Gruppo Sportivo - Pop! Goes the Brain (1981)

Op reis door new wave gaat het soms langs uitersten. Vorige haltes waren de twee ernstige industrialalbums van Dome uit 1980, gevolgd door sombere dansmuziek op To Each... van A Certain Ratio uit april 1981. Ik blijf in die maand met de comebackplaat van Gruppo Sportivo, Pop! Goes the Brain, eveneens op 1 april verschenen. Hier echter is de sfeer juist luchtig en opgewekt.

Gruppo Sportivo maakte indruk in de jaren 1977-'79 waarbij meerdere malen de Nederlandse hitlijsten werd gehaald en ook over de grenzen was belangstelling. Dan stopt de groep plotseling en vervolgt als The Buddy Odor Stop, om in '81 terug te keren met Pop! Goes the Brain, geproduceerd door Robert Jan Stips.
Alhoewel maar liefst vijf singles worden uitgebracht (My Old Cortina en Up To Date in 1980, Holland Now (fraaie hoes!), Rhythmisaconstantbeat en Very Nice in '81) wil een hitparadenotering niet lukken. Was dat omdat de dameskoortjes ontbraken? Of was de mode simpelweg veranderd en was het singlekopende publiek (doorgaans de jongere tiener) inmiddels van andere namen gecharmeerd?
Desondanks was Gruppo Sportivo een vaste waarde in het clubcircuit en Pop! Goes the Brain verscheen in september '81 bovendien via Ariola, Avon en Attic in Europese landen als Duitsland, Italië, Frankrijk en Spanje en ook in Canada werd de plaat geperst.

Vrolijke gitaarliedjes die soms, zoals Dibbel eveneens beleefde, het ene oor in en het andere uitgaan. Tegelijkertijd is er geen muzikaal dieptepunt te vinden op deze elpee vol muzikaal snoepgoed. Frisse rock 'n' roll en steeds die herkenbare, lichte stem van frontman Hans van den Burg.
Rhythmisaconstantbeat is een apart gearrangeerd liedje en menig tekst doet de teksten krullen: in UFO blijkt een alien dagelijks met Hans te praten, de met extra toetsen versierde My Old Cortina is een ode aan het Fordmodel. In Holland Now moet het Verenigd Koninkrijk het in vergelijking met Nederland dík afleggen, ondanks dat wij de "Stars on 45" hadden; een sax (Ruud Brink) zorgt voor extra sjeu. Allemaal potentiële hits.
Bovendien een speciale vermelding voor Christina, een fraai liefdesliedje met staccato groove die tegen ska aanleunt plus lekkere gitaar- en toetsenlijnen. Dat in I'm a Lucky Guy "Starsky & Hutch" rijmt op "too much" verhoogt het pretgehalte.

Twaalf liedjes, zes per plaatkant: aangenaam album. Op streaming staan twee nummers die niet op het originele vinyl staan: My Favourite Song en No Shampoo (Also Very Nice) waar popreggae klinkt.

Ik blijf in april 1981: volgende station is Prayers on Fire van The Birthday Party.