Paradise Lost - Believe in Nothing (2001)

In de herkansing, maar ik blijf bij mijn oordeel. Het probleem van het album is niet slechts de luchtigheid van het geheel, maar ook de futloosheid van de composities. Wanneer dit uitgebracht zou zijn als een verzameling b-kantjes had ik het ook geloofd. Nergens voelt het album als een eenheid. De produktie is ook wat flets en hoewel ik blij was dat na Host de gitaar weer zijn intrede deed klinken de gitaarpartijen behoorlijk ongeïnspireerd. Toch is het boven het gemiddelde voor mij omdat de band gewoonweg geen slecht album kan maken.

Onverwachts goed dit. Waar ik Host en One Second allebei nog wel eens opzet, is het bij Believe In Nothing nooit meer geweest dan een enkele luisterbeurt sinds aanschaf. Geen idee waarom eigenlijk, want ik vind de rock/elektronica-sound hier vele malen beter werken dan men het op de vorige twee albums deed en met songs als Mouth, Divided en Sell It To The World ook weer echt duidelijk herkenbare songs. Sowieso doet de band het op dit album goed qua opbouw en lengte: afwisselende, catchy songs die geen van allen te lang duren met een totale speelduur van drie kwartier. Er zit weer meer van de klassieke sound in (af en toe lagere zang, meer gitaarmelodieën), maar het voelt toch ook meer eigentijds aan. De productie is misschien wat droog, maar voor een rockalbum klinkt het prima en de ritmesectie springt er dit keer ook meer uit dan normaal.

Verbazingwekkend, maar het laagst scorende album hier bevalt me eigenlijk behoorlijk goed!

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. Believe In Nothing
6. One Second
7. Host
8 Lost Paradise

Nickelback? Dat vind ik wel erg makkelijk om te roepen.

Het minst populaire album van Paradise Lost valt me in alle eerlijkheid nog reuze mee. Ja, elektronica voert de boventoon, maar met de teruggekeerde gitaarpartijen heb ik heel wat minder moeite om hier naar te luisteren. Anno 2001 heb je een heel modern geluid te pakken. Mijn smaak is het niet, maar de rillingen lopen me bij het luisteren ook niet over de rug. Qua zang is het ok. De melancholiek zit er goed in. Ik snap het wel dat fans dit haten, maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat dit album heus wel fans heeft. Ik proef de intentie van Paradise Lost wel en wat het schrijven van songs betreft, bespeur ik hier wel groei.


Tussenstand:
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. Believe In Nothing
7. One Second
8. Host