Greg Lake - In Concert (1996)

Het is alweer niet veel eigenlijk. Om te beginnen is het eigenlijk wel treurig dat het Gary Moore is die hier de aandacht trekt i.p.v. Greg Lake.

Wat ook niet goed werkt is dat Lake bij gebrek aan een goede vervanger voor Keith Emerson denkt dat hij de toetsenpartijen dan maar kan vervangen door gitaarpartijen, met ergens een toetsenist verstopt in de achtergrond....

Vrij zwakke versie van 'Lucky Man', en 'You Really Got a Hold On Me' is nou ook niet iets waar mijn hart sneller van gaat kloppen als Greg Lake het uitvoert. Lake's solo nummers kun je ook direct skippen.

'Fanfare for the Common Man', 'Parisienne Walkways', '21st Century Schizoid Man' en 'In the Court of the Crimson King' zijn natuurlijk wel goede nummers, maar deze doen zwaar onder voor de originele versies.

Ik ken deze plaat niet , maar weet dat het werk met Gary Moore in de studio niet bepaald sterk was . Ik vind Lake in deze periode nog wel een goede zanger .

Dit is opgenomen op 5 November 1981 in Londen dus hierna ging de hardrock loopbaan van Gary Moore die op deze CD een hoofdrol vervult echt van start
De nummers 3,4,7 en 8 zijn echt compleet waardeloos maar de rest kan ik wel aanhoren en de versie van Nuclear Attack mag best wel goed genoemd worden
Ik kan hier met moeite 3* aan kwijt dus ik zal het zeker niet aanraden maar het klinkt wel beter dan het studiowerk van Lake want dat is pas echt stuitend

De toch al niet geweldige stem van Lake staat wel erg op de voorgrond. Met deze line up zou je toch wat meer vuurwerk verwachten maar Gary Moore speelt voor zijn doen best braaf het spelletje mee. Hij mag niet eens Parisien Walkways zingen, alleen als tweede stem.

Beter dan de twee studioalbums die Greg Lake maakte. Althans, in de oren van iemand die via Gary Moore bij diens jaartje bij Lake uitkomt. Op In Concert, opgenomen in Londen in november 1981 tijdens de tournee bij album Greg Lake, wordt minder op twee gedachten gehinkt (wil ik poppen of rocken?) en wint de gitaar. De omfloerste stem van Lake stoort me hier niet of nauwelijks, behalve als hij Parisienne Walkways van Philip Lynott en Moore zingt.

De nummers uit Lake's tijd bij King Crimson passen goed bij Moore, die in 21st Century Schizoid Man en Court of the Crimson King de ruimte krijgt om ondanks Lake's vlakke vertolkingen de muziek omhoog te tillen. Hetzelfde gebeurt op C'est la Vie, oorspronkelijk van Emerson, Lake & Palmer.
Greg Lake deed behalve leadzang ook de tweede gitaar. Verder horen we toetsenist Tommy Eyre, bassist Tris Margetts en drummer Ted McKenna; ze kwijten zich prima van hun taak, al had de productie (gedaan door de frontman zelf) wel wat beter gemogen. Zelfs zijn eigen stem klinkt wat ver weg.

De heren waren in de Greg Lake Band verzekerd van vaste inkomsten, maar ik kan me niet voorstellen dat ze in creatief opzicht tevreden waren, wat zeker voor Moore moet hebben gegolden. Die werd echter onder de hoede genomen van manager Steve Barnett, die erin slaagde om de solodoorbraak van Moore te arrangeren. Eindelijk. Dit met Corridors of Power uit 1982.

Lake bereikte nooit meer het niveau wat hij sinds eind jaren '60 haalde en overleed na diverse reünies van zijn vorige groepen in 2016.