Mountain - Live - The Road Goes Ever On (1972)

De, voor mij legendariese, live LP van Mountain versleet ik 2 keer voordat ie op CD uitkwam en tot mijn verbasing stond hij nog niet op MuMe. Bij deze dus, want dit is wat mij betreft een vergeten klassieker.

De uitvoering van Nantucket Sleighride is gewoon mijn # 1 live fave aller tijden, punt. Met geweldig samenspel tussen Leslie "The Great Fatsby" West en Felix Pappalardi, de meester van de fuzz-bass, ondersteund door excellent drumwerk van Corky Laing en funkionele toetsenpartijen van Steve Knight zit je als je ware zelf op een oude walvisvaarder en wisselen windstiltes zich af met hevige stormen. Daaroverheen ligt de prachtige lyriese tekst van Gail Collins die de heimwee en de verveling van de bemanning prachtig in beeld brengt.

Kant 1 ( hier dus tracks 1 t/m 3 ) is blues-rock van de bovenste plank. Hoogtepunten hier zijn Long Red ( van Mountain, West's 1e solo LP uit 69 die aanleiding was tot deze band ) en een werkelijk zinderende uitvoering van Crossroader. Horen is geloven !

Normaal gesproken schrijf ik zelf een kort stuk bij een bepaalde plaat maar ik dit geval sluit ik me volledig aan bij Droombolus.
Voor mij is echter Waiting to Take You Away het absolute prijsnummer,mede omdat daar persoonlijke herinneringen aan kleven.
Toch een klein punt van kritiek: het had toendertijd gewoon een dubbelelpee moeten zijn! Maar toch, fantastische plaat!

fantastische liveplaat met 17 minuten durend epos ' nantucket ' , en ook wat een mooie hoes , had hem vroeger op lp , eens kijken waar ik hem vind op cd , liefst geremasterd !!!

Bij mijn weten moeten we het nog steeds doen met de BGO release uit begin 90s en is er nog geen Island Remaster van. Ik was de koning al te rijk met die release trouwens want mijn vinyltje was echt niet meer om aan te horen ........

17 maart is er een remaster versie uitgekomen. Heb hem nog niet gehoord, wel besteld. Zal vast een voortuitgang zijn.

Da's een Wounded Bird release. In de regel remasteren die hun releases niet vrees ik ............... Ik heb CDs van hun gehad waar dezelfde tape-vervorming op stond als op de respektievelijke oude vinyltjes terwijl die plekken op latere remasters van andere labels ( zoals Island en Elektra ) totaal helder waren. Niets ten nadele van Wounded Bird overigens want die jongens geven platen op CD uit waar zich niemand anders de vingers aan wil branden .......

Owjee, najah ik heb de plaat nog niet op cd en ik wil hem toch... Maar het klopt indd dat het een Wounded Bird release is. Enfin, de muziek is goed toch?!

Zekers en ik vind met de orginele master ook weinig mis......

Hele goede plaat inderdaad. Als het geluidsniveau beter was had ik em 5 sterren gegeven!

Heb dit net leren kennen -- wat een schandalig vunzige plaat. Dat ene nummertje op kant 2 is wel een ear-opener. Vier sterren voor "kant 1", vijftig voor "kant 2".

In 1972 woonde ik, voor het eerst zelfstandig, op kamers in de Van Eeghenstraat in Amsterdam en met oud en nieuw deed ik wat ik in het huis van m'n ouwelui nooit had mogen doen: ik zette m'n spiekerboksen in het open raam en zette om middernacht een plaat ( deze live uitvoering van Nantucket Sleighride dus ) op, m'n versterker helemaal opengedraaid natuurluk ...............

Waarschijnluk heeft geen ( ander ) mens het echt gehoord maar ik vond het prachtig, het moest blijkbaar uit m'n systeem..........

Wees getroost met het feit dat je via deze weg (waar je 43 jaar geleden vermoedelijk nog niet van kon dromen) alsnog een heleboel mensen met de historie van je middernachtelijk concert, pardon, konsert hebt kunnen bereiken, ook al woonden ze tóén niet in Amsterdam maar in bijvoorbeeld Den Haag...

Ik kom er toevallig achter dat het betrouwbare Beat Goes On vorig jaar dit album samen met Flowers of evil in geremasterde versie heeft uitgegeven : zie Flowers of evil / The road goes ever on - BGO Records .

Nu gekocht in de Iconoclassic-remaster uit 2018, met een aardig boekje, complete credits, prima geluid (inclusief applaus dat keurig tussen alle nummers "doorloopt", zodat je één live-concert van ruim 53 minuten krijgt) plus als bonustrack een cover van bijna 20 minuten van T-Bone Walkers Stormy Monday, opgenomen in juli 1970 op het Atlanta International Pop Festival, al eerder verschenen op The first great rock festivals of the seventies uit 1971.