De Dijk - Niemand in de Stad (1989)

De mijne ook zeker niet. Vooral de uitvoering is ondermaats.

Je legt de klemtoon verkeerd

Ik had het natuurlijk over jouw "humor", Nicolage Rico.

En het was nog wel "geen dag om te happen" vandaag.

"Niemand in de Stad" vind ik een van de betere Nederlandstalige album. Het behoort in ieder geval tot mijn favorieten in mijn moerstaal. De teksten zijn goed en de muziek is afwisselend rock, blues en soul. Albumopener "Ik kan het niet alleen" is direct raak. "Deze Stad" is pure blues en "Wat een Vrouw" is een heerlijke stuwende rocker. Het afsluitende "Lovesong 100.001" is tekstueel een hele mooie en misschien wel een van de beste van De Dijk. De andere nummers zijn zeker geen vullers en luisteren heerlijk weg. "Niemand in de Stad" is gewoon een goede plaat en heeft na al die jaren nog niets aan kracht ingeboet.

Het nummer 'Niemand in de Stad' behoort tot de mooiste Nederlandstalige nummers die ik ken.
Verder zijn 'Ik Krijg Je Maar Niet Uit Mijn Kop' en 'Het Gevoel Is Weg' de favorieten.
Heb ze één keer live gezien en één album van De Dijk volstaat in mijn collectie.

Hier ben ik het volledig mee eens. Vooral het orgelspel van Pim Kops is geweldig evenals de prachtige tekst van Huub van der Lubbe.

Nergens Goed Voor lijkt wel erg veel op Jersey Girl van Tom Waits.

Een erg invloedrijk artiest natuurlijk, goede keus toch.

Xander de Buisonjé & Jeroen van der Boom - Ik kan het niet alleen - De beste zangers unplugged - YouTube

Deze versie zou niet mogen in Nederland, de meest walgelijke zangers uit Nederland die samen dit lied brengen.
Op zich kunnen ze wel een beetje zingen, maar wat een neppers.

Prima plaat en wat een heerlijk productie. Vol erop en geen trucjes . Daar boven op 10 topnummers , tekstueel en muzikaal van hoog niveau. Het mooie vind ik dat de Hammond hier een mooie rol krijgt in het geheel. Vooral in het titelnummer klinkt dit echt prachtig .Prachtig album en een welverdiende 5 sterren van mij

Fijn plaatje van Nederlandse bodem, een lekkere mix met onder andere een speelse blues variant als de grootste publiekstrekker. Teksten en refreinen die bijblijven, ook dankzij het fanatieke voordragen van Huub van der Lubbe. De hits steken vernuftig in elkaar, maar ook de andere nummers op het album zijn van degelijke kwaliteit. Mooie mee-zing nummers, maar het is zoveel meer dan dat.

Ja, de titeltrack doet het vooral live nog altijd erg goed. De twee hits mogen er ook zijn, maar eigenlijk is dit hele album ijzersterk. Alleen Uitverkoop vind ik lichtjes onderdoen voor de andere nummers, maar alles bij elkaar is dit een topplaat van Nederlandse bodem. Pure, eerlijke muziek van een hardwerkende band, die in de loop van de jaren tachtig heel geleidelijk toegroeide naar hun huidige status. Naar mijn idee de beste die De Dijk ooit gemaakt heeft.

En Soul. Soul zit er toch ook wel in mensen.
Ja, misschien is dit wel de beste plaat van De Dijk. Noeste muzikanten die nog steeds doorgaan.
Niemand In De Stad is een prachtig nummer en de hit Nergens Goed Voor die zo lekker doorhuppelt heeft een leuke tekst.
Ik Kan Het Niet Alleen is de andere voortstampende hit.
Deze Stad is een vet bluesnummer en ach eigenlijk staan er gewoon geen slechte nummers.
Alles voortvarend gebracht door de enigszins blaffende stem van Huub van der Lubbe.
Gelukkig rond die jaren ook een paar keer live gezien.
Op CD en dik 4 sterren.

De dijk is er (bijna) niet meer. Huub van der Lubbe heeft er naar 41 jaar genoeg van en werd beschreven in een erg de Dijk achtige manier.

Het einde voor een van de langst lopende Nederlandstalige bands en nog steeds een die bijna alles uitverkoopt op tours. De reden waarom Blöf en tal van dat soort bands bestaan. In de jaren 80 klonken de Dijk gewoon uniek met hun erg op soul en blues ingespeelde stijl waar de populaire Nederlandse rock bands steeds meer synthizer gedreven was. Dit zat natuurlijk ook in het geluid van De Dijk, luister maar Nergens Goed Voor en de titeltrack op deze plaat, maar was nooit echt leidend behalve op een standaard piano blues manier. Wat wel de leiding nam was Lubbe's klassieke duidelijk op Solomon Burke geïnspireerde vocalen en duidelijk van James Brown maar op de Nederlandse ‘doe een beetje normaal’ aangepaste podium aanwezigheid.

Waar Doe Maar met gemak een nieuwe generatie aanboorde wat duidelijk te zien was tijdens hun laatste reünie tours bleef het publiek van de dijk zich niet meer echt vernieuwen. In de jaren 80 was van Lubbe een soort alternatief pop idool voor de ergens in de 20 muziek liefhebber/liefhebster die toch nog verliefd wilde worden op een zanger. Ik weet nog eens dat ik bij een vriend van mij lang geleden beef slapen in het ouderlijk huis waar ik de oude meisjes slaapkamer van zijn moeder kreeg toegewezen waar nog een volgens mij uit de Hitkrant komende grote poster van Lubbe hing die dramatisch aan een microfoon hing. De gevaarlijkheid van een rock zanger als Herman Brood maar een soort Nederlandse nuchterheid die het toch net niet te gevaarlijk maakt. De dijk is/was Huub van Lubbe hoe goed de andere muzikanten ook waren ze waren nooit bij de talkshows of spelen zich overduidelijk in het beeld zoals Jan Hendriks in Doe maar wel deed.

Niemand in de Stad het album is een Dijk van een plaat. Een volwassen rock plaat met over duidelijke invloeden vanuit de blues muziek maar toch best wel uniek vooral door de realistische teksten van Lubbe. Een groot dichter zal hij nooit worden maar de simpelheid en directheid van het bezingen van het moment dat de stad rond half 5 helemaal leeg is treft zeker zijn doel. Ik Kan het Niet Alleen is natuurlijk naast Als Ze Er Niet is en Bloedend Hart de grote evergreen van de band. Een nummer gemaakt voor een radio programma als arbeidsvitaminen; soul muziek met een soort Springsteen en gospel insteek waardoor het een aanstekelijk opbeurend nummer met een goede tekst over verlangen. Dat is het hoofd thema van de dijk altijd geweest: verlangen en missen, klassieke liefdes liedjes over de liefde maar ook over de pijn in de moderne wereld. Soms wat gedateerd maar zeker in een live setting werkt het nog als een trein. Misschien ooit een reünie zoals Huub altijd ging ‘een man weet niet wat hij mist, als ze er niet is’.

Deze plaat best wel grijs gedraaid toendertijd. Ik bezocht ook regelmatig wel een concertje van de mannen.
Maar na De Blauwe Schuit had ik het wel gehoord. Vond op een bepaald moment dat de artistieke rek er wel uit was.
Live wel altijd top overigens. Ik begrijp Huub v.de Lubbe zijn standpunt.
Het is uiteindelijk ook een baan en de man tikt straks de 70 aan. Er zijn volgens zijn eigen woorden andere artistieke uitdagingen.
41 jaar, het is een lange tijd.

Een Nederklassieker pur-sang. In 1989 was dit wel een van de NL platen die ik veel draaide, ik werkte destijds veel in het buitenland en dit was wat mijn link naar het thuisland waar ik nog maar een paar maanden per jaar was. Ik heb dit altijd een prima album gevonden en ook het live album uit die periode is top. Ik heb ze verschillende keren live gezien maar ben ze op het laatst wel wat uit het oog verloren. Sympathieke gasten die stug door bleven gaan met het NL genre ook al was dat toen niet een garantie voor succes. Wat je ook van de band vindt, ze hebben hun (latere) succes enorm verdiend.