Joni Mitchell - Ladies of the Canyon (1970)

Ik vind marathons echt stupide.
Maar ik zal de komende tijd wel wat vaker haar platen draaien, omdat het zo rustgevend is. Maar als een snelle jelle zo door het oeuvre van een artiest racen, vind ik raar.

Ik vind het ook belangrijk om vaak terug te keren naar platen, dus ik zal dan ook wel even bezig zijn met Joni, net als Bonnie Raitt, dat is ook een artiest met een rijk en uitgebreid oeuvre.

Ben ik het niet mee eens, zeker niet als je de hele discografie toch al kent...

Joni toch vooral een 70s-artiest.
Ik denk dat weinig mensen al haar albums van na 1979 kennen, in die zin zou het juist interessant zijn.

Ik ben jullie helemaal kwijt. Maar dat geeft niet, ik snap wel vaker sommige zaken niet.

Hoe dan ook, raakt Joni's muziek mij precies goed. Dat symfonische, dromerige, softe geluid, de hoge zang. Allemaal erg mooi. Voelt als muziek om bij tot rust te komen.

Ja heerlijke zondagochtendmuziek wel

Ken jij haar Thomas Dolby album uit 1985?

In de 2e helft van de jaren '70 ging ze steeds meer jazz invloeden in haar muziek verwerken en o.a. samenwerken met , Pat Metheny, Michael Brecker en vooral ook met Jaco Pastorius.

Nee, wel benieuwd naar haar synth-fase

Daar was ik mij van bewust van. Maar ik wil een artiest graag vanaf het begin ontdekken. Ik vind muzikale groei vaak erg interessant. Soms kom ik bij een artiest bij een plaat aan, en blijf daar dan hangen, omdat ik het fantastisch vind. Maar na een tijdje is het dan weer teveel van hetzelfde en laat ik een artiest weer een tijdje liggen, om het later weer op te pikken.

Lang verhaal kort: ik kom uiteindelijk vast wel bij die jazzperiode van Joni aan, maar ik vermoed niet binnenkort. Vooral ook omdat het nu ook tijd wordt om die eerste vier platen wat meer op me te laten inwerken. Want 1 of 2 keer beluisteren is niet genoeg, daarom wil ik ook geen marathon of iets dergelijks aangaan.

Ik kwam bij de eerste albums van Mitchell uit juist door een later album: Joni Mitchell - Both Sides Now waarop ze met een totaal andere stem bepaalde oudere nummers van zichzelf zingt. Dus van nieuwe versies van oudere nummers naar haar eerste albums. Ook hele andere, meer dromerige, arrangementen op het album uit 2000. Ik heb juist wat minder met de jazzy periode van haar. Joni Mitchell is het zeker waard om de tijd voor haar muziek te nemen en niet zomaar snel te consumeren. Ik ben nu zo’n drie jaar bezig met haar muziek, soms zijn er langere pauzes maar meestal komt ze in de zomer weer terug.

meneer, als twee meneren onder elkaar, passen we dezelfde luistertactiek toe.

Dat is ook direct de meest slechtlopende zin die ik in tijden heb getikt.

Nu overgestapt op andere softies voor deze zondag: Barclay James Harvest.

Genoeg gekletst nu. Hop, met een beetje goede wil kun je makkelijk vandaag nog recensies van Blue t/m Hejira er uit gooien.

Eigenlijk is al het werk van Joni in de zeventiger jaren van een absurd hoog niveau. Ranking is moeilijk en ook een beetje onzinnig. Maar als ik het mes op de keel krijg gezet kies ik voor dit album.

Ik beloof deze week nog een Joni-plaat op te zetten, als ik er dan ook van kan zorgen dat de volgende artiesten wat meer aandacht krijgen: Barclay James Harvest (ook dromerig en symfonisch maar wat bombastischer) en Susan Tedeschi (een waanzinnige zangeres, maar wel rauwer, minder lief).

Ik neem mijn tijd voor lá Mitchell. Geen hapslikwegartieste.

Dank voor al deze updates. Dit album stond altijd op 5* en ergens ben ik weer een halfje gezakt. Maar na het vandaag weer op de draaitafel gelegd te hebben door de aandacht hier besefte ik dat dat een vergissing was. Terug naar de volle mep dus. Joni is en blijft geweldig

Misschien wil iemand zijn of haar toplijst in dit topic met ons delen? Toen was er nauwelijks aandacht voor, misschien nu wel?!

Toch een halve punt aftrek voot het vervelende Yellow Taxi. Maar die halve punt gaat dan naar het fabuleuze Clouds, want die komt wel erg binnen hoor.

Nou, "vervelend" is wel een heel sterk woord. Ik begrijp dat dit nummer een beetje doodgedraaid is als het om Joni gaat. En het gegiechel werkt ook niet echt in het voordeel van het nummer. Maar desondanks vind ik dit nummer er toch gewoon bij horen.

Waarom Clouds tot een extra half puntje leidt, dat ontgaat me. Want dit nummer staat niet op dit album, of het moet in een of andere exotische uitgave toegevoegd zijn.

Maar al met al: wat blijft het toch een heerlijk album. Tuurlijk, ze heeft wel heel veel fraaie albums gemaakt. Zowel in haar eerste folky, als haar latere jazzy periode. Maar deze neemt bij mij toch een speciaal plekje in.

Ik vind niet dat het nummer is doodgedraaid, want ik hoor het nooit. Heb het nummer in mijn leven nog niet eens 10 keer gehoord, en dan vooral alleen in de context van dit album.

Nee, ik vind het oprecht geen leuk nummer. Dat het zo bekend was, wist ik niet eens.

Heerlijk nummer. Het is onder andere zo bekend omdat Janet Jackson het zinnetje "don't it always seem to go that you don't know what you've got 'til it's gone" als sample in Got 'til It's Gone heeft zitten.

De cover van Counting Crows heeft het ook geen goed gedaan.

Die is me gelukkig volledig ontgaan.

Kan me een tijd herinneren waar er weinig ontkomen aan was dus dan heb je geluk.

Ik luister eigenlijk nooit naar de radio.

De eerste van haar zes meesterwerken uit de periode 1970-76. Dit album zit nog volledig in de hippiesfeer van de jaren 60 en is misschien wel haar meest toegankelijke werk. Big Yellow Taxi en the Circle Game staan voor het liefelijk naïeve dat dit album heeft, het zijn de bekendste maar daarom niet de beste nummers. Dat zijn voor mij Morning Morgantown, Rainy Night House en zeker - na passeren in een aflevering van Six Feet Under - Woodstock.

Op zijn tijd luister ik gaat naar de albums van Joni uit de periode 1970-1976. Niet dat ik die daarvoor of daarna minder vind, maar meer omdat ik op deze albums de ontwikkeling van Joni het meest interessant vind. Een artiest die zoekende is, grenzen verkent en daarna verlegt.

Dit album vind ik de beste van haar folky beginperiode. Maar tevens de meest lichtvoetige en zo mag ik maar op zijn tijd graag horen.

Grappig hoe iedereen het bij dit album altijd heeft over Woodstock, The Circle Game en Big Yellow Taxi, terwijl geen van die drie nummers tot mijn favorieten van dit album behoren.

Morning Morgantown en Blue Boy zijn de mooiste

Ook zeker mooi, maar mijn favo's zijn The Arrangement (absolute favo!!) enThe Priest!

Wat betreft de discussie over het mooiste nummer: jullie spellen allemaal 'Rainy Night House' verkeerd.