Elvis Costello - King of America (1986)

De hoes alleen wekte destijds mijn nieuwsgierigheid. Costello lijkt wel een nazaat van onze sippe koning Boudewijn - wat bedoelt Costello daarmee?, vroeg ik me af. Wou hij ons misschien allemaal uitlachen?

Want ergens op de cd zingt Declan: "If they had a King of Fools then I could wear that crown/And you can all die laughing/Cos I'll wear it proudly"

Op dit werk verkent Costello het onontginde "americana-gevoel": hij jongleert met rockabilly, blues, cajun en country - bij andere muzikanten zou dat gegeven aanleiding kunnen geven tot plat epigonisme. Bij Costello: (sorry mensen, gepatenteerde Costello-bewonderaar aan het woord )

De "ballads" (sjonge, waarom denk ik toch altijd aan parochiecentra-fuifjes bij het woord "ballad" ) hier zijn werkelijk ijzingwekkend.

"Indoor Fireworks" - een liedje waar deze zin in te vinden is: everybody loves a happy ending, but we don't even try - we go straight past pretending, to the part everybody loves to cry . Nou, wat kan je daar overzeggen? Je mond houden en even slikken.

"Our little angel" is van hetzelfde laken en broek. I've seen the disappointment in her face and the collection of engagement rings on her right hand ... in a white dress she wears like a question mark (vergeef me als de teksten iets afwijken, ik schrijf ze hier uit m'n hoofd ).

Velen sterven soms in hun lach wanneer je over 't Elvis Costello hebt ("die kerel met z'n bloempot-kapsel" hoor je nogal veel). Costello is er echter nog steeds. Die hoes? Tsja - al lachend zegt de zot de waarheid. Zeker als hij Costello heet

Bij Costello moet alles (maar dan soms toch weer net niet) met een korreltje zout, zo ook deze hoes.

Zachery, ik deel jouw bewondering voor deze man en dit album.

I'll wear it proudly is ook een juweeltje, met een prachtige tekst.
Jack of all parades is een hoogtepunt. Suit of lights, Sleep of the just.....het houdt maar niet op. Alhoewel, het originele album gaat maar t/m track 15 en persoonlijk vind ik dan ook dat het daar bij moet blijven.

Die bonusnummers vind ik altijd net alsof ze na een perfect uitgebalanceerde 5-gangen maaltijd nog even een bak chips voor je neus neerzetten.
Goed bedoeld, maar had niet gehoeven.

Erg jammer van Glitter Gulch, Big Light en Eisenhower Blues. Deze stompers verstoren deze cd volledig en MOETEN gewoon overgeslaan worden, terwijl dat tegen mijn principes is (ik draai mijn cd's altijd helemaal, van begin tot eind). Zonder die 3 nummers was dit het ultieme Costello-album geweest en zeker 5 sterren.

Nu moet ik helaas 4 sterren geven, maar als je hem ooit brandt en je laat die 3 nummers weg, heb je wel een vijfsterrenplaat in huis!

hmm inderdaad 1 van mijn favo costello cd's.
Maar ook Armed forces, Punch the Clock, My Aim is true en This Year's model zijn geweldig.

Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Als je het album een aantal keren hebt geluisterd ga je ze vanzelf missen als ze er niet op staan.

King of America is een van Elvis zijn beste albums. Hij had het na Goodbye Cruel World even helemaal gehad met the Attractions inclusief Elvis Costello zelf.

Hier wordt het roer weer helemaal omgegooid en krijgen we Elvis the songwriter met een flinke scheut Americana. Met een heel stel verschillende muzikanten en onder toezicht van de legendarische T-Bone Burnett komen een aantal nummers voorbij die zo ontzettend mooi zijn.

Favorieten opnoemen heeft eigenlijk geen zin, minstens tien van deze nummers zouden het hoogtepunt van de carriere van vele andere artiesten zijn.

Mocht je een aantal albums van Elvis Costello kennen en er niet kapot van zijn, probeer dan toch deze eens. Hij neemt een hele aparte plaats in in zijn oeuvre.

Ijzersterk album van Costello. Constant sterk over heel de lijn. Topplaat, vandaar : 4.5 sterren. **** 1/2

zit er net naar te luisteren. Mooie plaat. Score gaat snel richting 4*.

Moeten is dwang en misschien houden sommigen toch wel van die nummers die niet in jouw smaak vallen...

Maar het zijn niet de beste songs die op dit overigens prachtig album staan, daar kan ik je in volgen...

Briljante plaat! Een album dat ik eigenlijk doorlopend beluister en altijd kan horen. Er zit ook zo'n mooi accoustisch, maar vol geluid in. En de intensiteit van de stem van de King Of America is prachtig en geeft veel emoties weer. Prachtige verkenning van diverse stijlen in een mooie samenhang. Ontroerendste liedjes zijn die met de vleugjes accordeon (Our Little Angel, maar vooral American Without Tears). Wat een melancholie roept dat op.

Weer een erg mooie Costello plaat, maar ik vind het ietsjes te lang, omdat er niet zo heel veel variatie in zit. Ik zit dit eigenlijk niet zo vaak in één keer uit. Dat neemt natuurlijk niet weg dat er prachtige nummers op staan. Vooral 'Little Palaces' springt er bij mij uit. Doet me een beetje denken aan Neutral Milk Hotel. Rammelende gitaar met een schreeuwende zanger. Mooi hoor.

4*

Als je de versie hebt met alle bovenstaande 36 nummers dan kan ik me dat voorstellen. Dan lijkt het me zelfs nog een understatement. Het origineel met 15 nummers vind ik qua lengte echter prima te doen; en hoe vaker ik hem beluister, hoe meer variatie er toch in blijkt te zitten. Niet de beste Costello maar toch goed voor 4,5 punten.

Ik heb die deluxe versie wel, maar ik luister altijd maar tot track 15. Toch vind ik het dan nog net ietsjes te lang. Dit soort albums werken bij mij beter als ze 40 minuten duren ofzo. Dat is de ideale lengte. Een nummer als 'Eisenhower Blues' had bijvoorbeeld makkelijk weg gelaten kunnen worden.

Sluit ik me aan bij het stuk van Zachary Glass hieronder. Goed en treffend geschreven. Ik hou van deze plaat vanwege de ironie die er n zit en de uitstekende muziek. Elvis is hier meer akoustisch dan op het voorgaande setje platen. Dit toonde voor het eerst dat hij meer kan dan vooral lekkere popliedjes in de new wavestijl maken.
Folk,country,blues komt hier allemaal voorbij, goed uitgebalanceerd. En die teksten zijn gewoon juweeltjes.
Elvis Costello is absolute A-kwaliteit in de moderne muziek

Elvis Costello vind ik één van de grootste artiesten in de jaren '80 en dit is weer een prachtalbum, waarin Elvis laveert tussen rock'n roll, country, folk en blues. Prachtige songs, zowel de melodieën als de teksten met "Brilliant Mistake", "Indoor Fireworks" en "Shoes Without Heels" als juweeltjes.

omhoog naar 4,5; oftewel een klassieker.

Kijk deze plaat ben ik nu al zo vaak voorbij gelopen in de winkel. De hoes bleef me fascineren. Zeker toen vorig jaar die prachtige serie Costello-reissues in de winkel kwam.

Maar toch heb ik 'm pas enkele weken geleden gekocht. Ik wist toen nog niet echt wat ik ermee moest. Een engelsman die plots amerikaanse plattelands muziek maakt en zich notabene tot koning van dat land kroont... lef heeft ie wel.

Maar als je dan die hoes bekijkt waar de ironie vanaf druipt, de geweldige muzikanten die hem begeleiden, hij het americana-genre tot in de puntjes beheerst en tevens zijn eigen draai eraan weet te geven en hij teksten schrijft die filmisch origineel zijn en af en toe aangevuld met een dik vet cliché.

Dan vergeef je hem deze titel en weet je dat het een geweldige plaat is.

4.5*

Deze week in het topic 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis. (zie hier)

Voor velen is dit een erg atypische plaat voor Elvis Costello, maar mijn antwoord is dan altijd: wat is typisch voor een muzikale kameleon als Costello? Al zijn platen zijn goed, zowat de helft zijn meesterwerken. De man, die altijd een zwak heeft gehad voor pseudoniemen, noemt zich op deze langspeler The Little Hands of Concrete. Tot de begeleiders van de Brit behoort heel wat schoon volk: T-Bone Burnett, Mitchell Froom, Jim Keltner en James Burton, die onder meer aan de zijde van Presley heeft gespeeld, die andere King dus (of zou het toch dezelfde zijn als die uit de titel?). En een keer duiken zelfs The Attractions op, Costello´s los-vaste begeleidingsband. Op King of America jongleert Costello met rockabilly, blues, cajun en country, maar het zijn de hartverscheurende ballads die, eh, de show stelen: 'Indoor Fireworks', 'I'll Wear It Proudly', 'Poisoned Rose' en - klonk Costello ooit aangrijpender, kan er iemand níet janken bij het horen van dit liedje? - 'Little Palaces'. Volgens sommigen lijkt de hoesfoto op koning Boudewijn - King of Belgium was naar verluidt een alternatieve titel, maar daarvan werd afgezien om een conflict met het Belgische vorstenhuis te voorkomen.
If they had a King of Fools then I could wear that crown / And you can all die laughing / Cos I'll wear it proudly." Velen zijn in hun lach gestorven, maar Costello musiceert nog altijd. Tja, al spottend zegt de zot de waarheid. Zeker als hij Elvis heet.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Mooie bespreking Cabeza. Ik begrijp dat ie in de Cultuurkenner heeft gestaan.
Ik heb deze Costello-plaat al lang niet meer gehoord trouwens. Draai tegenwoordig meer zijn recente, vooral laatste werk. Maar het wordt onderhand weer eens tijd voor King of America.

Van mij krijgt dit album toch een ruime vier sterren.

Op goed geluk pikte ik deze uit de uitverkoop bak van de Media Markt, tja voor 3 euro laat je het toch niet liggen. Ik kwam hem op Mume namelijk al een keer tegen, en de score en beschrijvingen spraken mij wel aan.

Het is een beetje een mengelmoesje van stijlen op dit album.
Er komt pop langs, er komt blues langs maar ook wat wij hier op de site als 'Roots' beschrijven.
Nummers met een country/folkie touch.

Ondanks dat dit album uit de mid 80's komt, klinkt het gelukkig nergens echt naar een jaren '80 product.

Prima album!

Een van de warmste platen die ik ken, recht uit zijn hart gezongen, de oprechtheid druipt er van af.
Ook de tijdloosheid is opvallend, deze plaat is van alle tijden.

Het was eerst de bedoeling om de lp 'the king of Belgium' te noemen. De hoesfoto was al klaar en is uiteindelijk dezelfde gebleven als de hoes van 'king of Amerika'.

Costello heeft heel veel prachtige platen gemaakt. Dit is zijn mooiste!

His Majesty? Van mij mag het. Staat hoog in mijn songwriterstop. Zet álle platen van Costello maar eens op een rij en oordeel zelf. Zonet deze maar weer eens in de la. Het was en blijft een beauty van een album.

Corzegt: Van het weekend weer eens op gezet deze plaat. Waarom heb ik dat niet eerder gedaan? was mijn eerste reactie. Wat klinkt deze plaat toch geweldig en niet zozeer eigentijds, maar van alle tijden. Op momenten vond ik Costello wel eens een gladjakker. In zijn teksten positioneert hij zich graag als de anti-held. Maar ondertussen is hij natuurlijk van alle kanten bewierookt en heeft hij met de groten der aarde gespeeld. En dat zonder dat hij aan zijn zelfkwelling of bepaalde rock 'n roll-habits ten onder dreigde te gaan. Je zou bijna denken dat zijn aanvankelijke 'angry young man' imago vooral een kwestie van marketing is geweest. Maar dit zijn natuurlijk overpeinzingen van een afgunstige sterveling. Want Costello schrijft met jaloersmakend gemak de ene klassieke song na de andere. En zijn Americana-jasje zit hem als gegoten, met dank ook aan T-Bone Burnett (dit is echt 1 van de best en meest ruimtelijk geproduceerde platen van de jaren tachtig), zoals bijna ieder jasje hem goed zit, die briljante eikel.

Recent gekocht en King Of America is nu al erg gekoesterd ten huize Ernie.

Heb het jaren met enkel My Aim is True gedaan maar ik wou altijd meer leren kennen van deze schitterende artiest. De samenwerking met The Roots heeft mijn interesse weer opgewekt en KOA draait nu al voor de 3de keer deze avond en wordt alleen maar beter. Vooral Don't let me be misunderstood vind ik een fenomenaal nummer maar ik ben ook nog geen enkele skipper tegengekomen.
Ook het heerlijke pianowerk in Little Palaces zit al goed in mijn hoofd.

Mooi rustig album met de nodige weerhaken, fijne instrumentaties en een Costello die erg sterk bij stem is.

Een welverdiende 4* met optie op meer.

EC met de Roots vind ik ook zeer overtuigend. Welke genres beheerst die Grote Meneer eigenlijk niet...?
Om de KoA-leken een indruk te geven:

Elvis Costello - Sleep of the Just - YouTube

Elvis Costello - The Poisoned Rose (Song & Lyrics) - YouTube

Duidelijk minder mijn kop thee dan de vroege Costello.

Hoewel ik de voorgaande platen niet heb gehoord, kan ik me goed voorstellen dat Costello halverwege de jaren 80 toe was aan een break van de op hol geslagen sound die zo verschrikkelijk slecht samenging met de rockinstrumentatie en Motown-invloeden. Dergelijke return-to-roots omslagen zijn natuurlijk ook te vinden bij figuren als Dylan, Neil Young en Tom Petty.

Laat ik beginnen te zeggen dat dit tot nu toe een van de meest overtuigende 80s roots-albums van een grote artiest is die ik heb gehoord. Dit komt mede door de productie van T-Bone Burnett, die al een beetje vooruit kijkt naar de stripped instrumentatie van de jaren 90, en zijn strakke band die veel vrijheid krijgt.

Costello's idee van Americana is een mix van rockabilly, Ierse ballades en gospel. Hij weet de standaardformules die deze genres anno 1986 kenmerkt steeds om te omzeilen. Ondanks dat de composities technisch allemaal vernuftig in elkaar zitten, moet ik wel zeggen dat het me af en toe allemaal te gelikt en glad wordt. Het helpt ook niet dat Costello wel heel erg jazzy aan het croonen is.

Hoogtepunten zijn voor mij: Brilliant Mistakes, Our Little Angel, Glitter Gulch, I'll Wear It Proudly, Jack of All Parades, Sleep of the Just.

Ik ga Almost Blue maar eens aanzetten, iets zegt me dat die productie net wat meer aansluit bij mijn smaak.

Ik ben een enorme Elvis Costello fan, wat een briljante 'songwriter' is hij. Staat voor mij op dezelfde hoogte als Randy Newman. 'King of America' had een meesterwerk kunnen zijn, zo zonde dat er een aantal nietszeggende covers opstaan die niks toevoegen. Ik snap wel hoe het werkt in een studio als je het naar je zin hebt. Maar had producer TB Burnett er niet voor kunnen zorgen om die opgenomen niemendalletjes uiteindelijk niet op dit, in potentie magistrale meesterwerk,, toe te voegen. Ik vind dit heel frustrerend, omdat de eigen songs van Costello echt bloedmooi zijn, want dit is 'Americana' op het allerhoogste niveau - en dat voor een Brit. Ik zag hem live integraal dit album spelen in Vredenburg in 1986, werkelijk steengoed.

Als er een berichtje over " mijn" Elvis hier op de site komt wil ik toch altijd even kijken.
Nu ook nog van een echte fan
Dat aantal valt wel mee, 2 stuks.
Eisenhower Blues wordt wat mijn betreft best ok gedaan.
Don't Let Me Be Misunderstood wordt met zoveel vuur gebracht dat ik het eigenlijk wel beter vind dan het origineel.
Maar goed de eigen nummers zijn wel de mooiste op dit album ( met name staan hier een paar van zijn mooiste ballads op).

Echt in mijn oor-tiek één fantastisch album

39 jaar na aankoop nog eens opgelegd.
39 jaar.
Ik was een jong gastje, net afgestudeerd, stapelgek van muziek en van het lief van z’n dromen.
Niet wetende wat hem te wachten stond.
Maar deze plaat? Die vond ik toen al top.
En ook nu, na de scheiding en nadat ik Jopa ben geworden krijg ik goose bumps van dit album.
En een krop in de keel.

Jaja, het leven, het is wat.