Paradise Lost - Symbol of Life (2002)

Weer een keer uit de kast gepakt. Blijft een sterk album, qua sfeer een beetje vergelijkbaar met One Second. Hier en daar wat electronica, met prima songs die tot het einde van het album blijven boeien. Twee aardige bonustracks ook.

Ik had dit album al een tijdje als mp3 voordat ik hem vorig jaar zomer als 2e handsje op de kop kon tikken. Zonder de bonustracks die mijn digitale versie wel had, helaas.
Symbol of Life is het Paradise Lostalbum dat ik het vaakst draai, maar het is niet het album dat ik het hoogst gewaardeerd heb. Klinkt wellicht raar, maar zo is het wel.

Op dit album verlaat Paradise Lost het electronicapad van One Second en Host en zet weer koers richting een meer gitaargeorienteerde sound. De electronica is niet helemaal verdwenen. Symbol of Life begint zelfs met een (gedateerd klinkende) beat. Als de gitaren invallen, verdwijnt de electronica al snel naar de achtergrond, om hier en daar weer eens boven water te komen.
Redelijk veel gitaar dus. Helaas veelal op min of meer hetzelfde tempo. Waar op andere PL-albums de riffs van Gregor Mackintosh er meestal uitsprongen qua toon, zijn ze hier vooral laag en verdwenen in de brij van geluid van laaggestemde gitaren. Daarom zijn de nummers van Pray Nightfall tot en met No Celebration voor mij redelijk inwisselbaar. Wel goed, en stuk voor stuk veel geinspireerder dan alle nummers van Believe in Nothing bij elkaar, maar toch klinkt het allemaal een beetje hetzelfde.
Channel for the Pain is in dat opzicht een nummer dat eruit springt. Iets sneller dan de rest, en vooral ook feller. Wel jammer dat dat samengaat met een wat irritante, simpele drumpartij.

Al met al een goed album. De gitaren domineren weer, de inspiratie lijkt terug, maar de nummers lijken wat op elkaar.

4*

Vanochtend weer eens een rondje laten draaien. Qua stijl was het nog geen ommezwaai naar oude tijden, maar lag er wel veel meer overtuiging in het materiaal. Nummers als Isolate, Perfect Mask en het meeslepende titelnummer kennen een goede balans tussen Depeche Mode-achtige electronica en de een modern klinkende crunchy metalsound. Paradise Lost weet goed richting te geven in compacte, catchy songs die nooit te lang of te kort duren.

In die zin is Symbol Of Life de perfecte opvolger van One Second. Enige dissonant vind ik het ongenuancueerde Channel For The Pain. Een lomp spring nummer dat afbreuk doet aan het prachtige, wegstervende titelnummer. Mijn exemplaar gaat daarna nog verder met een interpretatie van Xavier, oorspronkelijk door Dead Can Dance. Een mooie keuze, maar tamelijk ontzield en dus mislukt.

Dat geldt dan weer niet voor voor de interpretatie van Smalltown Boy. De oude synthpopklassieker leent zich verrassenderwiijs uitstekend voor een vlotte Paradise Lost-behandeling á la Say Just Words. De wereld wachtte op de opvolger van Draconian Times, maar Symbol Of Life oogstte toch weer meer waardering her en der. Terecht in mijn beleving. Want het album bevat knappe songschrijverij zonder afbreuk te doen aan het herkenbare melancholische karakter van de band. Ik zet hem vanaf nu gewoon op 4 sterren.

Als het aankomt op de combinatie van elektronische muziek en metal, dan heeft Paradise Lost hier voor mijn gevoel de sound wel helemaal goed te pakken. Heeft tevens met Pray Nightfall een van mijn favoriete tracks van de band. Lee Morris' tribal drumritmes zijn subtiel en genuanceerd, maar zo prominent krachtig aanwezig. De gitaarlijnen zijn relatief op de achtergrond, maar zorgen voor een fijne dreigende sfeer, helemaal in combinatie met het koor en de lichte toetsenpartijen. De teksten, vermoedelijk over een persoon die tot waanzin gedreven is door slaapgebrek, worden fantastisch oprecht gebracht door Holmes. Een perfecte track.

Voor de rest valt het op hoe fijn compact het gehele album is. 41 minuten, aanstekelijke songs en de perfecte combinatie van stevig en melodieus. De titeltrack is eveneens prachtig en persoonlijk vind ik het agressieve Channel For The Pain ook een fijne afsluiter die de luisteraar helemaal wakker schudt. Ik herinner me niet meer hoe dit album toentertijd ontvangen werd, maar voor mij is het een absoluut schot in de roos. Hoe de band Bronski Beat's Small Town Boy ook zoveel eer aandoet is lovenswaardig. En potverdrie, wat is Lee Morris toch een werelddrummer.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Symbol Of Life
5. Shades Of God
6. Believe In Nothing
7. One Second
8. Host
9. Lost Paradise

Dit album was het meest recente van de band, toen ik ze leerde kennen. In het voorjaar van 2003 was er een metal festivalletje in de 013. Ik ging toen voor Opeth, maar Paradise Lost headlinede die avond. De sound van PL die ik hier hoor, is heel anders dan ik me herinner. Veel meer klassieke heavy metal. Mijn vrienden vonden er toen minder aan dan ik, dus we besloten op tijd de trein te halen.

Nog steeds hebben de Britten hier wel een gewaagde sound. Van wat ik me herinner, is dat elektronica in metal niet meer echt gewaardeerd werd. In elk geval klinkt dit album wel metal, dus dat is een stap in de goede richting. Ik hoor Paradise Lost hier op alle vlakken groeien. De composities zijn beter, de productie is super en er wordt goed gezongen. Het is mijn smaak totaal niet, maar ik begrijp de muziek wel en de aanwezige sfeer is sterk. Bij vlagen is het ook wel genietbaar. Er had wel wat meer pit in mogen zitten, blijkt wel na Channel For The Pain.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Symbol Of Life
6. Lost Paradise
7. Believe In Nothing
8. One Second
9. Host