Paradise Lost - Symbol of Life (2002)

Een pakkende plaat van Paradise Lost waar ze weer op de goede weg terug zijn.

Beter dan Believe In Nothing inderdaad, met een sterke produktie van Rhys Fulber. Mooie songs en de afsluiter Channel For The Pain doet zelfs oude tijden weer herleven.

Alweer een lekker album van Paradise Los met gewoon stevige toegankelijke liedjes met een flinke dosis gitaar. De combinatie met de nodige electronica werkt prima zo. 3.5

Ik heb deze plaat de afgelopen week echt ondekt, hoewel ik hem eigenlijk al een tijdje had.
De cd is echt een mooie combinatie van de harde Paradise Lost en hun electronische kant. Vooral Isolate en Perfect Mask en No Celebration vind ik mooie nummers. Die bonustracks (covers) mogen er ook zijn.

Weer een keer uit de kast gepakt. Blijft een sterk album, qua sfeer een beetje vergelijkbaar met One Second. Hier en daar wat electronica, met prima songs die tot het einde van het album blijven boeien. Twee aardige bonustracks ook.

Prima Paradise Lost album! Erased speelde ze vorige week nog live, erg gaaf nummer. Het album is een wat hardere variant van One Second. Pray Nightfall,Primal,No Celebration, Perfect Mask allemaal prima nummers. De electronica stoort mij persoonlijk niet op dit album, voegt misschien nog zelfs wat toe aan de sound. Maar vindt het wel tof dat ze nu toch nog weer meer naar hun roots zijn gegaan met F.D.U...D.U.U.

Ik had dit album al een tijdje als mp3 voordat ik hem vorig jaar zomer als 2e handsje op de kop kon tikken. Zonder de bonustracks die mijn digitale versie wel had, helaas.
Symbol of Life is het Paradise Lostalbum dat ik het vaakst draai, maar het is niet het album dat ik het hoogst gewaardeerd heb. Klinkt wellicht raar, maar zo is het wel.

Op dit album verlaat Paradise Lost het electronicapad van One Second en Host en zet weer koers richting een meer gitaargeorienteerde sound. De electronica is niet helemaal verdwenen. Symbol of Life begint zelfs met een (gedateerd klinkende) beat. Als de gitaren invallen, verdwijnt de electronica al snel naar de achtergrond, om hier en daar weer eens boven water te komen.
Redelijk veel gitaar dus. Helaas veelal op min of meer hetzelfde tempo. Waar op andere PL-albums de riffs van Gregor Mackintosh er meestal uitsprongen qua toon, zijn ze hier vooral laag en verdwenen in de brij van geluid van laaggestemde gitaren. Daarom zijn de nummers van Pray Nightfall tot en met No Celebration voor mij redelijk inwisselbaar. Wel goed, en stuk voor stuk veel geinspireerder dan alle nummers van Believe in Nothing bij elkaar, maar toch klinkt het allemaal een beetje hetzelfde.
Channel for the Pain is in dat opzicht een nummer dat eruit springt. Iets sneller dan de rest, en vooral ook feller. Wel jammer dat dat samengaat met een wat irritante, simpele drumpartij.

Al met al een goed album. De gitaren domineren weer, de inspiratie lijkt terug, maar de nummers lijken wat op elkaar.

4*

Vanochtend weer eens een rondje laten draaien. Qua stijl was het nog geen ommezwaai naar oude tijden, maar lag er wel veel meer overtuiging in het materiaal. Nummers als Isolate, Perfect Mask en het meeslepende titelnummer kennen een goede balans tussen Depeche Mode-achtige electronica en de een modern klinkende crunchy metalsound. Paradise Lost weet goed richting te geven in compacte, catchy songs die nooit te lang of te kort duren.

In die zin is Symbol Of Life de perfecte opvolger van One Second. Enige dissonant vind ik het ongenuancueerde Channel For The Pain. Een lomp spring nummer dat afbreuk doet aan het prachtige, wegstervende titelnummer. Mijn exemplaar gaat daarna nog verder met een interpretatie van Xavier, oorspronkelijk door Dead Can Dance. Een mooie keuze, maar tamelijk ontzield en dus mislukt.

Dat geldt dan weer niet voor voor de interpretatie van Smalltown Boy. De oude synthpopklassieker leent zich verrassenderwiijs uitstekend voor een vlotte Paradise Lost-behandeling á la Say Just Words. De wereld wachtte op de opvolger van Draconian Times, maar Symbol Of Life oogstte toch weer meer waardering her en der. Terecht in mijn beleving. Want het album bevat knappe songschrijverij zonder afbreuk te doen aan het herkenbare melancholische karakter van de band. Ik zet hem vanaf nu gewoon op 4 sterren.

Na een tip van een gewaardeerde MuMe'r zal ik dit album gaan beluisteren tijdens mijn speurtocht naar mooie melancholieke hardrock muziek. Heb deze er eigenlijk zomaar even tussenuit geplukt, want twee nummers vielen onmiddellijk op, namelijk Xavier en Small Town Boy van Bronski Beat. Oei, zonde van dat prachtige Dead Can Dance nummer Xavier. Inderdaad... vind ik ook: mislukt! Maar dat kan ook bijna niet anders!

Goed, ik ga weer verder, ik kom vast nog wel iets moois tegen van deze Paradise Lost.

Bevalt deze DCD cover jou wel Alicia?
Die vind ik namelijk beter The Gathering - In Power We Entrust the Love Advocated (Tribute To D.C.D. "The Lotus Eaters") - YouTube

Ja, die is mooi, deric raven

*fiets wegzet*

Ha... hier was ik dus al geweest. Ik luister 'm nog een keer, want het is alweer een tijdje geleden... lang genoeg geleden in ieder geval, want ik was het vergeten. Geef ik gelijk de felbegeerde sterren.

Bij het nummer erased kwam een heel bekende vrouwenstem voorbij, volgens mij is dit kate pierson van de B-52, kan bijna niet missen.Is dit bekend?

Voor zover ik het heb kunnen achterhalen gaat het om Joanna Stevens waar ik voor de rest ook niet bekend mee ben.

Als het aankomt op de combinatie van elektronische muziek en metal, dan heeft Paradise Lost hier voor mijn gevoel de sound wel helemaal goed te pakken. Heeft tevens met Pray Nightfall een van mijn favoriete tracks van de band. Lee Morris' tribal drumritmes zijn subtiel en genuanceerd, maar zo prominent krachtig aanwezig. De gitaarlijnen zijn relatief op de achtergrond, maar zorgen voor een fijne dreigende sfeer, helemaal in combinatie met het koor en de lichte toetsenpartijen. De teksten, vermoedelijk over een persoon die tot waanzin gedreven is door slaapgebrek, worden fantastisch oprecht gebracht door Holmes. Een perfecte track.

Voor de rest valt het op hoe fijn compact het gehele album is. 41 minuten, aanstekelijke songs en de perfecte combinatie van stevig en melodieus. De titeltrack is eveneens prachtig en persoonlijk vind ik het agressieve Channel For The Pain ook een fijne afsluiter die de luisteraar helemaal wakker schudt. Ik herinner me niet meer hoe dit album toentertijd ontvangen werd, maar voor mij is het een absoluut schot in de roos. Hoe de band Bronski Beat's Small Town Boy ook zoveel eer aandoet is lovenswaardig. En potverdrie, wat is Lee Morris toch een werelddrummer.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Symbol Of Life
5. Shades Of God
6. Believe In Nothing
7. One Second
8. Host
9. Lost Paradise

Symbol of Life is steeds een van mijn meest geluisterde albums van Paradise Lost. De laatste jaren heb ik PL niet echt gevolgd, het begon mij allemaal wat te routineus te klinken, maar op dit album weet de band de juiste balans te vinden tussen gitaar en electronica.

Dit album was het meest recente van de band, toen ik ze leerde kennen. In het voorjaar van 2003 was er een metal festivalletje in de 013. Ik ging toen voor Opeth, maar Paradise Lost headlinede die avond. De sound van PL die ik hier hoor, is heel anders dan ik me herinner. Veel meer klassieke heavy metal. Mijn vrienden vonden er toen minder aan dan ik, dus we besloten op tijd de trein te halen.

Nog steeds hebben de Britten hier wel een gewaagde sound. Van wat ik me herinner, is dat elektronica in metal niet meer echt gewaardeerd werd. In elk geval klinkt dit album wel metal, dus dat is een stap in de goede richting. Ik hoor Paradise Lost hier op alle vlakken groeien. De composities zijn beter, de productie is super en er wordt goed gezongen. Het is mijn smaak totaal niet, maar ik begrijp de muziek wel en de aanwezige sfeer is sterk. Bij vlagen is het ook wel genietbaar. Er had wel wat meer pit in mogen zitten, blijkt wel na Channel For The Pain.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Symbol Of Life
6. Lost Paradise
7. Believe In Nothing
8. One Second
9. Host

Na een aantal jaren aangemodderd te hebben, wat doelloos rond te dobberen in een semi-elektronisch rocklandschap waarbij de heren de focus wat kwijt waren keert de band weer enigszins terug in vertrouwde wateren. Niet dat de tijden van begin jaren 90 weer opgehaald worden, maar de heren klinken doelgerichter nu de gitaren weer 'uren' maken, de elektronica naar de achtergrond is geschoven en Holmes ook weer eens wat levendiger uit de hoek komt.
Op zich zijn er weinig nummers die er boven uit steken maar de plaat als geheel is in ieder geval consistent en wars van 'moeilijkdoenerij' getuige de korte krachtige nummers. De productie is trouwens ook om door een ringetje te halen.

Tussenstand:

1. Icon
2. Shades of God
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Symbol of Life
6. One Second
7. Believe In Nothing
8. Host
9. Lost Paradise

Lee Morris was de beste Paradise Lost drummer .

Een heerlijk album van Paradise Lost. De band maakt een stevig, maar toch ook melodieus album. Fijn album.

Koen St
Alert alert.

Je geeft me wel een hoop huiswerk Deze komt ook snel aan de beurt!!