Wilco - Being There (1996)

Oei oei - hoe begin ik hieraan?

Op de één of andere manier voel ik me zwaar betrokken bij de muziek van Wilco & de figuur Jeff Tweedy.

Wat heb ik nu met Jeff Tweedy? De man klinkt in ieder interview alsof hij permanent last heeft van een snotvalling (= m.a.w. hij klinkt steeds snipverkouden). Ik heb dat ook - dat is al één punt van overeenkomst

Tweedy's werk klinkt nooit echt spectaculair, hoeft ook niet voor mij. Ik ben al lang tevreden met een popplaatje.

En deze "Being There" (is er link met de film? Geen idee! In mijn verbeelding alvast wel ) "deugt" volgens mij. We zijn nu zo'n acht jaartjes samen en we zijn nog steeds héél erg gelukkig

Wat is nu de sterkte van deze dubbelaar? Helaas heb ik geen checklist voor dat soort dingen. Is het omdat de muziek rafelig klinkt? Misschien.

OK - soms gaan we de tour op van zware sentimentaliteit ( b.v. in " Forget the flowers " ), maar die wordt gecounterd door Tweedy's karakteristieke humor.

Voor mij is deze plaat ook een beetje een schuiloord - meer dan de andere platen in m'n toptien - ik kan er echt in "leven" - dagenlang met deze cd in de stereo.

Een soort van "oh - komaan, ik blaas de aftocht! Ik ga samen met een paar vrienden leven in een bosreservaat!"-gevoel overheerst er dan in mij (kanttekeningen kunnen gemaakt worden ).

En is het niet bizar dat na deze plaat de americana-hausse een feit werd?

Ik ga even klef eindigen: Te midden van de soms pijnlijke dingen die ik hoor en zie hebben mensen soms warme, door liefde (of: muzikale liefde ) verlichte plekjes kunnen creeëren. Kleine plaatsjes waar liefde heerst. Dit is er ééntje voor mij

lijkt dit album op a ghost is born?

Niet echt. Hier heb je te maken met een mix van country, rock à la The Replacements en een paar sonische effecten (b.v. "Misunderstood"). Het klinkt minder "af" dan "A Ghost Is Born". De laatste is meer pop-gericht, terwijl deze meer recht-voor-de-raap rock is

Nee deze lijkt helemaal niet op een 'geboren geest'. Deze is veel frisser en snijdender. (en veel beter).

geweldige plaat! dat is alles wat ik er over te zeggen heb

dit is zeker far out de beste van wilco , degenialiteit druipt er gewoon af

Mijn enige Wilco-plaat (Mermaid Avenue even buiten beschouwing gelaten). Hun latere werk is me van allerlei kanten aangeraden, maar heeft me nooit weten te boeien. Ik vond het altijd wat vergezocht. Op de verkeerde manier, want op zich hou ik wel van vergezocht. Toch lijkt het bij Wilco beter te werken als ze het wat rechttoe, rechtaan houden, zoals op deze plaat.

Consistent in kwaliteit en stijl, maar niettemin afwisselend genoeg om 4 plaatkanten de aandacht erbij te houden.

Hm, ik vind het experiment bij Wilco juist heel subtiel en passend.

Een fraaie staalkaart van het Wilco-universum. Alle Wilco-geluiden zitten erin, ook nog de duidelijke countryroots. De liedjes graven zich naar een vaste plek in je hoofd. Erg mooi gemaakt.

Waar A.M. eindigde ging Jeff "Wilco" Tweedy vrolijk verder. Een stapje verder. Bij het eerste nummer, Misunderstood, hoor je duidelijk "Beatlesïnvloeden, Bij Monday gieren de "Stonesinvloeden" door de studio Bij Forget The Flowers is het weer even "countrytijd". Red Eyed And Blue is weer typisch Wilco. Bij What's The World Got In Store wordt de banjo weer eens van stal gehaald. Bij het eerste nummer van cd2, Sunken Treasure denkt je plots dat Neil Young de studio is binnen komen lopen. En na het aanstekelijke slotnummer Dreamer In My Dreams, krijg je bijna een onbedwingbare drang om een pintje buitenshuis, op een zonnig terras, te gaan drinken. Jeff pikt van alles wat mee, maar niet in de slechte zin des woords. Twee cd's (deze dubbel cd) weet hij ons te boeien en geen moment te vervelen, Da's echt knap. Jeff IS een superster. Mensen, die 'm alleen kennen van Yankee Hotel Foxtrot, moeten deze maar eens snel gaan luisteren. Jeff kan veel, misschien wel bijna alles. Cheers!!!

Nou, nou. Ik heb dat Wilco toch wel ondergewaardeerd bij mijn ontdekkingsreis van die geweldige groep eind vorig jaar. Bij herbeluistering voorganger A.M. al opgewaardeerd en ook mijn 4**** voor dit 'Being There' zijn gewoon te mager. Hop, een halve ster erbij. Dit is een prachtig overzicht van het brede spectrum dat Wilco majestueus weet te bespelen. Vind dit echt bijna van 'White Album' achtige dimensies (die de volle mep van 5***** van mij krijgt). Misschien een fractie minder dan dat legendarische Beatles-album, maar het scheelt niet veel. Alle stijlen worden met passie en verve gespeeld. Kijken of ik 'Summerteeth' ook moet upgraden?

Toch hoor ik ook Kinks-invloeden. Ik dacht vooral aan albums als Muswell Hillbillies, Arthur... en Lola.

Goed album, toegankelijk maar de band moet nog een beetje een eigen stijl ontwikkelen imo...

Nog net zo goed als in de jaren 90. De invloed van The Beatles (lees White Album) is overduidelijk. Maar dan wel met een heerlijke country inslag hier en daar. Ook de Rolling Stones mogen even meedoen (Monday). Sindsdien is er geen betere Wilco plaat meer gemaakt.
Tevens onbegrijpelijk dat er zo weinig reacties zijn op dit buitensporig niet gedateerde muzikale kunststuk.

I know we don't talk much
But you're such a good talker

Wat een verzameling geniale songs blijft dit toch.

Eindelijk heb ik deze vroege Wilco te pakken gekregen. En hij bevalt me goed.Al is ie wel een beetje lang en hoor ik een paar nummers die ze er misschien beter niet op hadden kunnen zetten. Hij wordt vergeleken met de Witte van The Beatles zoals hier onder gebeurt. Nu is dat wel weer wat erg veel eer, maar afwisselend klinkt Being There zeker en wat ik niet verwachtte: In 1996 bleek Wilco eigenlijk al haast alles te hebben wat de band later zo bijzonder maakte. Ook al was de bezetting toen nog heel anders op Tweedy en Stirrat na.
Wat Caravelle zegt dat daarna geen betere Wilco-plaat meer is gemaakt vind ik echter nogal negatief. Being There is het begin van een serie die tot Sky Blue Sky eigenlijk steeds beter werd.
Voorlopig maar eens effe 4****. Ik ga er vast nog meer over zeggen.

Zeker een goed album, niet zo "kaal" meer als A.M., maar nog wel die lekkere countryrock/roots feel die A.M. ook zo fijn maakte. Sommige nummers zijn al wat druk/vol, met het soort psychedelische experimenten die je bij de latere Wilco zou gaan horen. Gelukkig is het nergens echt storend hier.

Eindigt mijn Wilco avontuur hier? Misschien wel, aangezien ik wat Summerteeth tracks hoorde die vol zitten met het soort drukke, experimentele pop elementen waar ik dus duidelijk geen zin in heb. Ik ben blij dat ik even door heb gezet, na het tegenvallende Foxtrot, toch 2 goede platen van de band ontdekt. Tenzij ze nog een plaat in een beetje deze stijl hebben gemaakt, hou ik het verder lekker bij Son Volt. Leuk plaatje dit, dat wel!

Ik adviseer je dan 'Sky Blue Sky' nog eens een kans te gunnen, ThirdEyedCitizen, dat is toch wel veruit de meest rootsy van de latere Wilco-platen.

Ok, vooruit dan maar

Verlaagd naar 4 sterren. Goed album, met zeker enkele hoogtepunten uit hun oeuvre maar ook net ff iets te lang en iers teveel filler. Niveau is constanter dan AM en ook duidelijk meer 'Wilco' dan hun eerste album. Op naar Summerteeth.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële heruitgave volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Alleen de bonusdisk van de Deluxe Edition.

Onvoorstelbaar hoe tijdloos Wilco is, ze maken nog steeds relevante muziek en dit klinkt verre van gedateerd, integendeel.

Ik durf zelfs een ietwat gevaarlijke vergelijking aan met LCD Soundsystem, beide gebruiken herkenbaar verschillende bands en artiesten (en verschillende muziekstijlen) als invloed en maken daar iets unieks van met een eigen stijl, maar met respect voor en misschien wel eerbetoon aan de inspiratoren.

Mooi gezegd, Frenz. Prachtband met een heel rijk oeuvre. Deze dubbelaar is voorbij voordat je er erg in hebt!

Ga ze vooral ook live zien, zeer de moeite waard (en dan druk ik me nog zacht uit)

Absoluut meesterwerk!!

Wat een smaakvolle en relevante deluxe-uitgave. De alternate versions en songs die het album niet gehaald hebben mogen er stuk-voor-stuk (let op Capitol City dat pas 15 jaar later werd uitgebracht) zijn en daarnaast krijgt de luisteraar een bijzonder geïnspireerd concert voorgeschoteld. Zo wordt Being There van een mooie historische context voorzien en is mijn waardering voor het oorspronkelijk uitgevoerde alleen maar weer gestegen.

Voor persoonlijke favoriet Summerteeth gaat hopelijk dezelfde vlieger op volgende week.

Weer zo'n cd die onopgemerkt in mijn collectie staat. Uiteraard onterecht . Wilco blijft toch een interessante band om volgen. Zo goed als heel hun collectie in mijn bezit tot "The Whole Love " Absoluut live de moeite waard om te zien en te horen.

In mijn post bij het recente Cousin van Wilco schreef ik dat ik in de loop van de jaren de wat experimentele albums iets minder ben gaan vinden. En dat ik de meer traditionele albums het beste vind.

Nu weet ik dat mijn herinneringen van jaren geleden nog eens last hebben van 'slijtage'. Daarom Being There onlangs weer eens aandachtig beluisterd. En niet alleen aandachtig, maar ook met heel veel plezier!

Het blijft voor mij nog altijd een van hun beste albums. Door de lengte en de grote variatie in de nummers doet het mij sterk denken aan Something/Anything? van Todd Rundgren. Niet qua sfeer natuurlijk, want Todd's muziek is heel anders.

Sinds een tijdje schrijf ik meestal nummer voor nummer reviews. Ik heb dat een tijdje gedaan met AI maar dat gebruik ik alleen nog om de vaak cryptische bedoelingen van tekstschrijvers te ontrafelen. Ook bij albums met veel (meer dan 12) nummers werkt een nummer voor nummer review niet echt. Dus hoe een review van een album aan te gaan met 19 (58 met bonus!) aan te pakken?

Het begin hou ik zoals bij elke review. Wie is de artiest. Welnu, Wilco is een Amerikaanse band die in 1994 werd opgericht in Chicago. De muziek van Wilco combineert rock, folk en alternatieve stijlen, wat zorgt voor een unieke, experimentele sound. De band staat bekend om hun poëtische teksten en vernieuwende muziek. Zanger en songwriter Jeff Tweedy is het gezicht van de band. Wilco heeft door de jaren heen vele albums uitgebracht en wereldwijd een grote schare fans opgebouwd. Ze worden gezien als een van de meest creatieve en invloedrijke bands in de alternatieve rockscene.

En dan het album in zijn algemeenheid: Het album laat de veelzijdigheid van de band zien, met nummers die variëren van energieke rock tot rustige, introspectieve ballads. Het thema draait om persoonlijke reflectie, relaties en het leven onderweg. Being There wordt geroemd om zijn rauwe emotie en creatieve mix van stijlen. Met dit album bewees Wilco dat ze niet bang zijn om risico's te nemen en hun muziek naar een nieuw niveau te tillen. Het wordt gezien als een mijlpaal in hun carrière en een favoriet onder fans van alternatieve rock.

Over de nummers moet ik in elk geval melden dat melancholisch een begrip is wat op veel van de nummers van toepassing is. Wanneer je naar Being There van Wilco luistert, word je verder n meegezogen in een wereld vol emoties, nostalgie en muzikale diversiteit.

Wat ik bijzonder vond aan Being There is de manier waarop elk nummer zijn eigen verhaal vertelt, maar toch bijdraagt aan het grotere geheel van het album. Neem bijvoorbeeld Far, Far Away, een nummer dat doordrenkt is met verlangen en emotionele afstand. De zachte melodieën en dromerige sfeer creëren een bijna tastbare pijn van gemis, terwijl de tekst je meeneemt naar een plek waar hoop en verdriet hand in hand gaan. Dit contrast tussen kwetsbaarheid en kracht zie je door het hele album terug.

Dan heb je nummers die ineens de boel flink opschudden met energie en passie. Sommige met een bijzondere mix van soul en rock en soul zoals Monday. Dit nummer voelt als een verademing na de introspectieve sfeer van de eerste nummers. De rauwe energie spat ervan af, en het lijkt alsof Wilco hier gewoon plezier heeft met het maken van muziek.

Maar Wilco laat het daar niet bij. Ze nemen je weer mee in een andere richting met een country nummer als Forget the Flowers, een prachtig voorbeeld van hoe Wilco met eenvoud toch een diep emotioneel effect kan bereiken.

Hoogtepunten zijn er legio. Luister naar I Got You (At the End of the Century) voor rock met een aanstekelijke riff en het grote contrast What’s the World Got in Store daar direct na.

En ja het album bevat ook (persoonlijke) tegenvallers. Say You Miss Me is mij te netjes tussen de lijntjes gecomponeerd. En dan het oehoehhoe daarin. Een misser. Ook Sunken Treasure is niet echt mijn ding. Daarin mis ik een heilig vuurtje. Het markeert een zwakke fase in het album samen met Someday Soon en Outta Mind (Outta Sight). Gelukkig wordt de juiste draad daarna weer opgepakt met het sfeervolle Someone Else’s Song.

Kingpin is een positieve uitschieter met zijn meeslepende melodie en mooie gitaarwerk. De rafelige melancholie van (Was I) In Your Dreams doet het ook goed. Why Would You Wanna Live en The Lonely 1 zijn niet mijn kopje thee maar de afsluiter Dreamer in My Dreams bevalt me goed. Rauwe country.

Wilco weet met Being There een album neer te zetten dat zowel muzikaal als emotioneel complex is. Ze mixen verschillende stijlen en gevoelens op een manier die organisch en natuurlijk aanvoelt, zonder ooit voorspelbaar te worden. Elk nummer brengt je naar een andere plek, of het nu een dromerige mijmering is of een opzwepende rockervaring. Dit album is een bewijs van de veelzijdigheid van Wilco en hun vermogen om muziek te maken die diep resoneert met de luisteraar. En ook al zit niet elk nummer in je comfortzone het blijft een prettig geheel. Being There is niet alleen een album, het is een ervaring – een die je niet snel zult vergeten.

Waardering: 7,5
Eerder verschenen op www.jorros-muiekkeuze.nl