Weezer - Weezer (2001)

Opnieuw een Weezerplaat die knalt van begin tot einde, met geen enkele zwakke broeder ertussen. Perfecte powerpop.

Crab is misschien niet het beste maar voor mij in zekere zin wel het ultieme Weezer-nummer: hard en melancholisch, met knetterende gitaren, slimme koortjes en een sterke brug – kort, krachtig en kernachtig. Als iemand mij zou vragen wat mij zo in deze band aanspreekt kan ik hem dit nummer laten horen, en als hij het dan niet snapt zou ik niet weten wat ik anders nog zou moeten laten horen (behalve natuurlijk hun complete werk om er toch nog een gezellige avond van te maken).

Twee puntjes die verklaren waarom ik toch niet tot de maximale score kom. Ten eerste, het is natuurlijk beter om een plaat met tien goede nummers te hebben dan een plaat met tien goede en daarnaast ook nog vier mindere nummers, dus in dat opzicht is dit een perfecte plaat, maar een speelduur van minder dan 29 minuten is toch wel wat èrg kort, hoe goed elk van die minuten ook is. En ten tweede, er zijn wel erg veel gitaarsolo's die gewoon de zangmelodielijn volgen in plaats van iets van spannende afwisseling te bieden, en zonder dat dat me bij deze band nou meteen echt stoort gaat het wel een beetje opvallen.

Desalniettemin een fantastische en intense plaat van een unieke songschrijver en een heerlijk rockende band.

O, trouwens... ben ik de enige die schrok toen hij Island in the sun plotseling hoorde op de soundtrack van Holiday in the sun van de Olsen-tweeling? (Door mijn dochtertjes bekeken hoor, niet door mij...)