Middle of the Road - The Best Of (2002)

Ik heb zelf altijd het idee gehad dat het succes van deze band toch wel over een aantal jaren uitgesmeerd is geweest, maar in de praktijk blijkt dat nogal tegen te vallen, want in Engeland bijvoorbeeld was het serieuze succes in 1971 na drie singles (waarvan één nummer-1-hit) al voorbij. In Nederland konden ze wat langer mee, want hun laatste van zeven top-10-singles hadden ze hier in 1973, en bovendien waren die hits van groot kaliber, want hun drie grootste hits stonden hier samen maar liefst 13 weken op nummer 1, en in de top-40-jaaroverzichten stond deze band in zowel 1971 als 1972 bij de eerste vijf (in 1972 hoefde Sacramento zelfs alleen Julio Iglesias' Un canto a Galicia voor te laten gaan).
        Omdat de samenstellers dus nevernooitniet genoeg hits hadden om een complete CD te vullen, hebben ze er voor gekozen om naast zes hits ook vijf albumtracks van elk van de eerste twee elpees van Middle Of The Road op te nemen, en dat leidt met name in het geval van het tweede album Acceleration tot een leuke selectie omdat daarop diverse catchy nummers staan die het ook als single heel behoorlijk zouden hebben gedaan. (De debuutplaat daarentegen levert helaas onder meer een paar overbodige covers in de vorm van Yellow River en het van zichzelf al heel vervelende I can't tell the bottom from the top.) Probleem is echter dat deze compilatie duidelijk op de Engelse markt is gericht, zodat wij hier verstoken blijven van de nummers die in Engeland geen succes hadden maar in de Lage Landen wèl, hetgeen in het geval van Kailakee kailako geen ramp is, maar de absentie van Bottoms up is gewoon jammer, en dat ik nu Yellow boomerang moet missen is echt onvergeeflijk. (Voor de completisten is er altijd nog een handige dubbel-CD met daarop de drie eerste elpees + 6 bonustracks, dus inclusief alle hits en hitjes, maar dat is misschien wel weer èrg veel.)
        Van het nasale kinderstemmetje van Sally Carr zou ik hebben kunnen verwachten dat het mij serieus tegen de borst zou stuiten, maar tot mijn eigen verbazing kan ik het goed hebben en vind ik het uitstekend bij de muziek passen. En ook die muziek zelf vind ik nog altijd leuk, met pakkende melodietjes, slimme loopjes en kleurrijke en afwisselende arrangementen. In de grote geschiedenis van de top-40 was dit misschien een zeer voorbijgaande verschijning, maar de liedjes die ze hebben achtergelaten draai ik nog bijna allemaal met veel plezier, en Sacramento is en blijft een fantastisch nummer (ook al kijk ik sinds Greta Gerwigs Lady bird wel anders tegen die stad aan). Conclusie: een leuke maar gemankeerde compilatie, maar ik doe het er maar mee (totdat dat duiveltje met de stem van Sally Carr op mijn schouder verschijnt om mij in de verleiding te brengen om dan toch maar die dubbel-CD aan te schaffen).

Dit is echt jeugdsentiment, van de betere en nostalgische soort! Een melancholie uit de prille muziek-bewustwordings fase die zijn schaduw een leven lang vooruit werpt. Zodanig dat er iedere keer wanneer ik -soms onverwacht- de stem van Sally Carr hoor, ik overvallen wordt door een warm en blij gevoel.

Als klein jongetje mocht ik van mijn ouders opblijven om Middle of the Road te zien optreden op het Grand Gala Du Disque, ik denk iergens in n 1972. Het was een verpletterende ervaring die mij altijd bij zal blijven, Sally Carr, voor wie de Hot-Pants uitgevonden lijkt maakte een super indruk, volledig in het wit, de hotpants, de witte kniehoge laarzen en een organza-doorzichtige maxi jas: een stijl icoon pur sang.

Als ik het mij goed herinner zongen ze drie a vier nummers waaronder het prachtige Soley Soley, hun grootste hit in Nederland, die wekenlang op nr. 1 stond en het catchy Tweedle Dee, Tweedle Dum, nog altijs een vrolijk nummer om blij de dag mee door te komen.

Alhoewel ik honderden LP’s heb weggedaan -vervangen door cd’s- kon ik van enkele muzikale helden (Bowie-Roxy-Blondie-Kate e.d.) geen afscheid nemen, en ook de reguliere albums van MotR die ik bezat bleven op de plank, ik zou daar geen habbekrats voor krijgen en dat ging mij dan te zeer aan mijn hart.

Dan nog even verder over de muziek, die albums bevatten in de vorm van overige tracks ook heel wat eardrums, en alhoewel inderdaad nasaal en soms wat hees, was de stem van Sally het handelskenmerk van hun muzikale signature. In sommige nummers (zoals Soley Soley) is de gevoeligheid haast tastbaar.

Grijs lieve mensen heb ik die albums gedraaid, lange tijd! Hun stijl was breed o.a. country invloeden, up tempo en soms zelfs wat dat richting rockachtig ging, maar dat was niet hun stijl.
Maar ook los van de 4-5 grootste hits wisten ze altijd een origineel geluid neer te zetten, zoals bijvoorbeeld het intro van The Talk Of The USA.

Enkele nummers die niet bij het grote publiek bekend zijn hebben naar mijn idee absoluut als invloedsfeer gediend voor de vroege ABBA, Ulvaes en Anderson hebben ook altijd gezegd hun voelsprieten in de jaren 70 volop uitgestoken te hebben bij de toen leidende acts waar MotR er absoluut een van was. Luister bijvoorbeeld op dit album naar: To Remind Me, On This Land of Rainin’ and Painin’. DOe je ogen dicht en verbeeld je dat Agnetha Fältskog het zingt en het past zo in het ABBA oeuvre.

Later is de groep uit elkaar gevallen, Sally Carr trouwde, kreeg een zoon, die helaas als jong volwassene bij een motorongeval om het leven kwam, later werd zij zelf getroffen door een herseninfarct. Middels wilskracht en uitputtende revalidatie heeft zij zich een weg terug gevochten. Naast Sally Carr bestond de groep uit de broers Eric en Ian McCredie (bass en lead gitar) en Ken Andrew op drums. In 2007 overleed Eric Mc Credit in zijn slaap.

De groep ging in de jaren ’80 verder met andere zangeressen, maar die blauwdruk was zo flets dat ik er niet naar kon luisteren.

Rond de eeuwwisseling werd de oude formatie met Sally Carr weer nieuw leven ingeblazen, vooral in Duitsland en Oost Europa was dit succesvol.
Vorig jaar kwam ik in contact met Ken Andrew, die nu samen met Sally Carr the MotR erfenis levend houdt, er is sprake van een dvd met allemaal bijzondere clips en opnames, die zijn ze aan het samenstellen.

Ik had zelf niet verwacht hier ooit zo uitgebreid over mijn eerste muziekliefde te schrijven, nee zeker géen guilty pleasure! Ook al heeft mijn smaak zich heel breed en divers ontwikkelt in de loop van de vele jaren, toch zal ik mijn genegenheid voor deze groep enthousiaste mensen nooit verloochenen.