Bij het beluisteren van Tuxedomoons elpeedebuut
Half-Mute uit 1980 bleken op streaming als bonus de vier nummers van voorganger
Scream with a View te staan. In onbekend jaar op deze
cd-editie verschenen.
Veertien jaar geleden noteerde
Paalhaas een terechte constatering. Net als op de langspeler van het jaar erna klinken de Amerikanen sterk Europees / Engels: muziek in de voetsporen van Kraftwerk en Brian Eno met drumcomputers, spreekzang met vervormde stem, ijle synths en in het geval van Tuxedomoon ook een scheurend gitaartje (
Nervous Guy), al dan niet vergezeld door viool en/of altsaxofoon (
Where Interest Lie en
Family Man).
Je kunt parallellen trekken met tijdgenoten als Tubeway Army / Gary Numan en The Human League, ook hoor ik er flarden sombere postpunk in. Tegelijkertijd maakt Tuxedomoon het de luisteraar moeilijker dan die namen: dit is duidelijk níet gericht op het grote publiek. Even wennen aan de soms bijna-filmmuziek, maar zeker aangenaam.