Terry Callier - What Color Is Love (1972)

Tsja, ik weet nog niet zo goed wat ik van deze plaat moet vinden. Vind de nummers veel te veel uitgesponnen. Ze duren te lang om interessant te blijven. Maar ik zal er nog wat luisterbeurten voor nodig hebben voordat ik een cijfer ga geven.

Ik heb een beetje hetzelfde als lebowski. Ik vind ik er niet zoveel soul in. Het album doet me qua geluid en relax wel denken aan bijvoorbeeld tijdsgenoten Magna Carta of Jim Croce, maar die verkies ik dan toch wel boven deze, vanwege de composities.
Het eerste nummer vind ik nog wel redelijk sterk en de uitloop van het titelnummer geeft ook een wat dromerige funk die me wel aanstaat, en die je zeker nooit bij mijn voorbeelden van vergelijking zou aantreffen. Maar verder zijn de composities toch wel vrij vlak. Wel prettig vind ik de sfeer, en natuurlijk is er nog zijn stem, wat samen maakt dat het toch een bijzonder album wordt. Niet meteen om te kopen, maar ook zeker niet zomaar wat.
Oh ja, en de hoes is natuurlijk prachtig

Ik kan me wel aansluiten bij verschillende eerder gegeven meningen: ik vind dit een prima plaatje, maar zou het zelf niet gauw onder 'soul' scharen. Mijn eerste associate bij het horen van Calliers stem was Nick Drake, alhoewel hij gelukkig ook steviger uit de hoek blijkt te kunnen komen; alhoewel Dancing Girl een mooi nummer is had ik geen plaat vol van dit soort slepers getrokken. Het is daarom prettig dat er ook een stevige lange tegenhanger als You Goin' Miss Your Candyman op deze plaat staat.

De contradictie in deze plaat is voor mij dat het prima geslaagd zou zijn als bombastische singer-songwriteralbum, maar dat Calliers teksten voor een singer-songwriter echt beneden de maat zijn. 2* voor de lyrics, 4* voor de producties en 4* voor de stem en ik kom op een mooie 3.5* uit.