Bad Company - Straight Shooter (1975)

Er is sprake van twee verschillende Bad Company's. Kan dit gecorrigeerd worden?

De andere Bad Company heet toch al anders, namelijk )EIB( ? Bad Company is daar ingevuld voor alternatieve artiestnaam. Hoe wou je dit corrigeren?

Vreemd dat ik de eerste ben die iets over dit album te melden heb.
Het debuut Bad Co. vind ik ook te gek, maar dit album is mijn favoriete album van Bad Company. Ik vind vrijwel alle nummers goed op dit album. Ik mag dit album dan ook graag lekker hard in de auto draaien. Bij hard volume hoor ik toch echt de gedrevenheid van de band wat duidelijker naar voren komen vind ik. De stem van Paul Rodgers is op dit album ook weer fantastisch. Hoewel de muzikanten van Bad Company niet echt als virtuozen bekend staan, vind ik hun subtiele spel echter wél interessant om naar te luisteren. Ik ben absoluut gecharmeerd van het spel van Mick Ralphs, Simon Kirke en Boz Burell. Paul rodgers vind ik overigens ook niet onverdienstelijk op piano en gitaar.

Heb ooit eens gelezen dat Rodgers dit album niet goed vind. Misschien omdat het een tikkeltje commerciel is (er zouden zo 3 of 4 singles vanaf te halen zijn). Ik vind het verreweg Bad Co's beste album en eigenlijk wel een klassieker.

Hoorde gisteren Feel Like Making Love weer eens op de radio, wat staat dat nummer nog steeds als een huis zeg! Sterke plaat van Bad Co, met bovengenoemd nummer als hoogtepunt wat mij betreft.

Ligt het aan mij of lijkt die riff in het refrein 'gewoon' een vertraagde versie van het stukje uit Tommy's Overture waar de zang begint zeg maar (rond 4 minuten)?

Jammer dat de 2e helft stukken minder is. Ik dacht echt na het horen van de eerste 4 nummers dit wordt een klassiekertje. Maar helaas. Desondanks nog steeds een erg sterke plaat!

Nog altijd een zeer genietbare plaat van Bad Company . Een tikkie gladder en gelikter dan The Free . Deze band rond Rodgers en drummer Simon Kirke zocht de wortels veel meer in de blues .
Deze radiogerichtere wending pakt echter helemaal niet verkeerd uit .
De songs liggen prima in het gehoor , hebben een lekkere drive en Rodgers zingt het onveranderd naar grote hoogten .
Feel Like Makin' Love is de hit en nog altijd tot de verbeelding sprekend .
Sterker vind ik overigens Shooting Star ,met het thema rockster maakt het , maar gaat ten onder aan een verkeerd leven ( zou over Jimi Hendrix kunnen gaan.)
Deal With The Preacher is ook geweldig . Heerlijk gitaarwerk ook .

Een album die nog altijd prettig wegluistert . Classic rock uit het boekje .

Wat mij betreft is dit ook het beste album van Bad Company met Rodgers. Shooting star vind ik zo onwijs gaaf!! Een geweldig refrein. Feel like making love is natuurlijk de bekende hit van dit album maar wat mij betreft staan er 8 hits op!

Sterke plaat, iets minder maar dan het debuut. Met de laatste 2 nummers, hoewel niet slecht, zakt het een beetje in. Van de platen hierna vind ik alleen Desolation Angels nog echt de moeite waard.

Toch wel een sterke classic rockplaat uit mijn geboortejaar. De twee hits/classics zijn meer dan prima maar ook Deal with the Preacher, Wild Fire Woman en Anna zijn meer dan de moeite waard. Een (nog) hoger cijfer zal er denk ik niet in zitten daarvoor is Weep No More meer leuk dan goed en het afsluitende Call on Me echt te matig. Dan heb ik enkel de opener nog niet voorbij laten komen. Ook wel aardig maar wel heel erg cliche classic rock.

lieve hardrock deel twee.

Dit klinkt wederom wel lekker, maar het beklijft niet echt. Feel Like Makin' Love is geen onaardig hitje, maar de rest van het songmateriaal zit daar behoorlijk bij in de buurt als het op kwaliteit aankomt. Het is dus niet slecht, maar het maakt ook erg weinig indruk. Rodgers is wederom de man die de aandacht trekt. De andere muzikanten doen hun ding, maar het is me wel duidelijk waarom hun namen me al niets zeiden. Hun bijdrages zijn gewoon wat simpeltjes. De muziek blijft lief.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Shooting Star

Lekker vervolg op het ook al behoorlijke debuut. De productie is wat vooruit gegaan, waardoor de songs ook meteen iets steviger en dynamischer over komen. Feel Like Makin' Love blijft een fijne klassieker, maar ook Shooting Star en Call On Me tonen een steeds volwassener wordende band. Het voelt allemaal net iets rauwer en beter aan. Ook de gitaarsolo's trekken meer aandacht dan voorheen, al moet ik toegeven dat een song als Anna me dan weer niet heel erg veel doet.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Bad Company

Op zich wel een lekkere band met natuurlijk een uitstekende zanger in de gelederen.
Wellicht een voorloper van A.O.R,echte hardrock heb ik er eerlijk gezegd nooit in gehoord.
Daar is de sound v/d band m.i toch wat te licht voor.
Het schuurt er een beetje tegen aan, maar de invloeden uit blues en soulmuziek is in deze fase wel licht aanwezig ( mede ook door Paul Rodgers.)
Een band als Foreigner heeft trouwens goed naar Bad Company geluisterd.

Bad Company was zo'n band waarvan ik vroeger dacht...moet toch eens een heel album beluisteren. Het is er eigenlijk nooit van gekomen tot aan dit moment. Het album staat in de Oor jaarlijst 1975 (gedeeld 50e) en heeft daarom nu eindelijk mijn aandacht.
De band stond voor mij altijd symbool voor echt MOR rock. Ik associeerde de muziek altijd met rock uit de USA. Maar ze zijn zo Brits als wat. Classic Rock heeft dit album zelfs op de 60e positie van de 100 greatest British rock albums ever staan (per 2006).
En wat vind ik er nu uiteindelijk zelf van? Voor mij is het degelijke rock. Niet groots, maar inderdaad MOR die een ruime voldoende scoort. Naast 'Feel Like Makin' Love' bevalt 'Wild Fire Woman' mij erg goed.
De laatste twee nummers vind ik iets minder bij de band passen.
3,5*

Ik was in de jaren zeventig een liefhebber van Bad Company, vooral van de eerste twee albums. Deze band werd indertijd als een supergroep beschouwd, omdat de bandleden eerder in andere succesvolle bands hadden gespeeld. De band bestond uit Paul Rodgers (zang), Mick Ralphs (gitaar), Boz Burrell (basgitaar) en Simon Kirke (drums). Rodgers en Kirke hebben eerder in Free gespeeld. Ralphs komt uit Mott the Hoople (Allright Now) en Bozz Burell uit King Crimson.

Dit is het tweede album. Het begint met de singles Good Lovin’ Gone Bad en Feel Like Makin’Love. Shooting Star gaat over een succesvol muzikant die vroegtijdig aan zijn einde komt.. Weep No More en Anna (beide geschreven door drummer Simon Kirke) spreken mij minder aan. Na dit tweede album wist Bad Company haar successen niet vol te houden.

Goed album. "Feel Like Makin' Love" is bijvoorbeeld nu zo'n nummer dat in je kop blijft malen. Heerlijk toch