Peter Gabriel - Us (1992)

voor mij persoonlijk iets minder geslaagd en we zien dat peter de weg wat uit het oog kwijt is, spijtig, want de man kan meer dan dit

Persoonlijk vind ik dit album ook wat minder maar Up is weer geweldig erg sterk album

De lijn van So is doorgetrokken. Sterke songs als 'Come talk to me', waarbij hij het gemis van contact met zijn oudste dochter beschrijft, worden afgewisseld met wat zwakkere broeders zoals 'Love to be loved'. Hoogtepunt: 'Fourteen black paintings'.

Samen met So de meest succesvolle periode van Gabriel. Geen top 100 allertijde materiaal, maar toch een prachtige album. Steam blijft een vet nummer. Nummer 1 en 3 huilenbalk Sinead O Conner 2de stem.

Hmmm, hier moet ik ook maar eens achteraan. Luister het nummer Blood of Eden nu en vind de stem van Gabriel bijzonderig plezierig

Het nummer Steam was destijds een hitje en blijft wel een aardig nummer (wel een beetje een kopie van Sledgehammer vind ik persoonlijk).

De rest van dit album is wel de moeite waard?



Zeg ehhhh.... Beetje meer respect voor deze geweldige zangeres!

Steam was een redelijke hit, Digging... een nog grotere.

Album is erg mooi (vind ik) heel melodieus maar wel redelijk rustig/somber. Washing of the water vind ik één van zijn beste nummers ooit!

Opzich is dit best een aardige one liner

Op de hits na, een geweldige plaat.

Mooi is dat de songs een persoonlijke ontwikkeling laten zien van een mens . Luister maat eens " Love to be loved", "Blood of Eden" en zeker "diggin in the dirt", voer voor mensen die bezig zijn met zelfonderzoek.

"Blood of Eden"

At my request, you take me in
In that tenderness, I am floating away
No certainty, nothing to rely on

Holding still for a moment
What a moment this is
Oh for a moment of forgetting, a moment of bliss
Heyyyyyyyyyyyyyyyyy

Blood of Eden (bloedmooi), Diggin' in the Dirt (die funky beat!), Steam (die funk die voluit gaat!), Kiss That Frog...
Prachtig album van een uiterst origineel artiest die als goede wijn nog lijkt te rijpen met het verstrijken der jaren...
Mucho Respecto !

dit is mijn favoriete gabriel album , sterk over de hele linie. Ben vooral gek op washing of the water, blood of eden , digging in the dirt en come talk to me. Kiss that frog vind ik de zwakke broeder hier, vervelend nummer. Een aantal nummers van "so" kan ik echt niet meer horen , en "up" vind ik echt een grote stap terug...

something in me, soft and stickey

wat een tekst, joling zou er jalours op worden

zonder gekheid, digging in the dirt is wat mij betrefd een erg lekker nummer, evenals steam

rets van album ken ik niet maar ik ben wel newsgierig naar de rest van zijn solowerk na 1990

na 1990? ben je snel mee klaar... deze Us en Up dan nog, verder een projectje OVO (maar een echt Peter Gabriel-album als de anderen is dit niet)

daarom

So-Us-Up en de sterke single Lovetown (op Hit en op Philidelphia Soundtrack). een Live 2CD en 3 Live DVD's. het waardeloze Ovo Project (mijn mening) en een paar soundtracks en meer heeft Gabriel niet gedaan de afgelopen 20 jaar.

Mij alltime favoriete PG-album, zo volmaakt, zo rijk qua muziek en vooral tekstueel zeer puur en intens: zeer persoonlijke teksten over liefde, seks en verlies in alle vurigheid maar zonder ook maar ergens sentimenteel te worden.....elke keer als ik deze draai bezorgt het me kippenvel en ontroering, fantastisch en tegelijkertijd erg gedurfd van Peter Gabriel om zich zo kwetsbaar en 'bloot' op te stellen..... Een ongeëvenaard meesterwerk, de volle 5 sterren...

De opvolger van So, mooie plaat, hoewel ik het geheel net iets minder vond als de voorganger. Digging in the dirt vind ik het mooist. Hoe hij hier ingehouden woede uit weet te beelden is uniek te noemen. Nummers als Blood of Eden, Secret world en talk to me behoren tot zijn beste, pracht plaat!

Tuurlijk, en dan 5* geven?

mijn persoonlijke favouriet is 'love to be loved'. erg subtiel liedje.

CD die ik veel te lang in de kast heb laten liggen en nu terug wat meer luisterbeurten geef. Mooi werk van PG met niets dan fantastische nummers!

Steam, Digging in the Dirt en Come Talk to Me zijn mijn favo nummers, maar eigenlijk staat er geen enkele mindere song op dit prachtig album.
4****

Ik heb zelf 1 album vab Gabriel, nml. So en daar mag ik zo af en toe graag naar luisteren; het is ondanks de laatste nummers duidelijk mijn favoriete PG album. Ik was destijds dan ook erg nieuwsgierig naar Us en ik vond de eerste helft goed, maar de 2e helft minder. Meer dan 15 jaar later is dat nog steeds mijn mening, maar op zich is het een goed en degelijk album met een aantal prachtige uitschieters.

Naar mijn mening het album van Peter Gabriel, qua structuur en als geheel. Dit is een pure concept plaat over relaties die jammer genoeg op de klippen liep.
Deze cd heeft hij dan ook geschreven nadat hij gescheiden was van zijn vrouw. Je voelt de hele lijdensweg die deze man tijdens het hele proces heeft meegemaakt en ook de manier waarop hij probeert kracht te putten uit deze situatie.
Topplaat, deze is zeker veel beter dan zijn eerder verschenen cd Up.

Dit Album staat bol van emotie, iets wat sommige luisteraars niet graag in muziek horen of zoeken. Vooral als het persoonlijk en kwetsbaar wordt, en het te dichtbij komt. Dan snap ik dat dit album op de singles na misschien je helemaal niet lekker ligt of snapt.

In mijn ervaring, vond ik de de tonen en de composities erg poppy klinken, maar na een tijd lang niet luisteren, en een vergelijkbare emotionele situatie moet ik mijn keutel toch intrekken.
Elke klank, en elke toon, elke galm, elk gearticuleerd woord, elke uitspraak is gevoel, is emotie en gevoel. En op momenten dat je zelf emotioneel bent, dan snap je dat, en dan komt het aan. sta je er niet voor open, dan kom je er niet.
en waarschijnlijk, als ik uit mijn verliefde situatie kom, dan zal ik dit album een tijd lang weer wegleggen.

Minpunt aan dit album is "Kiss that Frog" die als enige nummer van het album niet de lading draagt die het album uiteindelijk draagt.

hee rickepick nu kiss the frog weer interessant ? achter de wolken schijnt ...

Nouw wat Kiss The Frog betreft, het is geen lelijk of slecht nummer. Het klinkt alleen een beetje jaar als je je ogen er half uitliggen na "Love to be loved" en the "washing of the water".
Liefdesverdriet en een blowjob gaat gewoon niet zo makkelijk samen, al kan het ook medicinaal zijn!

En inderdaad achter de wolken schijnt de zon, maar zo'n grote zon zou je het liefst met iemand delen nietwaar!?

Hehe, nuja voor mij is dit een prachtige plaat over liefdesverdriet en het verwerken. Idd, Kiss The Frog is idd een vreemde eend in de beit.

Opvallend is, dat van al degenen die hier reeds een bericht achter gelaten hebben (en sterren toegekend hebben) er, op één uitzondering na, minimum 4 sterren zijn gegeven!!
Sterk album!!!

Vanmorgen deze cd 'verplicht' gedraaid.

Door een beetje systematisch te werk te gaan, kun je jezelf opleggen alle cd's uit je collectie weer eens te draaien. Ook al denk je bij de keuze bijvoorbeeld even bléééééh, dan toch doen.

Je komt dan ook terecht bij de categorie 'langer dan 10 jaar niet gedraaid' en dan is vooral de vraag "waarom eigenlijk niet?" natuurlijk essentieel.

Us behoort tot die categorie. Zowel bij blééééh als eerste reactie en ook als cd die langer dan 10 jaar niet is gedraaid.

Dan de beantwoording van de vraag waarom eigenlijk. Het is wat aan de strenge kant.

De meningen zijn er wat over verdeeld, maar ik vind voorganger So prachtig. Veel te veel gepolijst zullen critici zeggen. Ik heb daar geen last van.

Hoewel Us duidelijk voortborduurt op So, is de gepolijste productie naar de achtergrond geschoven. Ik vind daarentegen de composties maar zo zo, niet slecht maar duidelijk minder dan wat So ons te bieden heeft.

Met inderdaad nog positieve rollen voor Digging in the dirt en Fourteen black printings, timmert Us voor mij niet echt aan de weg. Dat zal dan de reden zijn, dat je de cd niet uit jezelf kiest bij 'wat zal ik nu weer eens draaien'; in beginsel doe je de cd daar wel wat mee te kort.

Ik vind het best een fraai plaatje, maar met iets minder focus op rustige nummers was de score misschien nog iets hoger uitgepakt. Nu blijf ik steken op 3,5* wat bij mij ongeveer de modale Gabriel-solo-score is (en natuurlijk ook gewoon een behoorlijke waardering). Zijn meesterwerk is wat mij betreft echter niet So, maar de Vierde.

Ligt dit in dezelfde lijn als de voorgangers?
Zo ja dan moet ik deze maar eens gaan luisteren.

Minder poppy dan So (die ik altijd erg goed heb gevonden) en wat organischer van klank. Staan een paar favoriete stukken van me op zoals Secret World en Blood Of Eden.