The Horse Flies - Human Fly (1987)

Human Fly van The Horse Flies was mijn eerste en tot nog toe enige poging om op mume een plaat toe te voegen. Na een crash of acht bij het uploaden ben ik ermee gekapt. Maar ziedaar, Dutch Viking heeft het voor me gefixt. Da's mooi, want deze plaat verdiend enige aandacht omdat ie zich op unieke wijze onderscheidt van die andere 120.000 op mume

The Horse Flies maken iets dat het midden houdt tussen folk en bluegrass. Echter (nu niet meteen wegklikken) dat leverde in hun geval onnavolgbare en bij vlagen verontrustende muziek op. Dit klinkt dus niet als Alisson Kraus.

Het titelnummer is een cover van -hands up- The Cramps, dus met de credibility zit het wel snor. The Horse Flies kleuren dit nummer in met tribal ritmes, superstrak banjogetokkel en vioolspel. Het resultaat doet Psycho-Afrikaans aan en brengt ook Steve Reich in gedachten. Kan dat waar zijn?

Hush little Baby is het nummer dat me twintig jaar geleden bij deze plaat deed belanden. Dit catchy wiegeliedje heeft indertijd enige airplay gehad, ook op de Nederlandse radio. De melodie nestelt zich onmiddelijk in je hoofd en je komt er niet eenvoudig vanaf.

Jenny on the Railroad is -net als Cornbread en Link of Chain- een traditional, furieus gespeeld maar nooit slordig. Deze nummers fungeren als het cement dat het album doet staan als een huis.

Rub Alcohol Blues ... ik heb uitgevonden dat The Fiery Furnaces hier iets mee gedaan hebben en ik hoop dat ze voorzichtig zijn geweest. Dit is echt een hemeltergend mooi lied over verloren liefde. Op een traag, maar toch vrolijk deuntje, zet de ik-figuur uit de song uiteen dat alleen doorgaan voor hem zinloos is, het leven had hem sowieso al niets gebracht. "The river is fast, the river is deep, but most the river is ... wide'. Hij haalt het einde van de song dan ook niet, wij gaan nog even door.

Who throwed Lye on my Dog begint met stemmige vioolklanken, en ontwikkelt zich naar een uptempo song met een wat onbegrijpelijke tekst. Wederom een goed nummer, maar er komt een betere.

I live where it's grey is een zeldzame hybride in de popmuziek. The Horse Flies hebben ervoor gekozen om onder dit lied over uitzichtloosheid een trage Front 242 achtige beat te plaatsen. De banjo en violen leveren echter geen terrein in, het totaalplaatje klinkt als een stuk industrial bluegrass van een minuut of acht. Onnavolgbaar en hypnotiserend mooi. 'I will never get skin cancer, I live where it's grey'

Na een derde traditional eindigt plaat met Bluemans Daughter,een verstild countrydeuntje dat geconcentreerd gebracht wordt. Goedbeschouwd het meest conventionele nummer van de plaat, maar een dosis lef hebben The Horse Flies dan al lang getoond.

Een mix van country, folk en bluegrass, dat klinkt oubollig, dat is het niet. Het geraamte van de nummers vanThe Horse Flies bestaat uit hemeltergend mooi vioolspel en strak banjogetokkel, met name het titelnummer, Jenny in the Railroad, Cornbread en Who Throwed Lye on My Dog blinken hierin uit... Welk nummer eigenlijk niet?

Nu eventjes 4 sterren, maar daar zit nog wel rek in...

wisselvallig album van het uit Ithaca, New York afkomstige Amerikaanse alt.folk (rock) gezelschap bestaande uit o.a. het echtpaar Jeff Claus en Judy Hyman. Jeff Claus deelt de lead vocalen op dit album met Rich Stearns.

als je niet wil dat je album wordt verkocht begin je met een door de groep bewerkte cover van rockband The Cramps "Human Fly" (Rorschach/Interior). een complete mispeer. wellicht 1 van de slechtste album openers ooit dat alle kanten opvliegt en waarin geen enkele melodie te herkennen valt. dat geldt eveneens voor de door henzelf geschreven nummers als "Who Throwed Lye on My Dog" en "I Live Where It's Gray" die ten onder gaan aan synthesizer en "emulator" effecten. alternatieve folk "hakketak" nummers die allesbehalve behapbaar klinken.

dat is jammer, want een aantal andere van hun eigen nummers die meer authentieke folk bevatten klinken wel toegankelijk, zoals de prima ballads "Rub Acohol Blues" en "Blueman's Daughter". nummers die prettig weg luisteren. ook de cover "Link of Chain" van de Canadese folk artieste Lisa Ornstein valt in die categorie.

de 3 door hen bewerkte traditionals steken er met kop en schouders boven uit, waarvan de onweerstaanbare melodie van het Angelsaksische kinderliedje "Hush Little Baby" zelfs een bescheiden hitje was in Nederland en de met aanstekelijke fiddle gespeelde nummers "Jenny In the Railroad" en "Cornbread" dicht bij de sound van authentieke folk blijven.

Conclusie: een prima folk album met 6 toegankelijke nummers en een 3-tal draken

Album werd geproduceerd door Bill Usher
Recorded at Sounds Interchange, Toronto, Canada

The Horseflies:
Judy Hyman: fiddle
Rich Stearns: banjo
Jeff Claus: guitar, processed banjo-uke, synthesizer
John Hayward: bass
with
Bill Usher: emulator, tube drums, African beat box, congas, clay drums, balafon, percussion
Brent Barkham: synthesizer & emulator

Hee ik weet toch zeker dat ik hier ooit een heel uitgebreide review heb geplaatst. Dat zal haast twintig jaar geleden zijn geweest, maar toch. Ook mijn stem is weg en die was goed voor vijf sterren.

dix misschien ben je in de war met de muziek van de Ierse folk rock band Horslips. die naam lijkt een beetje op die van The Horseflies.

Nee hoor kwestie van een spatie. Check ook hun laatste eens, die zal je waarschijnlijk beter bevallen. Ook al bijna twintig jaar oud.

Het album stond dubbel op MuMe, ook onder Horseflies (zonder spatie). Ik zie dat dat is gerepareerd, waarbij potjandosies recensie naar de ingang mét spatie is verplaatst. Hier dus.

Wel dix, in de verwarring van voordien heeft wellicht een moderator je bijdrage verplaatst? Of bedoelde je het eerste bericht bij dit album? Hoe dan ook, een goede reden om de plaat weer eens op te zetten en je mening te (her)formuleren! Wordt hopelijk door jou vervolgd!

The Horse Flies herinner ik mij van het leuke nummer Hush Little Baby maar dit album vind ik nergens.