfect en gloedvol moet laten klinken.
        Als minpunten wil ik toch aanvoeren dat de twee langste nummers (3 en 4 dus) misschien wel wat meer vlees zouden mogen hebben, zowel qua afwisseling als qua melodische rijkdom als qua solo's; bij mij persoonlijk dwaalt de aandacht bij beide nummers gedurende de tweede helft nog wel eens af. En dat koor op het einde van Memories from an African twin lijkt wel uit een seventies-easy-listening-plaat gesampled, bepaald ongepast, hoewel het dan wel weer fijn is dat ook dáárvan de tekst in het boekje opgenomen is. De twee bonusnummers zijn wel mooi, maar doen ook een beetje gekunsteld aan met hun geforceerde poging om middels een "klassiek" piano-arrangement wat plechtige intensiteit aan de nummers toe te voegen. (Ik ben hier trouwens gekomen via The seasons turn van Lee Abraham, die op zijn soloplaten gitaar speelt maar hier als basgitarist functioneert, hoewel ik heb begrepen dat hij sinds het vertrek van Roy Keyworth "promotie" heeft gemaakt.)