The Long Ryders - Native Sons (1984)

Leider van deze groep was Sid Griffin, misschien een bekende naam voor countryrockliefhebbers omdat hij later naast popjournalist ook pleitbezorger werd van de re-releases van het werk van Gene Clark (die hier ook nog tweede stem zingt op het prachtige Ivory tower). De solozang is inderdaad niet overal even boeiend, maar de fraaie koortjes en de slimme composities (soms country, soms poppy, soms bijna cowpunk) vergoeden veel, en bovendien heeft deze plaat een enorm hoge draaibaarheidsfactor -- ik luister er al naar sinds 1984 en hij verveelt nog steeds niet. Eigenlijk vind ik alleen het laatste nummer wat minder, dat verzandt een beetje in een gitaargeluidsbrei.

Deze band maakte indertijd deel uit van de "Paisly Underground", samen met groepen als de Dream Syndicate, True West, Green On Red (Chuck Prophet) en Rain Parade. Éven dachten we zelfs dat ook R.E.M. daartoe behoorde...

Overigens zijn deze heren vast niet op de hoogte van het werk van Gruppo Sportivo, maar elke keer dat ik Wreck of the 809 hoor ga ik op een bepaald moment automatisch The pogo never stops zingen.