Greg Lake - Greg Lake (1981)

Nog niet zo gelikt als op Manoeuvres, maar ook dit is al wat te glad naar mijn mening.

Het door Gary Moore geschreven 'Nuclear Attack' kende ik al van diens Rockin' Every Night - Live in Japan, maar vind ik uiteindelijk toch te zwak. Ook 'Love You Too Much' (waar Bob Dylan aan meeschreef) stelt op het gitaarspel van Moore na weinig voor. Net als op de opvolger is het allemaal zo stereotype (hoe goed de muzikanten ook zijn) en gedateerd.

Allemaal duidelijk gericht op het behalen van commercieel succes. Voor zover ik dat terug kon vinden is dat nog mislukt ook....

Tja, dit is een periode waarin men studio-albums (uitzonderingen daargelaten) maar beter kan negeren en liever op zoek gaat naar live optredens. Dat is ook geen garantie - ik ben beslist niet onder de indruk van We want Moore - maar er zijn wel live-opnames te vinden van Lake en Moore. Die zijn beslist zeer de moeite waard - wat mij betreft de beste versie van 21st Century Schizoid Man (ik ben nooit een liefhebber geweest van het kille spel van Robert Fripp). De opnames die ik ken schijnen van King Biscuit Flower Hour Presents Greg Lake in Concert, 1981 te komen.

King Biscuit Flower Hour Presents Greg Lake in Concert - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Het heeft nooit zo gevlot, Greg Lake solo. Wellicht toch een weinig echt verrassend verloop.
Op dit solodebuut doet Gary Moore mee, en dan verwacht je wel wat vuurwerk.
Maar wat Stijn al aangeeft; Het is te stereotype en te weinig spannend.
Lake kwam altijd aardig voor de dag in E.L.P, waar hij tussen het complexere spul door, met schone (vaak) acoustische liedjes voor de afwisseling zorgde.
Hier wordt hij geacht de aandacht op een hele plaat vast te houden en dat lukt maar mondjesmaat.
Nuclear Attack is een Gary Moore song en dat is overduidelijk te horen.
Lake heeft hier nog een prettige stem, en dat trekt de wat doorsnee composities nog naar een iets hogerplan.
Verder een mix van romantische pop/rock met hier en daar wat stevigers. Op It Hurts horen we Steve Lukather op gitaar.
Verwacht in elk geval geen prog in de stijl van E.L.P. Ik vermoed dat Lake daar wel een beetje klaar mee was rond deze periode, en inderdaad hoopte de grote markt te bereiken.

Mission Failed.

Laatst zag ik een magazine met Greg Lake, mogelijks omwille van de vijfde verjaardag van zijn overlijden (dat er in december van dit jaar aankomt). Eenmaal thuis haalde ik dit album nog eens boven.
Tja, Greg Lake solo zoals hierboven aangegeven dat vlotte inderdaad niet zo. Helaas in de jaren 80 van de vorige eeuw (dit album dateert van 1981) was er niet zoveel Greg Lake. Op zich jammer, want Greg was bij ELP mijn favoriete muzikant en had best een zeer aardige stem.
Maar goed, dit album is niets speciaal en zelfs Gary Moore kan het niet boven de middelmaat laten stijgen. Daarnaast spelen diverse gastmuzikanten hierop mee (oa. wat TOTO leden) en is het niet steeds duidelijk op welke nummers wie nu precies wat speelt. Zo zijn er naast Greg en Gary nog drie andere gitaristen actief waarvan Steve Lukather de meeste bekende is.
Wat gezichtloze melodic (hard)rock dus waarvan "nuclear attack", "it hurts" en "the lie" mij na al die jaren nog steeds het best bevallen. 2,5 sterren voor dit album maar altijd 5 sterren voor Greg zelf. Dat hij in vrede mag rusten!

Greg Lake is een bekende naam, maar ik ben niet zo bekend met zijn werk. Een jaar of zeven geleden kocht ik via Discogs Grinding Stone van Gary Moore. De verkoper bleek daarnaast nog albums te verkopen waar Gary ook een aandeel in had. Dit was er een van. Waarschijnlijk vanwege Nuclear Attack, een paar prima solo's en de lage prijs ben ik toen tot aanschaf overgegaan.

Nadat ik met veel plezier de afgelopen week meerdere keren het energieke G-Force (1980) beluisterde, pakte ik deze uit de kast. Nuclear Attack is nog wel een lekkere opener, al ken ik betere versies op soloabums van Gary Moore. Daarna wordt het afzien. Vlakke stem en vlakke composities. Terechte waardering hier tussen 2,5 en 3***. Ik rond af naar beneden.

Nadat ik mijn waardering op deze pagina heb ingevoerd, mag ik twee favoriete tracks selecteren. Ik kom niet verder dan nummer 1. Nuclear Attack en ben benieuwd of anderen die ook als favoriet hebben gekozen. Oeps, ik ben blijkbaar de enige van de huidige negen stemmers, die de moeite heeft genomen om er een te selecteren.

Vooruit, halfje erbij. Twee redenen:
1. Ondanks mijn eerder geschreven kritiek ´Vlakke stem en vlakke composities.´ kon ik het album een aantal keren als achtergrondmuziek bij andere bezigheden luisteren zonder me ergens aan te storen.
2. Na het beluisteren van opvolger Greg Lake - Manoeuvres (1983) is deze zo slecht nog niet, wat ik ook in een duidelijk verschil in waardering wiil weergeven.

Lezend in Harry Shapiro's biografie over Gary Moore kwam ik iets tegen wat ik volkomen kwijt was. Nuclear Attack kende ik van concerten van Moore, gehoord op de radio. Maar de eerste keer dat ik het nummer van vinyl hoorde was bij dit album van Greg Lake.
In 1982, '83 ontdekte ik dat de gitarist ook nog een tijdje bij de voormalige zanger/bassist van Emerson, Lake & Palmer had gespeeld. Hoera, die stond in de bak van de dorpsfonotheek! Het eerste nummer van diens solodebuut (Nuclear Attack) vond ik het sterkste, in het tweede (I Love You Too Much) klinkt zowaar lekkere adult oriented rock en de derde (It Hurts) is een prima rockballade. En dan is de koek op, volgt rustiger muziek en gaat Lake's zalvende stem mij tegenstaan.

Shapiro vertelt hoe Moore wel albums opnam voor Jet, maar de platenmaatschappij legde deze vervolgens in de kast. Als je dan wordt gevraagd door Lake, die met zijn muzikale verleden een groot budget had gekregen, zeg je niet nee.
Hij zou één nummer inspelen. Moore liep de studio binnen en zonder het nummer vooraf te beluisteren, speelde hij meteen mee. Dit was I Love You Too Much, wat Lake had geschreven met Bob Dylan. De take was perfect en Lake stomverbaasd. De man "kon praten als een politicus" en haalde Moore niet alleen over om méér in te spelen. Nee, Moore werd lid van de Greg Lake Band.
Het album werd wisselvallig in kwaliteit en qua stijlen een allegaartje met zelfs jazzachtige pop, waar Clarence Clemons van The E-Street Band meespeelt en verder bijdragen van onder meer Steve Lukather en Jeff Porcaro van Toto. Vaste toetsenist was Tommy Eyre, die ik inmiddels kende van The Michael Schenker Group, drummer Ted McKenna was ik bij Rory Gallagher én Schenker tegengekomen.

Maar de inzet van "grote namen" betekent niet per se een groots album. De stem van Lake doet wel denken aan die van Gerry Rafferty: prima voor pop met folkinvloeden of ballades, niet voor stevige rock. De composities hebben het niet: als liefhebber van het werk van Gary Moore beleefde ik dit als een afgezwakte vorm daarvan.

Lake's platenbazen hadden grote verwachtingen, maar alhoewel het debuut niet slecht verkocht waren het niet de gewenste verkoopcijfers van E, L & P. Hij kreeg echter nog een kans en Moore speelde bovendien op opvolger Manoeuvres. Dat laatste wist ik tot vorige week niet, tijd om dat plaatje te gaan beluisteren.

Ik ben een groot gitaarliefhebber en dus ook van Gary Moore. Altijd nieuwsgierig naar hun gereedschap dus zocht ik naar info over zijn fiesta red 1961 stratocaster waar hij in de jaren '80 op speelde. Zodoende kwam ik te weten dat hij die gitaar kocht tijdens sessies met Greg Lake in wiens band hij speelde rond 1981 en 1982. Het is een mooi verhaal want eigenlijk was deze gitaar bestemd voor Lake maar die twijfelde en een gretige Moore die de gitaar al eerder had uitgeprobeerd en er smoorverliefd op werd sloeg onmiddellijk toe. Ik ben dus maar eens gaan luisteren naar wat hij met Greg Lake deed en tsja, dat valt me niet mee en ook niet tegen. Nuclear Attack kende ik al van Gary Moore-Rockin' Every Night met afgrijselijke zang van John Sloman. Dat doet Greg Lake een stuk beter maar tegelijkertijd is de enige band die hem past zijn kompanen Emerson en Palmer waar hij op nogal gespannen voet mee leefde.

Als album is het half-half. Niet goed en niet slecht. Maar het gitaarwerk van Gary Moore is flash en van de bovenste plank. Dus toch opgeslagen in de favorietenlijst van Qobuz.

En Greg blijft een klasse zanger.

Inmiddels heb ik het album op elpee - dank Edo!- en vergeleken met een kleine twee jaar geleden bevalt Greg Lake veel beter, wat mijn waardering met één ster doet stijgen.

Het verschil zit 'm in mijn verwachting: ben beter "voorbereid" op minder rock en in plaats daarvan zwoeler werk. Dan blijk ik bijvoorbeeld Someone (met sax van Clarence Clemons) en de popballade Let Me Love You Once Before You Go toch aangenaam te vinden. Het is soms een beetje yacht rock, zoals dat genre met terugwerkende kracht wordt genoemd. Geen wonder met een beetje Toto in de studio.
Op afsluiter For Those Who Dare blaast een tweetal echte doedelzakken mee en in de liner notes ontdek ik dat toetsenist Tommy Eyre weliswaar de toetsenman was, maar dat de klavieren in de studio door de mij onbekende Bill Cuomo en Greg Matheson werden bespeeld.

Beetje nerdfeitjes, zeker. Maar dat maakt dat vinyl (en cd) zoveel leuker kunnen zijn dan streaming. Een binnenhoes en een zwarte schijf, heerlijk! Dat hier een allegaartje aan stijlen klinkt, groeide uit van nadeel tot voordeel.

Het meest opvallend aan Greg Lake vind ik zijn stem, die zeer zuiver en speciaal is. Die komt het best tot zijn recht in de vertolking van rustige ELP nummers, zoals Take a Pebble, C'est la vie, Still you turn me on en vooral de live uitvoering van The Sage op het album Pictures at an Exhibition. In latere jaren werd zijn stem wat donkerder en minder sonoor. Dat is nog niet het geval op deze solo LP, maar de stem waar ik zo van onder de indruk ben komt hier slechts in een enkel nummer tot volle wasdom: het mooie It Hurts, tevens het beste nummer op een verder matig album. De Gary Moore opener Nuclear Attack vind ik niet echt passend bij Lake, maar wel een aardig nummer. Voor het overige is het toch artistieke armoede wat de klok slaat. Doet me denken aan het mislukte ELP Works 2, waarin uitgezonderd C'est la Vie zijn liedjes niet om aan te horen zijn. Nu is deze plaat wel iets beter, maar ook niet meer dan dat.