Paradise Lost - Host (1999)

Fraai voorbeeld van een band die zoekt naar vernieuwing, zich wil ontwikkelen en niet is blijven hangen in rudimentaire grunt gothic. Veel fans van het eerste uur (waar ik toch wel bij hoor) vinden deze moedige en zeer geslaagde plaat niks en hadden liever gezien dat Gothic en Draconian Times nog een keer of 7 waren gemaakt. Artistieke armoede maar fanbase verzekerd.

Op Host, imo easy de beste cd van de band, is gelukkig geen grunt te horen en worden de gitaren op de fraaie en statige songs zwaar ondersteund door pakkende electronica. Het stoere broertje van Depeche Mode zeg maar, inclusief onheilszwangere sfeer die over de hele plaat blijft hangen.Goed gedaan. Heel goed gedaan zelfs.

Lijkt inderdaad sterk op Depeche Mode, maar ja, dat vind ik ook een goede band. Die electronische, melancholische stijl past goed bij Paradise Lost en vrijwel alle songs zijn erg sterk. Dus mis je de gitaren en het drumwerk eigenlijk niet.

Totaal anders dan wat je verwacht van PL, en misschien juist daarom een lekkere cd. Nooit hetzelfde, altijd vernieuwend. Niet ieders smaak, maar voor mij is het een blijvertje, die regelmatig zijn rondjes draait in de cdspeler.

Heb deze CD sings kort in huis en ik moet VanDeGriend gelijkgeven, behalve dan misschien dat ik an sich geen problemen heb met de grunts in PL, maar idd:, een meer dan geslaagd inslagen van een andere weg.. ik kan niet al hun poppy (nu ja, 'poppy')zaken even goed apprecieren, maar dit album zéér zeker wel...

De - hier dus cleane - vocalen zijn groots, de songs stuk voor stuk heel erg sterk, en er is sfeer alom.... Grunt-vocals zou bij de songs op dit album niet passen denk ik... maar het is dan idd. ook geen Draconian Times of Gothic part II.

De vergelijking met DM kan ik voor een stuk wel begrijpen, al spelen de heren van PL met dit album toch in een hogere divisie wat mij betreft

Het is altijd fijn als bands nieuwe of / en andere zaken durven proberen annex op hun bek durven te gaan, in dit geval met "host" mogen we de pleisters in het doosje laten, want niemand gaat hier op zijn bek

Dit is toch best nog een leuk album van Paradise Lost. Ze bewijzen hier meer in hun mars te hebben dan het maken van Metal. De sfeervolle stukken hebben mooie zanglijnen en worden opgesierd met veel electronica. Vooral de eerste twee nummers zijn voor mij het best. Dat ze zijn teruggekeerd naar Metal geeft wel aan dat het een experimentele fase was. Maar het is wel een geslaagd experiment.

Jammer dat ze voor deze cd nooit de waardering hebben gekregen die ze verdienen. Zoals hierboven al werd gezegd; veel mensen horen blijkbaar liever een band 7x dezelfde cd maken.

Ik zou zeggen; de albums niet met elkaar vergelijken maar puur op zichzelfstaand beoordelen!

4,5*

Grappig, er zijn toch wel een aantal liefhebbers van het hardere werk van PL (waaronder ik) die ook deze cd goed kunnen hebben. Het is een cd die ik nog zeer regelmatig draai, en met veel plezier.

Ik vind Host ook nog altijd een erg sterk album. Het is voor mij het zoveelste bewijs dat de band in staat is om erg goede songs te schrijven, in wat voor stijlrichting ze zich ook bevinden. Overigens vind ik de stijlbreuk ook niet zo groot als wel eens wordt beweerd, dat typische mistroostige Paradise Lost sfeertje is door de jaren heen toch altijd best herkenbaar. (..en dat valt voornamelijk op als je hun live dubbelaar Anatomy Of Melancholy beluisterd - waar zowel oud als nieuw materiaal netjes tussen elkaar staat zonder dat het echt noemenswaardig anders klinkt).

Goede aanpak van Paradise Lost hoor, maar het had wel een kwartier korter gemogen. Ik vind het niet allemaal even spannend.

Heb afgelopen weekend dit album voor een mats prijsje toch maar aangeschaft. Moest eerst niets van dit album weten, maar heb m'n mening toch wat bijgedraait. Hoewel ik een voorstander ben van de PL in hardere tijden is dit best te pruimen. Dit album geeft aan dat PL een band met lef is. Het voorzetje werd met One Second gegeven en wordt hier ruim uitgewerkt. De gitaren zijn naar de achtergrond gezet en de electronica invloeden zijn de hoofdmood. Nick Holmes zingt naar mijn mening ook fantastisch. Een paar albums later ging de band weer langzaam terug naar de stijl van S.O.G./Icon/Draconian Times. Met name op de laatste twee a drie albums. Hier ben ik als Metalfan weer erg blij mee. Dit was een gewaagd en apart uitstapje van ze, geeft aan hoe veelzijdig de band is.

Als volbloed metalfan kan ik hier weinig tot niets mee, ik vind dit eerder knikkebollend dan meedeinend. Noem me conservatief maar voor mij had dit misschien beter onder een andere naam uitgekomen. Ik mis de Paradise Lost gitaren en het is voor mij een stap te ver na de uitstekende voorganger. Heel goede zang van Nick Holmes, horen jullie, dames en heren, hij is een uitstekende zanger maar ik kan er verder niets tot weinig mee. Ook is het heel sfeervol en het melancholische, nog een trademark van Paradise Lost, bloeit helemaal open. Ik sta voor genoeg muziek open en stijlen / genres (dat lelijk woord alweer) maar dit is voor mij de minste Paradise Lost en een album dat ik heel weinig opleg, Deep vind ik nog het beste nummer. Ik bewonder wel hun lef om nieuwe horizonten op te zoeken, niet evident in ons conservatief metalwereldje. Paradise Lost was, is en blijft een goede groep!

Paradise Lost wisselde vanaf de oprichting vaker van huisstijl dan een model op de catwalk van kleding. Zolang dat goede platen oplevert, is dat uiteraard nooit een probleem. Maar hoe radicaal het roer middels Host omgegooid werd, daar keek zelfs de meest hardcore salafist van op.

Hoewel, als je One Second goed in je achterhoofd hebt, moet je constateren dat Host qua structuur niet veel afwijkt van One Second. De overstuurde gitaren die zijn verdwenen, is het grootste verschil. Host heeft dan ook ineens niets met hardrock of metal te maken.

Wat overblijft is een band die haar voorliefde voor acts als Depeche Mode en Sisters Of Mercy voorziet van een eigen Paradise Lost stempel. Nummers als So Much Is Lost of Harbour bevatten redelijk vertrouwd sombere overpeinzingen en zijn rijk opgebouwd met allerlei electronische geluiden en prachtige melodieën. De leadgitaar van Gregor Mackintosh en de algehele sfeer zijn de enige elementen op Host die Paradise Lost herkenbaar maken als zijnde Paradise Lost.

Toen dit uitkwam kon ik er uiteraard ook niet veel mee. One Second was ook al moeilijk te verteren. Na een aantal jaartjes rijpen vind ik beide platen erg genietbaar.

Wanneer een band iets nieuw doet, wordt dit meestal genadig afgestraft door de fans.
Denk maar aan Queensrÿche ten tijde van "HITNF" en Kreator met "Endorama".
Deze platen vind ik trouwens stuk voor stuk erg goed.
Hetzelfde met deze van Paradise Lost. Het is nog steeds Paradise Lost door de melancholische muziek, het is alleen nog meer ge-DepecheModiseerd dan op voorganger "One Second". Prima plaatje om lekker onderuitgezakt naar te luisteren.

Ook ik wist Host niet direct op waarde te schatten toen ik de CD had aangeschaft. Het heeft bij mij ruim een jaar geduurd voor het kwartje viel (in het begin had ik moeite met de overmaat aan 'bliepjes'), maar inmiddels reken ik hem tot mijn meest favoriete albums van Paradise Lost.

Host is naar mijn mening een van de meest melacholische albums van de band en staat vol met prachtige zanglijnen en mooie melodieën. Ik kan me voorstellen dat het geëxperimenteer niet voor iedere metalhead is weggelegd, maar Paradise Lost slaat naar mijn mening nergens door omdat ze het belangrijkste niet uit het oog verliezen: de songs.

Meest verguisde album van de band tot nu toe, maar eigenlijk vond ik de plaat reeds bij release erg goed. Qua sombere en melancholische sfeer is er vrijwel niets veranderd ten opzichte van eerder werk. Het gitaar- en drumwerk is echter vrijwel volledig weg, om plaats te maken voor zware Depeche Mode-achtige electronica. Het songmateriaal is gelukkig dermate sterk dat het album makkelijk overeind blijft. Iedere song is de moeite waard en Nick Holmes zingt uitstekend. Ook ik hoor Paradise Lost liever als metalband, maar dit experiment kan ik desondanks zeker waarderen.

One Second en Believe in Nothing vielen me nog ruimschoots mee, maar met Host kan ik op het eerste gehoor weinig. Ben me net wat in hun discografie aan het verdiepen. Die experimenteer albums hoor ik voor het eerst. Vroeger alleen Lost Paradise en Gothic bij uitkomst gekocht. Ben nu van het debuut aan het genieten, daar hoor ik maar weinig raakvlakken in met Host. Host krijgt nog meerdere draaibeurten.

Fijn album van Paradise Lost in electro-modus. Goed verzorgd, fijne flow en ook een smaakvolle inzet van strijkers, gearrangeerd door Gregor Mackintosh in samenwerking met Audrey Riley.

Geen grote uitschieters hier, maar ook geen grote missers, alleen It's Too Late haalt tijdelijk het tempo wat uit de plaat voor mijn gevoel.

Voor mij werkt deze zelfs net iets beter dan voorganger One Second, omdat op Host juist die kenmerkende PL-melancholie meer in de verf wordt gezet. Lees/luister de lyrics maar eens; deze plaat is depressiever dan de muziek doet vermoeden. De cleane zang van Holmes lijkt de inhoud op de een of andere manier persoonlijker te maken, en volgens mij zat de beste man in deze tijd (en tijdens Believe In Nothing) niet lekker in zijn vel. One Second klonk toch meer upbeat en voor PL-begrippen zelfs wat springerig, en daar ben ik geneigd af te haken..

Lijkt erop dat voor mij het gebruikte klankenpallet niet zo van belang is, zolang de songs sterk zijn en de inhoud inktzwart. En daar voldoet dit werkje ruimschoots aan.

Respect voor dit geslaagde experiment van deze sombere britten!

Met voorganger One Second werd de koerswijziging ingezet. Veelal trage songs, met veel elektronische details omgeven en waar Depeche Mode als voorbeeld diende. Op Host is hetzelfde laken een pak. Slecht is het niet maar het plaatje mist venijn, is wisselvallig, ontbeert agressie en nog belangrijker; de rol van gitarist Mackintosh leek wel per plaat minder te worden. De beste man toverde voorheen de ene na de andere broodnodige melodische solo's uit zijn mouw maar lijkt hier wel genoegen te nemen met een rol op de achtergrond. Waar ik op zich niet zoveel problemen heb met een wijziging in stijl heeft die verandering bij Paradise Lost geleidt tot wisselvallige en onevenwichtige platen. Daarnaast heb ik steeds het gevoel dat Holmes zich zangtechnisch ook nooit zo senang heeft gevoeld bij deze koers. Pas bij Symbol of Life kregen de heren weer wat bravoure ook al was dat geen klassieker. Een voldoende is wel op zijn plaats, maar om nu te zeggen dat dit album meer is dan een voetnoot in de historie van de band gaat mij ook wat te ver.

Gregor Mackintosh jengelde weliswaar wat minder op zijn gitaar maar was wat betreft Host niet bepaald op de achtergrond. Niet alleen was hij verantwoordelijk voor alle muziek en arrangementen. Alle loopjes, synthjes en drumcomputers zijn door zijn hand bedacht en gespeeld. . Het is dus eerder dat de andere bandleden hier nauwelijks een rol hadden.

Paradise Lost was de metal zat en zocht nieuwe wegen om te bewandelen. Uiteindelijk mag het wel zijn plaats in de discografie hebben. Qua melancholie en somberheid is het een op en top Paradise Lostplaat. Ook de melodieuze tierlantijnen zijn uit duizenden herkenbaar.

Van Nick Holmes weten we dat hij destijds ambities had om een échte zanger te zijn en geen grombeer of een neefje van James Hetfield. Sla de interviews uit die tijd er maar op na.
Evident is dat fans zich van de band gingen vervreemden maar zelf vind ik Host nog zeer geïnspireerd klinken. Al helemaal als je het naast het fletse Believe In Nothing legt.

Wellicht was hij inderdaad de drijvende kracht achter Host maar ik doelde met name op zijn alom aanwezige dominante solo's die op de voorgaande platen zo'n geweldige indruk op mij maakten. Het album mag ook zeker wel zijn plek hebben - want onderdeel van de muzikale ontwikkeling - maar de eeuwigheidswaarde van deze worp is toch vrij gering. Niet alleen keerden vele fans zich af van de band, was het plaatje alles behalve ijzersterk en kunnen we toch ook stellen dat behalve in Duitsland de populariteit tanende was. De melancholie op Host is inderdaad aanwezig maar dit element zorgt meer voor de herkenbaarheid dan dat het naar mijn mening veel bijdraagt aan de nummers.
Holmes stem was herkenbaar, dominant en de beste man bleek naast zijn gegrom ook de stap te kunnen maken naar cleane zang. Hoewel ik hem in de 'overgangsperiode' wat wisselvallig en bij tijd en wijle wat fragiel vind klinken. Gek genoeg en ik ben een van de weinigen ben ik bang, vind ik Believe in Nothing wat sterker dan Host.

Er is natuurlijk een reden waarom we met onze marathons ons niet buiten onze vertrouwde genres begeven. Ik heb echt de ballen verstand van elektronische muziek. Ik kan echt weinig zinnigs zeggen over Host. Het album interesseert me totaal niet. Dit genre vind ik niets aan. Alle elektronische klanken zijn maar kil en afstandelijk. Er zit nog wel iets van de gothic van de heren in verborgen, maar de metal is helemaal verdwenen. Maar zelfs met een compleet andere sound weet Paradise Lost me niet te overtuigen. Met de songs heb ik wederom geen klik. Niets blijft hangen, niets boeit. Toch irriteer ik me verder niet aan dit werk. Het doet me gewoon niks.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. One Second
7. Host

Host is een interessant album. Veel grote bands hebben hun 'sellout' momentje meegemaakt, maar Paradise Lost kan ik niet betichten van gaan voor het grote geld. Host voelt, meer dan One Second, aan als een album dat in ieder geval artistiek gezien integer is. Ik vind het ook nog steeds prima klinken. Lekker voor op de achtergrond, want er springen nu niet per se enkele nummers heel erg boven het geheel uit, maar de totaalsound klopt prima. De algemene score op deze site en metal-archives valt me dan gelukkig eigenlijk nog mee, want zo slecht als de mislukkingen van enkele andere grote bands kan ik dit echt onmogelijk noemen. Toch zet ik One Second in de tussentijd toch iets liever op, aangezien dat album gewoon net een paar uitschieters heeft die ik hier mis.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. One Second
6. Host
7 Lost Paradise

Host vormt enigszins hetzelfde laken het pak als One Second, veelal midtempo, veel elektronica en weinig wat meer doet herinneren aan de tijden van Gothic of Icon. Ik blijf Holmes voor dit type songmateriaal een wat onevenwichtige stem hebben. Wederom staan er enkele redelijke songs op de schijf, het geheel intrigeert mij echter maar vrij weinig, de plaat telt niet veel hoogtepunten. Op de achtergrond irriteert het niet, het komt alleen zelden voor dat ik opveer van mijn stoel.
Hoewel alle nummers redelijk een geheel vormen heeft het ook weinig karakter, eigen smoel of mist het de signatuur waarvan je zou kunnen zeggen, dit is Paradise Lost, hoor de elementen en details die zo kenmerkend zijn voor de band.

Tussenstand:

1. Icon
2. Shades of God
3. Draconian Times
4. Gothic
5. One Second
6. Host
7. Lost Paradise

Dit album is totaal niet te vergelijken met de eerste 5 albums maar je moet er met "andere oren" naar luisteren ik vind beide Pl stromingen goed maar begrijp goed dat sommigen de sound van icon en draconian times beter vinden, ik vind beide op zijn tijd goed te pruimen. Paradise lLost laat zien dat ze meer in huis hebben en dat valt hen te prijzen

Host is zo'n album dat ik ondanks zijn afwijkende karakter ten opzichte van de rest van de discografie wel snel in mijn hart hart gesloten. Het was immers Gregor Mackintosh zelf die mij via interviews over oudere Paradise Lost albums op het spoor zette van Sisters Of Mercy en Depeche Mode enzo. Acts waardoor hijzelf geïnspireerd raakte en wier geest en geluid hij mondjesmaat verwerkte in de sound van zijn eigen geesteskindje.

Dan was zoiets als Host juist een aangename verrassing. Het waren juist de platen erna waar ik wat meer moetie mee had. Toen moest zonodig heel geforceerd weer wat hardrock toegevoegd worden en dat leverde een aantal halfslachtige albums op dat ik slechts bij een hele zware Paradise Lostbuien met plezier op de draaitafel leg.

Van Paradise Lost weten we dat die langzaamaan weer terugkeerden naar hun vertrouwde metalgeluid. Wat aardig is, is dat Greg Mackintosh en Nick Holmes samen een project hebben opgezet dat onder de bandnaam Host weer Hostdingen gaat doen. Op de spotfiets zijn twee nummers losgelaten die ernstig in het verlengde liggen van wat we op dit album uit 1999 alweer aantroffen. Ik ben er wel enthousiast over.

Dit is toch best een leuk album. Het is misschien wel te prijzen dat de band andere paden uitprobeert. Toch vind ik het nog steeds als Paradise Lost klinken. De zware gitaren en vocalen zijn er dan misschien niet, er hangt toch een Paradise Lost sfeer. Toch een fijn album dat zeker mooie momenten heeft.

Destijds ben ik wat te hard geweest in mijn oordeel over Host. Het behoort nog steeds niet tot mijn favoriete albums van de band, Holmes hoor ik liever wat ruiger voor de dag komen en de elektronische elementen kunnen mij niet altijd bekoren. Desalniettemin past de schijf goed in het tijdsbeeld en de muzikale ontwikkeling die de heren destijds doormaakten.
Slechte songs schrijven Holmes en Mackintosh amper, dat de muzikale aankleding anders is dan ten tijde van Gothic of Icon heeft ook welweer zijn charme.
Hoewel de platen niet op elkaar lijken doet Host mij altijd wat denken aan Tomcats Screaming Outside, het solodebuut van Tears For Fears frontman Roland Orzabal, uit 2001.
Donkere sfeerschetsen, stoeien met a-typische ritmes en ontoegankelijke songstructuren, ik vond en vind dergelijke initiatieven mits degelijk uitgevoerd wel interessant.
Voor Host heb ik de tijd moeten nemen maar het plaatje is gaan groeien met de jaren. Beste song; het donkere maar o zo dwingende Permanent Solution.

Tijdens het luisteren naar deze CD moest ik denken aan Queen, de band die ik van jongs af aan juist zo waardeer vanwege hun veelzijdigheid. Ik mij goed voorstellen dat het voor de fans van het eerst uur (1973) even slikken was toen 9 jaar na het debuut 'Hot Space' uit kwam, een door disco beinvloedde LP.

Mijn eerste CD van Paradise Lost was 'Lost Paradise' (1990). Iedere plaat daarna veranderde - net als bij Queen - het geluid van Paradise Lost. En na 9 jaar resulteerde dat in 'Host', de 'Hot Space' van Paradise Lost. Een intrigerende plaat van een band die zich wil blijven vernieuwen. Ik geef ze groot gelijk: dat maakt het leven leuk, spannend én alles behalve saai. Daarvoor verdient de band lof. En tegelijkertijd betekent het niet, dat ik 'Host' direct een goede plaat vind. Daarvoor zijn nog de nodige draaibeurten nodig. Net zoals destijds met 'Hot Space'.

Mwa, de schok was niet al te groot daar voorganger One Second al langzaam hiernaartoe bewoog. Wie goed luistert naar de albums vanaf Gothic hoort de wave invloeden wel. Wie de interviews met Greg Mackintosh volgde, weet wel zeker dat die oude Britse wave- en synthacts belangrijke ingrediënten zijn voor het totaalgeluid van Paradise Lost. Het leverde wel gemengde reacties op. Hoewel Aardschok niet eens een heel slechte recensie gaf. Volgens mij kwam de grote schok voor verstokte deathmetallaars al toen Shades Of God uitkwam. De rest bewoog wel mee.

Wie het album digt, kan ook rustig IX van Host eens proberen. Een eerbetoon aan dit album door Nick Holmes en Greg Mackintosh.

Dat is best een aardige plaat, traag en volop elektronica en een grote verwijzing naar Host.



Host is een redelijk logisch vervolg op One Second, waarbij de heren ook al stoeiden met de keyboard en Depeche Mode achtige passages.
Host is hoogstens nog wat eclectischer van aard in vergelijking met zijn voorganger, wat meer gericht op atmosferische keyboard klanken en hier en daar een drumcomputer.
Ik heb wel waardering voor de band, de wil om te experimenteren en niet elke keer dezelfde plaat uit te poepen getuigd van lef en creativiteit.
Het is dat niet alles even lekker 'werkt' op Host. Holmes is een prima zanger maar lijkt zich niet altijd senang te voelen met een aantal zanglijnen.
Mackintosh houdt zich ook flink in en daarmee komt direct de meeste focus op de keyboard te liggen. Op zich niet erg maar hiermee wordt er ook een stuk spanning weggehaald.
Dat alles neemt niet weg dat er nog genoeg fraais op staat. Ordinary Days is een pracht van een song, Permanent Solutions trekt is doordrenkt van wave passages en Greg laat zich niet onbetuigd.

Host is mijn ogen niet de 'Hot Space' van Paradise Lost, ik zou het eerder een logische muzikale ontwikkeling noemen die past in het drieluik: One Second, Host en Believe in Nothing.
Met Symbol of Life zou er weer wat steviger materiaal ten berde gebracht worden.