Terry Callier - What Color Is Love (1972)

Dancing girl is van een ongewone schoonheid. Waanzinnig mooi, met prachtige opbouw!!! beetje jazzy, beetje Nick drake en Nina Simone maar vooral heeeeeeeeeeel origineel!!! Tranen in je ogen en op je knietjes als je dit in een melancholische bui opzet

Op zijn debuut was het nog enkel zijn stem, een gitaar en een bas. Bij What Color Is Love trekt hij alle registers open met naast de ritmesectie nog o.a. een leger strijkers, een stel blazers en een harp. Alle ingrediënten dus om over the top te gaan, maar niet zo bij Terry Callier. Alle instumenten hebben hun functie binnen een nummer en dragen sterk bij tot de opbouw ervan. Alles zit waar het moet zitten zonder dat het voorspelbaar is, integendeel zelfs. Het is muziek om de ogen bij te sluiten, want het verdient je opperste concentratie. Dit is wat men noemt schone muziek, of je het nu soul, folk of jazz noemt. Terry Callier doet gewoon zijn eigen ding, en hij doet dat uitstekend:

Dancing Girl
What Color Is Love
You Goin' Miss Your Candyman

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Mijn eerste kennismaking met de geweldige stem van Terry Callier vond ongeveer een jaar geleden plaats. Op het album Modal Soul van Nujabes wist hij mij te overtuigen door op Ordinary Joe geweldig te zingen. Dat het vervolgens een tijd heeft geduurd voordat ik aan een soloalbum van hem begonnen neem ik mezelf dan ook kwalijk.

What Color Is Love is het eerste album wat ik van de fenomenale zanger heb beluisterd en het stelde mij zeker niet teleur. De negen minuten durende opening is een fraaie introductie, Terry legt zijn kwaliteiten bloot. Met zijn stem kan hij uitstekend variëren van hoog naar laag en dit doet hij dan ook geregeld. En welke toonhoogte hij ook aanslaat het blijft altijd helder en een streling voor de oren.

Zijn zang hoeft niet eens ondersteund te worden met de beste instrumentaties, de stem zelf is immers het grootste en belangrijkste instrument op het album. Dit neemt niet weg dat de producties er niet toe doen, integendeel, ook deze zijn fantastisch. Zo wordt de rust perfect bewaard en zijn de elementen als blazers en drum heel rustig in de muziek verwerkt, qua instrumentatie is de titeltrack mijn favoriet.

Minder vind ik het album op tekstueel gebied, niet dat dit bij een dergelijk album het belangrijkste is, maar daardoor zal What Color is Love voor mij nooit perfectie zijn. Het zit qua tekst te simpel in elkaar, dit levert zinnen op als: “Well, the way I love my baby, I know she’s gonna love me some//Yeah, my baby gonna love me some, the way I like my baby.”

Ach, teksten zijn niet het belangrijkste, ook al neem ik ze mee in mijn beoordeling. Wat zwaarder meetelt is die buitengewoon fraaie stem van Terry Callier, ondersteund door de rustige producties die geheel in het teken staan van die geweldig fraaie stem van...

Eerst en vooral: voor je keuze. Leuk dat je nu iedereen 'verplicht' om dit prachtalbum te luisteren.

Maar over dit stukje:

Dat je de teksten te simpel vindt wil ik van je aannemen (al vind ik dit zeker in vergelijking met voorgaande soulalbums van de week niet het geval), maar daar haal je me nu wel een vreemd voorbeeld aan, hé. Dat is volgens mij gewoon een stukje improvisatie uit You Goin' Miss Your Candyman (adlibben heet dat dan zeker). Ik geloof nooit dat hij dat zo op papier heeft uitgeschreven. Heb je misschien nog een ander voorbeeld? (Ik wil niet lastig doen hoor )

Ja ik heb hier nog een stukje 'Abcrijm': Is it wrong or is it right? Is it black or is it white? What color is love? Is it here or is it there? Is it really everywhere? What color is love?

Maar ik wil niet teveel ingaan op de minpunten van de cd (Ho Tsing Mee heeft bijvoorbeeld wel een goede tekst), want voor de rest vind ik dit prachtige muziek.

Ik verhoog mijn stem met 0,5*.

Ik wist wel dat ik lastig moest doen

Veel te overschat dit album. Terry heeft veel weg van Blues en Folk stijl. Dancing Girl vind ik enorg eentonig en vervelend laag gezongen waarbij het nergens spannend wordt.

You Goin' Miss Your Candyman en Just as Long as We're in Love
Vind ik persoonlijk de beste 2 tracks van het album.
Waarom dat is heeft te maken met zijn lekkere uithalen zoals bij de soul. Op Jazz vlak vind ik hem ondermaats.
Wanneer hij rustig zingt klinkt hij niet lekker.

Ik vind dit album wel leuk klinken, alleen de zang vind ik niet goed, dat is jammer want instrumentaal zit het wel goed enzo.
3.5*
Favoriet: You Don't Care

Tsja, ik weet nog niet zo goed wat ik van deze plaat moet vinden. Vind de nummers veel te veel uitgesponnen. Ze duren te lang om interessant te blijven. Maar ik zal er nog wat luisterbeurten voor nodig hebben voordat ik een cijfer ga geven.

Dit genremengende album is dan het soulalbum van de week. En ja, soul zit er ook in. Elk nummer begint voor mij als een prachtig nummer, maar ontaard toch vaak in teveel van hetzelfde waardoor het prachtige gevoelige en minimale muzikale van de nummers teniet gedaan wordt.
Vocaal is het allemaal best mooi, maar ook niet mind-blowing. Ik kan me zeer goed vinden in onderstaande positieve reacties, evenals in de minder positieve reacties. Mij kan het nog niet pakken, maar echt slecht vind ik het ook niet. Dus ik ga er tussenin zitten.

Twaalf albums op MuMe en nog nooit van gehoord. Boeiend. Als iemand mij nog kan uitleggen wat dit met soul van doen heeft, dan heb ik het plaatje compleet.

Dit doet me veel meer denken aan de singer-songwriters van begin seventies, mijn gedachten dwaalden, zeker bij de openingstrack, maar het gehele album toch vaak af naar Shawn Phillips, zijn blanke evenknie wat mij betreft, die Callier in songmateriaal verre overtreft.

Wel een heerlijke stem, een geweldig openingsnummer en hij brengt een warme sfeer in lebowski's woonkamer. 3,5*

Dat dit geen soulmuziek van de zuiverste soort is mag duidelijk zijn, maar nu moet je ook niet overdrijven hé .

Wat Shawn Phillips betreft: ze hebben allebei een versie van I'm a Drifter op hun debuutplaat, en dan verkies ik toch Terry Calliers versie. Of hij de 'blanke evenknie' is met beter songmateriaal weet ik niet, daarvoor ken ik veel te weinig van Phillips muziek.

Eerste nummer deed mij weer een beetje denken aan nieuwe talent José James.

Erg leuke plaat. Luister dit soort muziek niet vaak, maar beviel me opvallend goed. Soul elementen zijn er echt wel duidelijk in terug te vinden. Ik heb em trouwens gelijk besteld. Over enkele dagen moet hij door de brievenbus vallen.

Ik heb een beetje hetzelfde als lebowski. Ik vind ik er niet zoveel soul in. Het album doet me qua geluid en relax wel denken aan bijvoorbeeld tijdsgenoten Magna Carta of Jim Croce, maar die verkies ik dan toch wel boven deze, vanwege de composities.
Het eerste nummer vind ik nog wel redelijk sterk en de uitloop van het titelnummer geeft ook een wat dromerige funk die me wel aanstaat, en die je zeker nooit bij mijn voorbeelden van vergelijking zou aantreffen. Maar verder zijn de composities toch wel vrij vlak. Wel prettig vind ik de sfeer, en natuurlijk is er nog zijn stem, wat samen maakt dat het toch een bijzonder album wordt. Niet meteen om te kopen, maar ook zeker niet zomaar wat.
Oh ja, en de hoes is natuurlijk prachtig

Die hoes is ronduit geniaal. Nodigt heel erg uit.

Deze heeft toch wat meer luisterbeurten nodig gehad dan de meeste soul-albums. Waarschijnlijk juist omdat ik het als een soul-album ben gaan beluisteren, terwijl ook ik hier niet echt het etiket "soul" op zou plakken. Nou ja, bij het genre staat ook "Folk / Soul" en het is geen probleem voor het Soul-album Van De Week als het geen pure soul is. (Dat was ook niet het geval bij The Brides Of Funkenstein.) Ik vind het toch een fijn album, wat dan wel meer komt door zijn stem dan door de nummers op zich.

Zeker weten , alleen ze heeft wel een beetje grote voeten

Oei, heeft ze dan ook een grote ...

Ik vind 'haar' pose ineens wel verdacht...

Wat een keuze, wat een timing. Had dit plaatje 2 weken geleden bijna ongehoord aangeschaft om de hoes. Maar omdat ik al een dikke stapel in m'n andere hand had toch laten liggen. Na een halve luisterbeurt wist ik al dat bij de eerstvolgende mogelijkheid dit plaatje alsnog verzilverd wordt, wat dus eigenlijk morgen is.

Wat een stem, wat een relaxness. Hou toch op met dat geneuzel of het nu wel of geen soul is. Als er maar een snufje soul bij zit, is het toch goed jungs? Zo ontdek je nog eens iets.

Zijn stem heeft soms een zweem van Chet Baker. Am I a Fool? Vind het werkelijk een heerlijke plaat die ik - zeker vanaf morgen - nog vaak zal gaan draaien.

Dit is geen geslaagd album voor mij. Ik vind zijn zang veel te gezapig.
De producties liggen me ook niet, vaak door vaak aanwezige strijker arrangementen. En andere nummers vind ik weer te rustig.
'Just As Long as You Love Me' heeft een Big Band gevoel. Dat vind ik niet positief. En het achtergrondkoortje maakt het ook niet beter.

Het nummer You Goin' Miss Your Candyman kan ik nog wel waarderen. Dit nummer bevat wat meer soul dan de rest van het album.

Ik kan me wel aansluiten bij verschillende eerder gegeven meningen: ik vind dit een prima plaatje, maar zou het zelf niet gauw onder 'soul' scharen. Mijn eerste associate bij het horen van Calliers stem was Nick Drake, alhoewel hij gelukkig ook steviger uit de hoek blijkt te kunnen komen; alhoewel Dancing Girl een mooi nummer is had ik geen plaat vol van dit soort slepers getrokken. Het is daarom prettig dat er ook een stevige lange tegenhanger als You Goin' Miss Your Candyman op deze plaat staat.

De contradictie in deze plaat is voor mij dat het prima geslaagd zou zijn als bombastische singer-songwriteralbum, maar dat Calliers teksten voor een singer-songwriter echt beneden de maat zijn. 2* voor de lyrics, 4* voor de producties en 4* voor de stem en ik kom op een mooie 3.5* uit.

Ik heb dit album pas 2 keer gehoord. Iemand raadde mij dit aan toen ik een album van Nick Drake kocht. Het doet mij eigenlijk veel sterker denken aan Donovan. You goin miss your candyman, de gitaar de stem. Heb nog geen echte gedachtes over het album omdat ik elke keer denk aan Donovan.

Toch een van de meest beluisterde platen van dit jaar (het lopende SAvdW-jaar ). Fantastische hoes, geweldige meeleefschijf.

Gooi het toch met een halfje omhoog. Ga het steeds meer waarderen.

Same as Reijersen. Een groeiplaat. Eerst moet ik hier niet veel van weten, maar geleidelijk aan kan ik dit meer en meer apprecieren.

En ik gooi er weer een halfje bij. Vooral nummer 4 is erg goed.

Wat een schoonheid van een plaat. Je zou je bijna sexy voelen wanneer je What Color Is Love een beurt geeft op de long play. Zwoel, en wat mij betreft niets te zwoel of zacht. Parel.

Terry Callier, een man die ik net als meerderen hier, leerde kennen via Ordinairy Joe. Een nummer op Modal Soul van Nujabes en nog steeds een nummer dat in mijn top-5 nummers ooit staat. De chemie tussen hen is perfect! Was dus tijd om meer te weten te komen over de man met die geweldig stem. Vrij logisch dat ik hier kwam. Dit album heb ik al een tijdje, maar ik heb er nooit iets over geschreven hier, wat het wel verdiend!
What Color is Love is een prachtig album. Anders dan de stijl die ik hoorde op Modal Soul, maar hier hoor je ook geen drums op het tempo van Nujabes. Nee, Terry Callier houdt het hier grotendeels rustig. Erg lang rustig om zo uit te bouwen naar een paar uitspattingen. Ik vind het vooral geweldig hoe hij inspeelt op de muziek. Ik denk dat kemm wel gelijk heeft dat de beste man vrij weinig op papier heeft staan. Dancing Girl is het mooiste nummer, maar om een 2e nummer te kiezen is lastig. Telkens als ik een nummer hoor, denk ik: deze is het! Totdat het voglende nummer begint...