The Long Ryders - Native Sons (1984)

Wat krijg je als je punk met country, The Byrds en The Beatles mixt? The Long Ryders dus (de 'y' uit de bandnaam zal geen toeval zijn). Native Sons is een leuke retroplaat, al klinkt lang niet elk nummer even geïnspireerd. Er staan wat te veel leftovers op (bijv. '(Sweet) Mental Revenge' en 'Too Close to the Light'), terwijl het album maar een halfuur duurt. De stem van de leadzanger gaat me na een paar nummers ook ietwat tegenstaan. Het is een typische punkstem.

De invloed van Gram Parsons waar vaak over wordt gesproken hoor ik eigenlijk niet. Flying Burrito's en Parsons solo klonken heel anders en waren van een veel hoger niveau. Toch een leuke ontdekking. Het lijkt me vooral live een toffe band.

Leider van deze groep was Sid Griffin, misschien een bekende naam voor countryrockliefhebbers omdat hij later naast popjournalist ook pleitbezorger werd van de re-releases van het werk van Gene Clark (die hier ook nog tweede stem zingt op het prachtige Ivory tower). De solozang is inderdaad niet overal even boeiend, maar de fraaie koortjes en de slimme composities (soms country, soms poppy, soms bijna cowpunk) vergoeden veel, en bovendien heeft deze plaat een enorm hoge draaibaarheidsfactor -- ik luister er al naar sinds 1984 en hij verveelt nog steeds niet. Eigenlijk vind ik alleen het laatste nummer wat minder, dat verzandt een beetje in een gitaargeluidsbrei.

Deze band maakte indertijd deel uit van de "Paisly Underground", samen met groepen als de Dream Syndicate, True West, Green On Red (Chuck Prophet) en Rain Parade. Éven dachten we zelfs dat ook R.E.M. daartoe behoorde...

Overigens zijn deze heren vast niet op de hoogte van het werk van Gruppo Sportivo, maar elke keer dat ik Wreck of the 809 hoor ga ik op een bepaald moment automatisch The pogo never stops zingen.

Dank Stijn voor de referentie bij het Uncle Tupelo album. Inderdaad best punky en luistert lekker weg. Begin met een ruime 3* omdat t wat netjes en soms oubollig vrolijk is.

Zo'n song als I Had A Dream is trouwens wel top!

In aanzet aardige Country rock maar door het ontbreken van echt goede nummers en de wat fletse zang niet echt opzienbarend.Gemiddeld.

Sympathiek album van Sid Griffin die hier met zijn Long Ryders de Byrds een beetje tracht na ta spelen - één blik op de mooie afbeelding op de voorkant van de hoes, en je waant je in de sixties.
Maar helaas zijn de composities lang niet goed genoeg, en bovendien kan de stem van Sid niet écht boeien. Too Close To The Light en Ivory Tower vind ik de mooiste nummers.

Later richtte Sid The Coal Porters op, die een aantal albums maakten, waarvan ik alleen de eerste twee gehoord heb, en die stelden me ook enigszins teleur. Net als voor de albums van The Long Ryders geldt wat mij betreft, dat ze domweg niet goed genoeg zijn. Sid heeft trouwens ook nog soloalbums afgeleverd, en ik heb ook wel eens bijdragen in muziekbladen gelezen van zijn hand. Hij is een bezig baasje, zie zijn website.

Het is dan ook kompleet nagebootst van het hoesontwerp voor Stampede, het Buffalo Springfield album wat er nooit kwam ............

Heerlijk country/gitaarrock album.
Viva Paisley Underground!