Chris Rea - (Blue Guitars) (2005)

Ik zie je bericht nu pas. Ik zal vanavond eens luisteren of ik dat ook heb. Staat me niet zo bij.
Je hoort nog van mij.

Sinds een paar dagen luister ik geregeld naar schijfje 7, Blues Ballads. Na de eerste 6 liet ik dit uitgebreide werk wat liggen en met het 7de gaat de ontdekking verder.

Voorlopige evaluatie van de eerste 7 schijfjes:
- uitmuntend (behorend tot zijn beste werk zoals Shamrock Diaries en Auberge): schijfjes 5 en 7
- heel goed (niveau van o.a. On The Beach, Water Sign, Road To Hell) : schijfjes 1, 3 en 4
- goed (niveau van o.a. Espresso Logic): schijfje 2
- degelijk, maar toch te weinig (niveau van Road To Hell Part 2): schijfje 6

En dan over Blues Ballads: prachtige nummers, rustige sfeer, warme stem. Rea op zijn best.

Toen ik jonger was, vond ik blues niet echt speciaal. Al die nummers over pijn, lijden en ellende ...

Nu ervaar ik die muziek als een enorme troost. In sommige nummers lijkt het alsof Chris zich persoonlijk tot je richt. Een ware vriend die naast je staat, zijn pijn deelt en je eigen pijn begrijpt. Het heeft niks zieligs, het is de puurste vorm van muziek. Geen kunstjes, geen lichtshow en spektakel, geen lasers en vuurwerk, geen belachelijk imago, geen fakegedoe dat je afleidt van de essentie, geen Tomorrowland. Wel muziek, teksten en een stem vanuit het hart, zonder meer.

Nu speelt 'I Love the Rain'. Wat een wonderlijk liedje.

Recent deze box in nieuwstaat ook gekocht, voor een prikkie, maar nog niet aan toegekomen. Wel al onder de indruk van de verpakking en al het artwork.

Maar wie heeft in hemelsnaam de hoes met deze kwaliteit toegelaten?

Je staat voor een mooie ontdekkingstocht, Poles Apart. Ik neem er mijn tijd voor. Ik zit na maanden pas aan schijfje 7 en laat de vorige nog geregeld voorbijkomen.
Maar wat bedoel je met de hoes met deze kwaliteit toegelaten?

Inmiddels aangepast, resolutie te laag, formaat te klein, dus onscherp. Nu weer zoals het hoort

Intussen is ook schijfje 8 meerdere malen aan bod gekomen en klinken de eerste 96 nummers al redelijk vertrouwd. Het blijft een immens werk om alles echt te verwerken. Een aantal luisterbeurten volstaan niet als je een oppervlakkig oordeel wil vermijden. Ik had vooraf gedacht dat kwantiteit het zou halen van kwaliteit, maar stel vast dat ik verkeerd was. De schijfjes zouden gewoon als losse albums kunnen fungeren en heel hoog scoren. Het ene natuurlijk hoger dan het andere, zoals je ook bij reguliere albums ervaart. Hierin schuilt meteen het speciale van de box: Rea slaagt erin een gigantisch werk af te leveren zonder aan kwaliteit in te boeten.

Over schijfje 8 - Gospel Soul Blues & Motown: veel gospel herken ik er niet in, het klinkt gewoon als een typisch Rea-album en daar ben ik heel tevreden mee. Samen met cd 5 is het in zijn geheel heel sterk zonder zwakkere momenten. Schijfje 7 (Blues Ballads) daalt bijgevolg naar plaats 3 in de voorlopige tussenstand.

Nog 3 delen te gaan. Life can be very nice.

Vandaag schijfje 9 (Celtic & Irish Blues) voor het eerst een luisterbeurt gegeven. Het klinkt mooi, maar het is te vroeg om een oordeel uit te spreken. De sterke Rea-elementen zijn zoals vanouds aanwezig: de warme stem en de gitaarsound.

Het nummer 'Celtic Blue' is een lange instrumental die volledig gebaseerd is op 'Nothing to Fear' uit 1992. In het tweede deel van 'Celtic Blue' wordt een ander nummer verwerkt, maar de titel ontgaat me. Wie het weet, mag het gerust laten weten.

De intro van het nummer 'Too Far from Home' is een bewerking van 'Espresso logic' uit 1993.

'Lucky Day' bevat de tekst van datzelfde nummer uit 1986, maar het arrangement is totaal anders.

Leuk om te lezen hoe een andere user deze box aan het doorspitten is en ons op de hoogte houdt over de ontdekkingsreis, want dat is het. Ga zo door, goldendream
Ik ben dus niet de enige die Celtic Blue heeft ontmaskerd als een remake van Nothing to Fear. Doe mij dan maar de eerste versie (van God's Great Banana Skin.) De Celtic & irish Blues CD vind ik overigens het dieptepunt van deze box, op een gedeelde onderste plek met het franstalige werk.

Het is inderdaad een ontdekkingstocht en nu ik eindelijk, maar ook reeds, aan schijfje 9 zit, vind ik het spijtig dat er slechts 2 schijfjes nakomen. Het is niet makkelijk om iets van dezelfde kwaliteit te vinden.

Ik weet niet of 'Celtic Blue' ontmaskerd is, want de gelijkenis met 'Nothing to Fear' is overduidelijk. Ik denk niet dat Rea hoopte dat luisteraars het niet zouden doorhebben dat hij een ouder nummer herwerkte.

Deze cd beschouw ik absoluut niet als het dieptepunt van de box. Schijfje 6 vind ik het minste van de eerste 9, maar het woord 'dieptepunt' is veel te hard. Bij dieptepunten in muziek denk ik aan rap, hiphop en 99% van de huidige hitlijsten, maar ik zal daar niet dieper (weer dat woord) op ingaan, of er wacht me een ban.

Ik vind dit schijfje heel geslaagd en het doet me denken aan het solowerk van Mark Knopfler, waar invloeden van the highlands vaak te herkennen zijn.

Nu speelt 'The Last Drink': die stem en die gitaar die langzaam opbouwt naar een hoogtepunt ...
Chris Rea - Chris Rea - Last Drink (Blue Guitars, Celtic & Irish Blues) - YouTube

Zojuist via amazon prima besteld voor €20,-, de earbook box. Alle 11 cd's dus met dvd. Kijk er erg naar uit. Zin in, zo met de herfst op de drempel.

Wat een koopje, fish: 20 euro betekent dat je nog geen 2 euro per schijfje betaald hebt. Ik betaalde nog zo'n 32 euro en vond dit al prima.
Geniet van de ontdekkingstocht en neem er zeker je tijd voor. Meerdere luisterbeurten zijn noodzakelijk en de herfst is het ideale moment om de nummers te leren kennen.
Laat gerust af en toe eens weten hoe de box je bevalt. Ik vind het stemgemiddelde hier terecht hoog, maar de berichtjes blijven zo beperkt.

Zal er zeker over berichten.

Na bijna een jaar grijp ik terug naar deze box. De schijfjes 5, 6, 7, 8 en 9 kregen opnieuw meerdere luisterbeurten. Wat is die box toch een magistraal meesterwerk. De delen 10 en 11 moet ik nog ontdekken.

Heb hem al vele jaren in de kast staan en er slechts een paar keer een cd van gedraaid, misschien moet het er toch maar eens keer van gaan komen om hem echt te gaan beluisteren. Trouwens een prachtig verzorgd product, dus daar ligt het in ieder geval niet aan.

Schijfje 9 (Celtic Blues) is samen met de schijfjes 5 (Texas Blues) en 8 (Gospel Soul Blues) uitgegroeid tot prijswinnaar van dit magistrale meesterwerk. Dit trio staat voor mij op dezelfde hoogte van de albums 'Shamrock Diaries' en 'Auberge'. Morgen waag ik me aan schijfje 10. Het is eigenlijk niet te vatten hoe Chris Rea erin geslaagd is om in één jaar zo'n uitgebreid werk af te leveren dat naast kwantiteit zo'n kwaliteit biedt. Omwille van die reden is 'Blue Guitars' zijn magnus opus.

Schijfje 10 laat zich niet meteen kennen en zal zoals de andere wat luistertijd vragen. De openingsnummers zijn heel degelijk zonder meer. 'Lampiou' is zowel tekstueel als muzikaal een ware parel. Dit nummer zal vermoedelijk in mijn top 10 van deze immense boxset komen.

Ik hield altijd al van het gitaarwerk van Chris Rea maar ik vond het altijd wat te poppy en te gepolijst. En nu hij terugkeert naar de basis.... tja. Na alle positieve reacties alhier toch maar besloten dit, voor een veel te lage prijs aan te schaffen. Ik voel me bijna schuldig aan diefstal. Het is nu 2020 en ik ontdekt het nu pas... och beter laat dan nooit. Maar mmmmmm, wat een heerlijk pakketje authentieke blues. Klikt bijna alsof het echt vanaf de zanderige vlaktes gespeeld wordt. Leuk detail dat het ouderwets warme gekraak van een langspeelplaat erdoor gemixed wordt. Dat moesten bij meer muziek doen....
Knap staaltje vakmanschap. Ik heb tnt 4 cd’s beluisterd, en dan te weten dat ik er 7 nog mag luisteren....

En de schijfjes 5, 8 en 9 wachten op je ... voor mij goud, zilver en brons van deze box.

5-6-8 zijn prachtig. Tot nu toe is 7 de "tegenvaller" of de minst mooie van de box. Ach er moet er altijd eentje achteraan komen. Maar nr. 7 is voor mij echt een beetje te veel nachtclub muziek, te glad en te soft.
5-6 en 8 blijven boeien met mooi en verrassend gitaarwerk, subtiele solo's en heel soms trekt hij ook lekker stevig van leer.
Nog 3 te gaan...ik kan me nu al verheugen op een ritje naar zuid Frankrijk, of een zwoele zomer in de hangmat...
Ik geloof ook dat ik maar eens een live cd van deze meneer moet gaan opzoeken...

Vandaag ontvangen voor net aan 20 euro . De hele dag sijpelen de heerlijke klanken van Rea door huize Twinpeaks. Vervelende en vooral uitgestelde klusjes pak ik fluitend op. Zeker in deze onzekere tijden is de zalvende stem van Rea een extra stok achter de deur om je aan de maatregelen te houden. Vanavond eens even de dvd bekijken onder het genot van een Baccardi Oro .Stem volgt nog.

Eigenlijk gewoon een prachtige collectie. Maar door de grote hoeveelheid nummers moeilijk als geheel te beoordelen. Grootste nadeel van deze collectie: het is wel heel veel.

Mag ik vragen waar?

amazon , maar is al een paar maanden terug .

Alle 11 cd's zijn eindelijk goed gekend en ik geef de volle mep.
Goud, zilver en brons (kan geen voorkeur noemen): schijfjes 5, 8 en 9.
Mindere schijfjes: 2 en 6.
De maximumscore is misschien te hoog omdat er soms een iets minder nummer tussenzit, maar toch is ze te rechtvaardigen: zo'n immens kwalitatief werk waartussen nummers zitten die concurreren met zijn allerbeste songs en waar de mindere nummers nog steeds echt goed zijn. Waw!

Overdaad schaadt hoor je weleens zeggen , en dat zou hier op kunnen gaan. Ware het niet dat dit project van Rea met zoveel passie en liefde is gemaakt dat ik hem die overdaad graag vergeef. Rea verkent de grenzen van de blues uit allerlei stromingen en soms pakt dat briljant uit en soms wat knullig. Aangekomen op een punt is zijn leven waarin zijn ziekte de overhand nam en hij de urgentie voelde om daadwerkelijk dicht bij zijn gevoel te blijven en dit project te starten. Commercieel natuurlijk weinig aantrekkelijk al moet ik zeggen dat de prijs , ook tijdens het releasen wel aan de schappelijke kant was. 11 cd's en 1 dvd , ga er maar ff voor zitten. Alles in 1 keer tot je nemen is dan ook niet echt aan te raden. Dan treed de eenvormigheid op. Maar op gezette tijden onder het genot van een lekker drankje is dit meer dan prima toeven. Leuk om ook te horen dat sommige passages zijn weg hebben gevonden op zijn normale studioalbums, of in dit geval ook andersom. Rea betovert, ontroert en bovenal boeit met dit magnum opus. 5 sterren is meer dan verdiend .

Dit is prettig blues ( en jazzy) werk van Mister Rea. Goh tis lang geleden dat ik hem live mocht aanschouwen bij Torhout/ Werchter. Zijn Blues sound raakt mij en knalt lekker uit mijn ,' Infinity's'.
Ik vraag mij al enige tijd af of het werk Blue(s) guitars ook op black vinyl verkrijgbaar is. Al googelend vrees ik van niet of is mijn vrees onterecht in deze.....?

mee eens, ik vind hem in de blues stijl het best ' te pruimen' enne.......blues moet kraken.....dus ik wacht op de vinylversie

vertel hoe je dat doet voor 20. Ik moet er overal 50 of meer voor neertellen wat ik net ff teveel van het goede vind.......