Paradise Lost - Host (1999)

Fraai voorbeeld van een band die zoekt naar vernieuwing, zich wil ontwikkelen en niet is blijven hangen in rudimentaire grunt gothic. Veel fans van het eerste uur (waar ik toch wel bij hoor) vinden deze moedige en zeer geslaagde plaat niks en hadden liever gezien dat Gothic en Draconian Times nog een keer of 7 waren gemaakt. Artistieke armoede maar fanbase verzekerd.

Op Host, imo easy de beste cd van de band, is gelukkig geen grunt te horen en worden de gitaren op de fraaie en statige songs zwaar ondersteund door pakkende electronica. Het stoere broertje van Depeche Mode zeg maar, inclusief onheilszwangere sfeer die over de hele plaat blijft hangen.Goed gedaan. Heel goed gedaan zelfs.

Paradise Lost wisselde vanaf de oprichting vaker van huisstijl dan een model op de catwalk van kleding. Zolang dat goede platen oplevert, is dat uiteraard nooit een probleem. Maar hoe radicaal het roer middels Host omgegooid werd, daar keek zelfs de meest hardcore salafist van op.

Hoewel, als je One Second goed in je achterhoofd hebt, moet je constateren dat Host qua structuur niet veel afwijkt van One Second. De overstuurde gitaren die zijn verdwenen, is het grootste verschil. Host heeft dan ook ineens niets met hardrock of metal te maken.

Wat overblijft is een band die haar voorliefde voor acts als Depeche Mode en Sisters Of Mercy voorziet van een eigen Paradise Lost stempel. Nummers als So Much Is Lost of Harbour bevatten redelijk vertrouwd sombere overpeinzingen en zijn rijk opgebouwd met allerlei electronische geluiden en prachtige melodieën. De leadgitaar van Gregor Mackintosh en de algehele sfeer zijn de enige elementen op Host die Paradise Lost herkenbaar maken als zijnde Paradise Lost.

Toen dit uitkwam kon ik er uiteraard ook niet veel mee. One Second was ook al moeilijk te verteren. Na een aantal jaartjes rijpen vind ik beide platen erg genietbaar.

Ook ik wist Host niet direct op waarde te schatten toen ik de CD had aangeschaft. Het heeft bij mij ruim een jaar geduurd voor het kwartje viel (in het begin had ik moeite met de overmaat aan 'bliepjes'), maar inmiddels reken ik hem tot mijn meest favoriete albums van Paradise Lost.

Host is naar mijn mening een van de meest melacholische albums van de band en staat vol met prachtige zanglijnen en mooie melodieën. Ik kan me voorstellen dat het geëxperimenteer niet voor iedere metalhead is weggelegd, maar Paradise Lost slaat naar mijn mening nergens door omdat ze het belangrijkste niet uit het oog verliezen: de songs.

Meest verguisde album van de band tot nu toe, maar eigenlijk vond ik de plaat reeds bij release erg goed. Qua sombere en melancholische sfeer is er vrijwel niets veranderd ten opzichte van eerder werk. Het gitaar- en drumwerk is echter vrijwel volledig weg, om plaats te maken voor zware Depeche Mode-achtige electronica. Het songmateriaal is gelukkig dermate sterk dat het album makkelijk overeind blijft. Iedere song is de moeite waard en Nick Holmes zingt uitstekend. Ook ik hoor Paradise Lost liever als metalband, maar dit experiment kan ik desondanks zeker waarderen.

Er is natuurlijk een reden waarom we met onze marathons ons niet buiten onze vertrouwde genres begeven. Ik heb echt de ballen verstand van elektronische muziek. Ik kan echt weinig zinnigs zeggen over Host. Het album interesseert me totaal niet. Dit genre vind ik niets aan. Alle elektronische klanken zijn maar kil en afstandelijk. Er zit nog wel iets van de gothic van de heren in verborgen, maar de metal is helemaal verdwenen. Maar zelfs met een compleet andere sound weet Paradise Lost me niet te overtuigen. Met de songs heb ik wederom geen klik. Niets blijft hangen, niets boeit. Toch irriteer ik me verder niet aan dit werk. Het doet me gewoon niks.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. One Second
7. Host

Host is een interessant album. Veel grote bands hebben hun 'sellout' momentje meegemaakt, maar Paradise Lost kan ik niet betichten van gaan voor het grote geld. Host voelt, meer dan One Second, aan als een album dat in ieder geval artistiek gezien integer is. Ik vind het ook nog steeds prima klinken. Lekker voor op de achtergrond, want er springen nu niet per se enkele nummers heel erg boven het geheel uit, maar de totaalsound klopt prima. De algemene score op deze site en metal-archives valt me dan gelukkig eigenlijk nog mee, want zo slecht als de mislukkingen van enkele andere grote bands kan ik dit echt onmogelijk noemen. Toch zet ik One Second in de tussentijd toch iets liever op, aangezien dat album gewoon net een paar uitschieters heeft die ik hier mis.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. One Second
6. Host
7 Lost Paradise