Don Airey - K2 (1988)

Don Airey is de huidige keyboard speler van Deep Purple met al een lange staat van dienst. Hij speelde mee op oa Down to Earth van Rainbow , Blizzard of Oz van Ozzy, Run for cover van Gary moore en 1987 van Whitesnake. Daarna maakte hij dit solo album.
Afwisselend sfeervolle key board melodieen met wat Rock/blues geweld. Ongeveer de helft is instrumentaal en Gary Moore helpt hem nog een handje daarbij op tracks 2, 5 en 14. Cozey Powell slaat nog een stukje op de trom en de vocale hoogtepunten zijn van Colin Bluntstone (APP op no 12) en Chriss Thompson (blinded by the light, meen ik, op no 2 en 8 )
Maar het hoogtepunt is de japanse zanger met de eigenaardige stem, mede door zijn tongval, Genki Hitmoi (Vow Wow) op de rocker Deathzone.
Heerlijk plaatje van deze toptoetsenist.

Toen K2 in 1988 verscheen kende ik Airey vooral van zijn werk bij Gary Moore, Rainbow, Black Sabbath en Ozzy Osbourne, waar hij veelal als sessiemuzikant actief was. Net als bassist Bob Daisley een naam die je "overal" tegenkwam. Ook wist ik dat hij bij Colosseum II samen met Moore gecompliceerde fusionrock had gespeeld.
Zijn toetreding tot Deep Purple in 2003, vijftien jaar na dit soloalbum, vond ik dan ook niet meer dan logisch.

Op K2 laat hij zich van een verrassend toegankelijke kant zien. Het conceptalbum vertelt het verhaal van een bergexpeditie in 1986, gevat in symfonische rock. Hierbij staan de composities centraal en niet toetsenextravaganza of gastmusici, ondanks de klinkende namen Cozy Powell (drums), zangers Chris Thompson en Colin Blunstone en Airey's maatje Gary Moore. Vreemd genoeg vertelt de hoes niet wie de verteller is die in prachtig sophisticated Engels verhaal en muziek aaneenpraat.

Het resultaat doet mij aan Alan Parson's Project of zelfs het Pink Floyd van de jaren '80 denken: luisterrock van hoge kwaliteit. Airey profiteerde volop van de enorme ontwikkelingen die de digitale toetsen hadden doorgemaakt, waardoor een enkele keer die typische jaren 80-sfeer ontstond. Niks mee mis en nog knapper is dat dit album 35 jaar later vooral tijdloos klinkt.

Gezien zijn cv zou je verwachten dat Airey een hardrockende plaat maakte. Dat genre komt echter pas op track 13 aan bod als Genki Hitomi zich op Whiteout laat horen, de zanger die ik van dit fijne plaatje van Vow Wow kende. Het wordt stemmig gevolgd door de vocale reprise van Song for Al, klinkend als een modern kerklied.

Muziek die ik associeer met de TROS-radioprogramma's van Wim van Putten, de toenmalige ambassadeur van de betere elpee/cd-muziek. Al weet ik niet of hij dit indertijd draaide, ik sloeg zijn avondshow meestal over: het was me te bezadigd.
Op deze ietwat gure novemberdag in 2023 beveel ik K2 aan voor met een kleedje op schoot op de bank met warme chocomel erbij. Sympatiek, knus en knap, muziek voor een rockpubliek dat het niet te heftig wil.