Middle of the Road - The Collection (1992)

In ieder geval compleet.
Kunnen andere "verzamelaars"van het groepje niet zeggen.
Maar wel hopeloos gedateerd na zoveel jaar.
Daar waar groepen als Sweet en Slade met veel nummers de tand des tijds wel hebben doorstaan lukt dat bij MotR niet.
Alleen "Sacramento" blijft leuk en goed.

Ik zou niet weten waarom Samson & Deliah, Talk of the USA, Tweedle Dee, Tweedle Dum, Soley Soley en inderdaad, het gewèldige Sacramento nu gedateerd zouden klinken. Die klinken gewoon als seventies-singletjes, en daar vind ik niets mis mee.
Ok, dit is natuurlijk geen grootse rockmuziek, en zelfs hier en daar plat commerciële pop, maar wel goedgemaakte pop, ik heb er goede herinneringen aan.

Ik weet dat ik op de jukebox van het zwembad van Dendermonde vele stukken van vijf Frank heb gestopt om Sacramento steeds opnieuw te horen, die klank van die jukebox, met zo'n nummer, gewoon grandioos.

Voor de prima hitjes, afgewisseld met wat minder werk hier, geef ik toch nog graag :

***1/2 stars

Het nummer "Sacramento" stond op nr.1 toen ik voor het eerst actief naar de hitparade luisterde (maart 1972) en ik vond het toen en nu nog steeds een prachtig nummer. Deze band heeft meer grote hits gescoord zoals de meezinger "Chirpy Chirpy Cheep Cheep", "Soley Soley", "Samson and Delilah" (met "The Talk of All the USA" als B-kant) en "Bottoms Up".
Middle or the Road werd synoniem van makkelijk in het gehoor liggende muziek zonder al te veel diepgang.
Luchtige, pretentieloze en vrolijke popmuziek, inderdaad, maar toen had de hitparadepop nog iets magisch vanwege de ongedwongen sfeer, de melodieën die in het hoofd blijven hangen en de natuurlijk klinkende productie, redenen waarom de nummers nu nog fris klinken en nog steeds gedraaid worden.

Bij Abba zongen beide dames de meeste nummers maar namen de mannen soms ook de zangpartijen voor hun rekening. Middle of the Road deed dat al een paar jaar eerder en scoorde een aantal enorme hits. Abba kreeg later een (terechte) algemene positieve herwaardering. Middle of the Road is daarentegen bij veel mensen synoniem gebleven voor luchtige, niets aan de hand muziek zonder al te veel diepgang. Zeker niet iets voor de 'echte' muziekliefhebber. Maar ik zou de mensen niet de kost willen geven die stiekem de volumeknop toch wat hoger draaien bij nummers als Sacramento, Bottom's Up en dubbele A-single Samson and Delilah/Talk of all the USA.
Deze verzamelaar bevat hun originele grootste hits waaronder dus ook Bottom's Up die in Nederland in 1972 nog op de 5de plek kwam maar gek genoeg in Engeland weinig deed. Wat mij betreft hadden ze het bij 10 nummers kunnen laten (tracks 7, 11 (origineel van Christie), 12, 13, 15 en 16 voegen weinig toe). Dan blijft er een prima verzamelaar over van een band die langzamerhand achteraf toch wat meer waardering krijgt. En terecht.

Geheel mee eens, ook met dat laatste inzake de samenstelling.

Band was geweldig op dreef in de hitlijsten in 1971 en 1972. Het jaar 1973 ging nog maar daarna zakte het helemaal als een plumpudding in elkaar.

Het hoort echt helemaal bij die tijd: hitparade bands die een paar jaar grote hits hebben (en aanhang) en daarna worden afgeserveerd. De rage is voorbij en/of de artiesten kunnen niet meer mee met veranderingen of zitten zonder inspiratie.

Ik vond Sacramento, wat Luc zegt, ook geweldig in die tijd maar het nummer is vooral ook zo aardig omdat helemaal past bij het begin van de jaren '70.

Als Sacramento in 1978 was uitgebracht, was het vermoedelijk niets geworden.

Hitgroepen hebben zelden een lange carrière al zijn er uitzonderingen zoals Abba omdat ze steeds konden vernieuwen. Middle of the Road scoorde diverse hits in 1971, 1972 en 1973 maar dan droogde de inspiratie (en ook het succes) op en deze band heeft dan wijselijk geen nieuw werk meer uitgebracht maar was nadien actief in het Golden Oldies-circuit. Liever dat dan hun hitformule na verloop van tijd herkauwen (zoals Nederlandse hitparadebands als George Baker Selection en BZN deden).

Inderdaad werd deze band afgebrand, met name door de progrockliefhebbers die muziek zo complex mogelijk willen hebben. Achteraf blijken de hits van Middle of the Road de tand des tijds beter te hebben doorstaan dan de meest bombastische progrock. Misschien omdat hun muziek spontaan en ongekunsteld klinkt zonder (misplaatste) pretenties?

Van Middle of the Road moet ik enkel een (goed samengestelde) hit compilatie hebben (zoals met de meeste hitgroepen), meer niet. Sacramento is - wat eerder werd gezegd - een perfect jukebox-nummer en een (terechte) evergreen.

Middle of the Road heeft wel degelijk na de grote hits periode nog nieuw werk uitgebracht.
Zie het aantal reguliere albums hier op Music Meter.
Echter grote hits hebben ze niet meer gescoord. Toch houd ik heel warme herinneringen aan de groep. In wezen de eerste "popgroep" waar ik als jong knaapje helemaal idolaat van was. Ik herinner mij nog dat ik van mijn ouders op mocht blijven omdat MotR een heel laat op de avond optreden hadden op het Grand Gala Du Disque, Een verpletterende indruk maakte vooral Sally Carr op mij, In haar volledig witte outfit, de voor haar kenmerkende hotpants met kniehoge laarzen. Al de hits zijn letterlijk grijsgedraaid thuis in die tijd. Ik ben van mening dat zei ook een inspiratiebron vormden voor B&B van ABBA. (luister naar nummers als To remind me of On this land...)
Korte tijd later nam mijn smaak een vlucht richting Bowie (Aladin Sane was het eerste album dat ik kocht) en Roxy Music maar voor Middle of the Road heb ik altijd een weak spot gehouden en dat blijft zo....

Het einde van het succes van deze groep (wat vooral enorm was op het Europese vasteland en wat minder in hun eigen UK) kwam overigens ook vooral door een conflict tussen de vaste Italiaanse producer en de band. De combinatie van die twee was de sleutel tot het succes en toen het samenwerkingsverband op de klippen liep was het, op een paar kleine hitjes in Duitsland na, gedaan. Momenteel zijn er twee Middle of the Roads, zoals wel vaker. Eentje met daarin de originele drummer en de originele zangeres, die treden maar af en toe op, omdat Sally Carr in 2012 een hersenbloeding en later nog een beroerte kreeg en er een aantal jaren over deed om voldoende te herstellen en niet zoveel aankan. En een met de originele gitarist die veel vaker optreed. Met name in Duitsland.

Mijn herinnering aan deze groep (die piekte voor mijn geboorte): Mijn vader had vroeger een singeltje van Sacramento en mijn moeder vond het nummer helemaal niks. Dus werd het zelden gedraaid.