Tuxedomoon - Half-Mute (1980)

Laatste 4 tracks zijn 'Scream With a View', ooit uitgegeven als een losse EP.

Vreemde avant garde.. voor sommigen waarschijnlijk sonische hemel, mij irriteert het nogal, dit experimentele equivalent van een nieuwslezer.. pff What Use maakt dat ik het niet een volledige afbranding geef, maar het merendeel is wel erg ondergedompeld in minimalistische onzin. 2*

Wat een heerlijke 'minimalistische onzin'. Echt een 'sonische hemel'! 4/5

Die nu hier ook op de site staat. Ik hier dringend eens naar op zoek naar deze Half-Mute, want op rateyourmusic wordt die bv. nog hoger ingeschat dan Desire,
en dát, kan ik jullie alvast vertellen, is niet meer of niet minder dan een prachtplaat!

Doe dat Freddze Wees wel beducht op een half album instrumentaal!(half mute) Daar hou ik zelf niet zo van Maar wat de "gezongen" liedjes betreft is dit zeker de moeite waard. Ofschoon ik dit album NIET beter vind dan Desire. Dat is en blijft wat mij betreft het beste van Tuxedomoon.

Ooit live gezien in Grand Theatre Groningen. Indrukwekkend.
Muziek blijft je achtervolgen.
Al komen er na zovbeel jaar wel associaties bij met Roxy Music, Peter Hammill, David Bowie, zelfs Joy Division.

28 mei de volledige uitvoering van dit album in Tivoli!

Op 23 november wordt Half Mute inderdaad ook integraal gespeeld in Paard van Troje! Ben heel benieuwd.

Was een vlekkeloze uitvoering in januari, met ook nog wat later werk als toegift. Rasmuzikanten, dat was wel duidelijk. Mooie avond.

Contrasten genoeg in de wereld van new wave en aanverwanten van 1980. Van de rechttoe punk van U.K. Subs kom ik bij de grensverleggers van Tuxedomoon.
In 1978 en 1979 had Tuxedomoon, dan nog uit San Francisco, al een EP uitgebracht. In maart 1980 verscheen de eerste langspeler genaamd Half-Mute. De groep klinkt hierop in mijn oren ontzettend Engels, waarbij diverse Europese stijlen samenkomen, van elektronica in de lijn van Kraftwerk tot postpunk. Op de hoes geen groepsfoto maar abstracte, zij het speelse kunst van Patrick Roques.

Veel nummers zijn instrumentaal, qua sfeer nogal eens iets lijkend op wat David Bowie en Brian Eno voorheen knutselden, zoals op hun gezamenlijke album Low (1977). Opener Nazca is er zo één. Een verstilde start van de plaat met onheilspellende klanken, passend bij een thrillerserie. Zanger Steven Brown speelt hier sopraansaxofoon, waardoor het cinematische effect nog groter is. 59 to 1 is vervolgens voorzien van zang en heeft een funkachtige baslijn, waarna met Fifth Column weer de synths domineren, deze keer met altsax en een bijna grommende baslijn van Peter Principle; qua sfeer moet ik denken aan Orchestral Manoeuvres In The Dark.
Met de drumcomputer, viool en meer is daar het derde instrumentale lied, wat de sfeer van een Joy Division ademt: somber en introvert. Deze keer is de hoofdrol voor violist Blaine L. Reininger. Die sfeer blijft in het gezongen Loneliness.

Verrassenderwijs deed dit album het goed onderweg in de auto, waar ik normaliter liever uptempo rock beluister. De grensverleggende geluiden van Tuxedomoon landden bovendien bij elke draaibeurt beter. Meer onheilspellende thrillermuziek in het instrumentale James Whale, postpunk in het vocale What Use, Volo Vivace is instrumentaal met een hoofdrol voor de viool, 7 Years ademt postpunk en de ruim 11 minuten van afsluiter Km/Seeding the Clouds zijn eerst instrumentaal en tegen het einde voorzien van spreekzang.

Op streaming volgen de vier tracks van voorganger EP Scream with a View (1979) die in dezelfde lijn liggen. Te vinden op deze cd.
Na een Europese tournee in het najaar van 1980 verkaste de groep naar New York, waar ze in de kringen van no wave belandden, zo vind ik in het archief van Athens News. In 1997 zouden ze iets dergelijks herhalen, maar dan in Tel Aviv. In 2016 verscheen een tribute aan dit Half-Mute, zie hier.
Zo ver ben ik bepaald niet: ik blijf in maart 1980 en reis naar het Engelse Bristol, waar The Pop Group op hun tweede langspeler aan nog pittiger experimenten doet.