Donovan - Sunshine Superman (1966)

Sunshine Superman en Season Of The Witch zijn echt briljant! Prima plaat van vriend Donovan verder, beetje vergeten zanger helaas.

Ik heb dus een andere versie dan deze. Na wat speuren blijkt dit de US versie te zijn en er is ook nog een UK versie waar 3 andere nummers op staan, moet dit nu apart toegevoegd gaan worden? Ook hele andere hoes. En kwam in 1967 uit.

Zie hier ook.

Orbit slaat de spijker op zijn kop. Donovan wordt inderdaad vaak vergeten, jammer genoeg. Echt een ondergewaardeerde artiest, meer nog: een vergeten pionier. En dit is zijn beste plaat. Er staat geen enkel zwak nummer op, elk nummer is fantastisch, met 'Sunshine Superman' en 'Season of the Witch' als uitschieters; Donovan's twee beste nummers.

Waarom is Donovan dan een pionier? Het merendeel van dit album werd al opgenomen in december 1965, met producer Mickie Most. Zo werd het nummer 'Sunshine Superman' zelfs al opgenomen voor 'Eight Miles High' van the Byrds, algemeen beschouwd als het eerste psychedelische rocknummer. Niet dus! 'Sunshine Superman' werd opgenomen op 19 december, 'Eight Miles High' drie dagen later. De hele plaat lijkt zo uit 1967 en de summer of love te komen, met al die Indische sitars (Donovan gaat zelfs de experimenten van de Beatles met de sitar voor!) en klavecimbels. Eigenlijk is Donovan, aanvankelijk afgeschilderd als Dylan-rip off (en eigenlijk nu vaak nog) gewoon de uitvinder van psychedelische/acid folk, zo lijkt me. Met dit album was hij de concurrentie op zijn minst een jaar voor.

In juli 1966 werd de single 'Sunshine Superman' uitgebracht in de VS, het album volgde twee maanden later. Maar omwille van een dispuut tussen Pye en Epic Records werd de single in Engeland pas in december 1966 uitgebracht, het album zelfs pas juni 1967, met drie andere tracks dan de US release.

Goed verhaal, Toon. Ik ga me ook zeker nog eens verdiepen in de muziek van Donovan (ik ken volgens mij alleen "Universal Soldier" ).

Beslist een aanrader Sergeant! Van deze plaat zul je geen spijt krijgen schat ik zo, je smaak in acht nemend..

Weer iets moois ontdekt voor de toekomst: deze Donovan. Dan zet ik dit album en het album "Fairytale" op mijn toekomstlijstje.

Een essentiële sixtiesplaat is dit. Voor een plaat uit 1966 is dit echt magnifiek!

Net de plaat gehoord, een absolute groeibriljant. De muziek ligt me nu al perfect in het oor, ik hou van de sitar!

Het eerste nummer kende ik van de radio.

Ik citeer het machtige stukje zoals deze plaat besproken wordt in "1001 Albums, de meest spraakmakende albums aller tijden", uitgegeven bij Librero, 2006.

ISBN-13:978 90 5764 712 3
ISBN-10:90 5764 712 5

Het stukje, de recensie zeg maar is van de hand van Peter Watts, die man schrijft regelmatig voor het Londonse Time en Uncut.

quote :

"Fruitig frambozenrood, limoengroen en sinaasappeloranje omkransen een zachtmoedig kijkende Leitch, gekleed in een keurig paisleyhemd en met een enorme krullenbos : op de hoes van Sunshine Superman is Donovan deels tieneridool, deels popgoeroe.
Leitch had zijn naam als troubadour al gevestigd en stuurde met dit album aan op een onschuldige uitvoering van psychedelische pop. De titelsong was aan beide kanten van de oceaan een groovy tophit en het langgerekte 'Legend of a Girl Child Linda' benadrukt fraai de rustgevende klank van zijn folkachtige kamerorkest van blazers en strijkers en een acoustische gitaar.
In 'Three Kingfishers' en 'Ferris Wheel' wordt gebruikgemaakt van een versterkende sitar waarnaar verwezen wordt op de achterkant van de hoes : "opgedragen aan de drager van het oosterse geschenk".
De tweede kant begint met de heerlijke basementrock van 'Season of the Witch', een ingetogen klassieker met fascinerend gitaarspel en een pakkende gesproken songtekst (die een gepast duistere begeleiding vormde voor de aftiteling van Gus Van Sants film To Die For uit 1995).
'Bert's Blues' sluit het album af met een klassieke westernsound met zoete violen en een forse clavecimbel die Leitchs toegankelijke zang ondersteunen. Eerlijk is eerlijk : niet alle nummers zijn evengoed, maar zelfs superman moet af en toe even op aarde terugkeren."

xx

Tot zover dus deze mooie recensie uit een nog veel mooier boek, dat iedere muziekliefhebber in huis zou moeten halen. Het is een niet aflatende bron van inspiratie, een prima naslagwerk. Een snoepwinkel voor de muziekverslaafde, zoals ik.

En deze van Donovan, van mij krijgt ie :
4 sterren !
****

deze plaat is absolut verplichte kost. prachtige plaat!

Voor mij nog steeds een van de beste Donovan-albums.
Met prachtnummers zoals 'Season of the witch', 'Guinevere', 'Celeste' en het titelstuk.
Veel nummers van dit album zijn later ook nog eens door anderen gecoverd: 'Ferris Wheel' (Everly Brothers), 'Season of the witch' (Super Session: Al Kooper, Mike Bloomfield, Stephen Stills), 'The fat angel' (Jefferson Airplane) en 'Celeste' (Scott McKenzie).

Werkelijk een prachtig album. Ik waan me op een drukke markt in India tijdens het beluisteren van dit album. Toch lukt het mij om, ondanks de drukte op de markt, een soort van geestelijke rust te krijgen. Heerlijk al die sitars en klavecimbels. Ik zat zojuist het stuk van EVANSHEWSON door te lezen, en daarin staat dat dit album te maken heeft met "een onschuldige uitvoering van psychedelische pop". Daar ben ik het wel mee eens. De muziek komt op mij heel lief over. Geen idee, hoe ik dat beter kan omschrijven. Wel, ik hou wel van lieve psychedelische popliedjes met veel sitars, klavecimbels, blazers en een akoestische gitaar.

Een mooie 4,5*, en dat durf ik al te zeggen na één luisterbeurt. Ik ben benieuwd wat de volgende luisterbeurten mij gaan brengen. Prachtig.

@Pieter Paal: Jefferson Airplane wordt ge-name-checked in Fat Angel en deden inderdaad zelf een geweldige live uitvoering op Bless Its Pointed Little Head.

Jammergenoeg geen Bloomfield op de Supersession uitvoering van Season Of the Witch ( ik heb zelfs het singletje nog ) maar wel geweldig gitaarwerk van Stills, die meedeed op dit projekt nadat Bloomers weer eens ingestort was door zijn chronische slapeloosheid. Vanilla Fudge deed trouwens ook een hele goeje uitvoering van dit nummer op Renaissance ........

Dit album heb ik op LP gehad en compleet grijsgedraaid (ik ga hem op CD eens bestellen). Inderdaad een prachtalbum waar Donovan op eigen wijze de op Dylan gebaseerde folkrock met psychedelica vermengde.
Overigens werkte Donovan nauw samen met the Beatles, ze wisselden ideeën met elkaar en reisden zelfs samen naar India (net als the Beatles was Donovan volgeling van de Maharishi). Donovan was in de jaren '60 ook hét prototype van de hippie.

Deze hebben we lekker op elpee. Geweldige psyschedelische folkrock uit een ver verleden.
Goede productie, helder geluid, lekker stemgeluid en fijne teksten.

Wat een geweldige plaat. Ik heb Donovan een kans gegeven omdat hij vaak werd vergeleken met Bob Dylan, en het bevalt me zeer goed. Zeer aanstekelijke nummertjes, toffe instrumentatie en een fijne stem. Ik ben blij met deze ontdekking!

Mooi dat ie je bevalt maar die vergelijking sloeg 40+ jaar geleden al nergens op ........ de enige overeenskomst is dat ze allebei uit de folk afkomstig waren, maar om te beginnen waren de UK en US folk-scenes al totaal aparte werelden .......

Ik heb het ook nooit begrepen. Zo kun je iedereen met een akoestische gitaar wel een Bob Dylan navolger noemen.

Ik snapte vergelijking ook nooit helemaal.

Ik kan niet eens zeggen of ik de één boven de ander prefereer, omdat het zo verschillend is.
Het is wel zo dat ik Donovan een fjinere stem vind hebben en dat zijn stijl (psych-folk) bij beter bevalt.

Ik vond het inderdaad niet zo hard op Bob Dylan lijken, maar ik heb dit wel opgepikt omwille van de vergelijking.

Donovan is zijn carrière begonnen met het vertolken van songs van Bob Dylan (zijn grote idool), maar nadien schreef hij zijn eigen songs - die wat vriendelijker en positiever klinken dan Bob Dylan - en ging vrij snel nadien de psychedelische toer op.

Ik heb vandaag deze cd beluisterd, mijn eerste Donovan. Moeilijk te zeggen wat ik ervan vind. Aan de ene kant vind ik de songwriting ijzersterk en de sitar en tabla's geven Sunshine Superman een mooi psychedelisch (pop)geluid mee. Maar Donovan's manier van zingen stoort me een beetje. Aan zijn stem mankeert niets, behalve dan misschien dat het me een beetje te gepolijst klinkt. Mijn probleem is Donovan's manier van zingen: het lijkt wel alsof hij zijn teksten zo soft/vrouwelijk/gay mogelijk probeert te brengen. Ik krijg niet zo'n fijn gevoel als ik er naar luister...

Eerst maar een 3,5* voor Goed, want dit is zeker geen verkeerd album. Maar er kan nog vanalles met dat cijfer gebeuren.

Een grootse klassieker !!

Ik ben niet zo'n kenner op het gebied van muziek. Ik lees er, buiten hier op MM, nooit over, maar luister des te meer. Maar bij het luisteren van dit album had ik wel meteen het idee dat dit zijn tijd ver vooruit moet zijn geweest. Zowel in stijl als in instrumentatie. Ik beluister dit album via youtube en het zal hier vast een remaster betreffen, maar ook de geluidskwaliteit is zeer hoog.

Dit kan wel eens een groeibriljantje zijn. Tot nu toe bevallen Superman, Legend, Season en The Fat Angel het beste.

Gatverpillekes wat is dit toch een lekker album ! Het is wel een beetje een vergetelheids plaat. Ik vergeet eigenlijk gewoon regelmatig hòe lekker ie is tot ik 'm weer eens in de spelert heb, waarna ik dan toch gelijk weer ga checken of ik er wel de juiste waardering aan gegeven heb .......

Ter info: dit album is onlangs opnieuw uitgebracht als 2 disc set. Disc 1 is de US versie (die veel eerder verscheen dan de UK versie) in een compleet nieuwe stereomix (die bestond namelijk nog niet, de stereo mix die er was was zogenaamd fake stereo). Disc 2 is de UK versie in mono.

Mijn eerste kennismaking met dit album en ik ben erg onder de indruk. Ware progressieve singer songwriter is Donovan op dit album. Eigenlijk vind ik de titeltrack nog het minst.

Bob Dylan is zoals al eerder gezegd een vergelijking van niks, ik geloof ook dat hij niet blij kan zijn met dit etiket. Bij mijn favoriete nummer ´Season of the Witch´ moet ik juist ontzettend vaak aan The Doors denken, ik hoor het Jim al zingen. Maar goed: een fijn album maar ik ben minder onder de indruk dan de meeste van jullie. Wellicht komt dat nog, maar aangezien ik deze plaat toch al een jaar of 10 goed ken zie ik dat niet gebeuren. Wat ik wél van plan ben is om eens in wat recenter werk van Donovan te duiken; gewoon uit nieuwsgierigheid. Gezien mijn voorkeur voor doorgeleefde (eventueel rauwe) stemmen. Alleen jammer dat de productie niet al te hoog is geweest de laatste jaren. Dat maakt deze zoektocht nogal gemakkelijk; 2 platen in ruim 30 jaar.

Moet me toch maar eens gaan inlezen in het leven van dit figuur.

Season Of The Witch blijft een briljant nummer na al die jaren

Lekker vlotte reactie - tja, was niet zo into Donovan. Maar dit is incorrect.
The Everly Brothers brachten hun Ferris Wheel in 1964 uit, dat nummer is van de hand van Ronald & Dewayne Blackwell.

Geen reden om deze plaat niet te checken want die is goed luisterwaardig.