Mogwai - Young Team (1997)

De beste plaat van Mogwai? Ik weet het niet, maar 5 sterren krijgt ie van mij wel. Al vrij snel wordt duidelijk hoe Mogwai te werk gaat (kabbelen en dan uithalen) in Like Herod. De algehele schoonheid van Young Team bereikt wat mij betreft het toppunt in Tracy, dat een van de liefste melodieen heeft die ik me voor de geest kan halen. Verder op zijn het korte, maar sublieme Summer en de 16-minuten durende afsluiter (en klassieker) Mogwai Fear Satan de prijsnummers.

In het kader van mijn 5*-album-berichten-week nu deze aan de beurt. Net gedraaid en ik besef meteen weer waarom ik hem op die 5 sterren heb staan.

Wat Mogwai hier doet hebben ze erna nooit weer gedaan, hier zitten nog op een aantal punten echt de ruwe kantjes aan de muziek, die ik op latere albmus mis.
Verder is dit een prachtig voorbeeld van hoe nummers opgebouwd moeten worden, in Like Herod wordt er 3-4 minuten lang opgebouwd naar een echt bak herrie, maar wel hele mooie herrie, en qua herrie wordt het in With Portfolio nog erger.

Maar lang niet elk nummer is even oplaaiend, bepaalde nummers (o.a. Tracy) zou ik zelf het 'liefste' noemen dat ik ken. En alle nummers zijn even afwisselend en prachtig op de post-rock manier opgebouwd. De ene keer zwevend (mooie omschrijving JB) en het volgende moment weer helemaal Down-To-Earth.

Ik zelf vind het slotstuk ook een het meest geweldige op en afbouwende geheel, ideaal om op de repeat functie te hebben wanneer je om half vier 's nachts eens thuiskomt en besluit dat je nog zin hebt in muziek.

Bij elkaar de 5 sterrren dubbel en dwars waard, nog maar 11 albums te gaan deze week

Mogwai Young Team

Post-rock het is een prachtig subgenre, alleen komen er tegenwoordig nog maar weinig goede post-rock platen uit. 1997 een prachtig jaar was het, ook voor post-rock was 1997 een fantastisch jaar. Zo kwam het geniale debuut van Godspeed You Black Emperor! uit maar ook deze plaat is een mijlpaal in de geschiedenis van post-rock.

Evolutie, alles evolueert en steeds minder en minder denken we over dingen na we worden impulsief en bij alles wat we doen zijn we gehaast. Een donkere maandagochtend alweer zijn we te laat aangekomen op ons werk gevolg we worden ontslagen gevolg van dat ontslag we worden depressief. Grote electronische borden staan langs de weg alweer heeft Coca Cola een nieuwe smaak uitgevonden, we letten er maar niet op en rijden verder.
500 meter verder botsen we, de hel opent te vroeg zijn deuren voor me.

Politiewagens komen in een snel tempo aan op de plaats van het ongeval iedereen komt er goed vanaf. Fysiek dan toch, mentaal krijgen we door het minste wat er gebeurt een grote beuk en voelen we ons slechter en slechter.
De ministers en premiers heersen, de wetten zijn niet meer redelijk.
Dus ook een opstand kan niet uitblijven.

Zo'n sfeer straalt deze plaat uit we zien het al aan de hoes.
Donker maar al het licht van de reclameborden zorgt voor iets onnatuurlijks.
Op deze plaat staan er schitterende climaxen en de songs hebben een fantastische opbouw.
Ook die samples tussendoor zijn erg mooi en passen perfect bij de sfeer van de songs.