Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008)

Onwaarschijnlijke variatie op Berlijns debuut

De creativiteit en kwaliteit van mensen kan me nog steeds blijven verbazen. Ik heb grote bewondering voor artiesten die op jonge leeftijd iets neer kunnen zetten. En met dank aan de techniek zijn dat lang niet altijd meer singer/songwriters. Muzikanten/eenmansprojecten als Patrick Wolf, Alaska in Winter, Radical Face, Loney Dear, Beirut, Andrew Bird en Bright Eyes kunnen mij met stomheid slaan. Hoe is het mogelijk dat één artiest zoveel vernieuwing en creativiteit in zich heeft? En hoe is het mogelijk dat iemand in zijn eentje zo'n rijke, volle plaat kan maken?

Aan dit rijtje kan gerust het Berlijnse project van Konstantin Gropper (25 jaar!) worden toegevoegd. Hij heeft onder de naam Get Well Soon een briljantje van een debuutplaat uitgebracht, met de merkwaardig lange titel Rest now weary head, you get well soon. Gropper heeft nagenoeg de maximumlengte van de cd benut en is afgekomen met zeventig minuten prachtige, maar vooral zeer veelzijdige muziek, die het midden houdt tussen folk, rock en zigeunermuziek.

Veel van eerder genoemde namen zijn terug te horen in de muziek van Get Well Soon. Er is de folky klank van Bright Eyes, de drukte van Arcade Fire, de trompetten van Beirut, de emotionele warmte van Madrugada en de ijle melodiën van Radiohead. Is de sound dan bij elkaar gejat? Of ben je dan vooral heel breed en gevarieerd? Het laatste, lijkt me. De eigenheid van Get Well Soon is de rijkdom aan stijldom, de variatie aan emotie en melodie, de afwisseling van melancholie en gekte.

Die variatie is met recht de sterkste troef van Get Well Soon. Gropper haalt zoveel uit de kast dat de plaat overkomt als een proeve van bekwaamheid. "Luister maar, wereld, dit is wat ik kan!", lijkt hij ons wel toe te roepen. Met alle bijbehorende branie vandien. Maar dankzij die variatie zakt de plaat niet door zijn hoeven van pretenties. Bij tijd en wijle is de muziek namelijk loodzwaar en bijna emo, dat dit gekkigheid een goede compensatie is.

Het sterkste is dat in If this hat is missing, I have gone hunting (die maffe titels doen mij nog een beetje puberaal aan). Stemmige, Argentijns getinte accordeon zet in, zangere viool neemt het over en dan zet Gropper krachtig in met zijn donkere Glen Hansard-stem. De emotie gaat diep als hij zijn vriendin toezingt dat hun leven zinloos is en dat er niets anders rest dan er samen een eind aan te maken. En dan komt er een breuk in het nummer en komt er een spreekkoor tussendoor, die op kinderlijke wijze de schietopdracht geeft: 'Shoot baby, shoot baby, pull the trigger.' Met deze lichtvoetige interventie behoudt het nummer een prachtige balans. En het wonderlijke is dat het spreekkoor aanvankelijk een vreemde onderbreking is, maar dat de emozang en het koortje aan het eind van het nummer prachtig samengaan en naar een ongekende climax stuwen.

In de categorie geintjes schaar ik ook Born slippy, een laidback cover van de oorspronkelijk pompende Underworld-song, en Witches! witches! rest now in the fire, een onbestemd meanderend middle of the road-nummer. Daar staat zware melancholie tegenover zoals in I sold my hands for food so please feed me, dat zelfs een snerpende gitaarclimax kent die we van Sigur Rós kennen. Meermaals klinkt Grobber als Radiohead's Thom Yorke. Grappig genoeg niet vanwege zijn stem, die heeft duidelijk een andere klankkleur, maar vanwege de melodielijnen. Die hebben soms datzelfde zangerige, zeurderige als die van Yorke (denk aan: Street spirit, You never wash up after yourself, Knives out). Maar de typische Radiohead-sound in We are safe inside while they burn down the house gaat bij Gropper weer moeiteloos samen met zigeunertrompetten waardoor het nummer een heel verrassend verloop krijgt.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Fathead:

Met dit album kun je een leuk spelletje spelen: ik noem het band associatietje. Bij elk nummer komt er namelijk wel weer een andere band in mij op. You / Aurora / You / Seaside lijkt bijzonder veel op Beirut, People Magazine Front Cover en We Are Safe Inside While They Burn Down Our House hadden qua zang zo een Radiohead nummer kunnen zijn en I Sold My Hands for Food So Please Feed Me heeft behoorlijk wat weg van Interpol (luister eens naar Untitled en vergelijk), om maar even wat te noemen. Zo zijn er nog een boel nummers die op andere bands lijken of stukken muziek die wel verdacht gelijken met iets dat eerder gemaakt is, zo zijn the National, Arcade Fire en ook Pulp te horen. Daarnaast lijken zelfs de titelnummers door een ander geïnspireerd: Sufjan Stevens. Soms weet ik nét niet te plaatsen aan welke band een nummer me doet denken, wat dan weer voor de nodige frustraties zorgt

Is het erg dat zoveel dingen lijken op iets dat al gedaan is? Ook al is het op dit album wel heel erg duidelijk: Nee. De muziek is namelijk gewoon erg goed. Ondanks dat de bands waarmee de verschillende nummers geassocieerd kunnen worden behoorlijk verschillend zijn klinkt het absoluut als één sfeervol geheel. Dit komt doordat de muziek in een folkjasje is gestoken, de enige echte rode draad die door het album heen te horen is. Instrumentaal is het gewoon erg sterk, er komen prachtige melodieën langs. Ook de zanger, die een enorm veelzijdig stemgeluid heeft, doet het bijzonder goed. Zo kan hij van National-laag tot Radiohead-hoog en alles daartussenin. Dit alles zorgt ook voor de nodige afwisseling. Ook wil ik de leuke cover van het Underworld nummer Born Slippy (Nuxx) niet ongenoemd laten: ze weten er een erg leuke (folky) draai aan te geven.

Ondanks dat er een hoop goede dingen zijn, zijn er ook wat minpuntjes aan te wijzen. Zo is het haast Spice Girls-achtige refrein van If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting ronduit verschrikkelijk, past ook totaal niet op dit album. Ook de Kraftwerk-achtige robotstem op Tick Tack! Goes My Automatic Heart had van mij niet gehoeven. Daarnaast duurt het album toch iets te lang.

Verder dus een erg leuk album. Of je nu het bij elkaar brengen van verschillende soorten muziek of vakkundig jatwerk noemt, het zit allemaal toch wel erg goed in elkaar. Had dit album iets korter geduurd en waren een paar mindere momenten eruit gelaten, dan kreeg dit album een hoger cijfer. Ik sluit overigens niet uit dat dit in de toekomst alsnog gebeurd.

3,5*

Niels noemde het al: heel veel invloeden op dit album. Hierdoor is het wat mij betreft allemaal net niet. Voor The National luister ik liever naar The National, voor Arcade Fire naar Arcade Fire, voor Radiohead naar... Nou ja, u snapt 't. Ik kom dan ook niet verder dan een zesje..