Het nadeel van Opeth zonder grunts vind ik dat ze dan in feite hetzelfde doen als Porcupine Tree, alleen dan minder goed.. (en ben al geen heel groot PT fan)

Dat het minder goed is dan PT ben ik wel met je eens, maar om PT te evenaren zouden ze wel van heel goede huize moeten komen

Vind ik dan, hoe Jelle er over denkt wist ik wel

Ik geloof dat Damnation ook een stuk minder stevig album is dan de rest van Opeth, en ik houd in dit genre nou eenmaal wel van stevige albums. moet ik het maar bij downloads houden wat Opeth betreft, want dat grunten is echt niet mijn ding en ik houd er totaal niet van. mijn zwager is er helemaal weg van, en die zegt tegen mij dat je dat grunten eigenlijk een beetje als een instrument moet zien. nou een slecht instrument dan, voor mij dan. want het zal wel niet slecht zijn, want daarvoor worden de div albums te hoog beoordeeld. Damnation scoort nog behoorlijk hoog met 4* gemiddeld bij 191 stemmen, en dat is het minst goede van Opeth. Ik ga geloof ik Deadwing nog maar een keer of 3 achterelkaar aan draaien, want dat album heeft mij inmiddels volledig gegrepen nu. nu nog maar even snel Fear Of A Blank Planet zien te scoren, is denk ik meer mijn stijl dan Opeth.

Ja Damnation is wel wat softer inderdaad... minder stevig enzo. ik moet zeggen dat ik de cd al tijden niet heb gedraaid en er ook niet zo veel behoefte aan heb, wat je zegt, PT raakt me ook meer.

Of Tool, dat vind ik zo'n band waar alles bij klopt, en waar ik alles gewoon af en volmaakt vind. Toen ik Deadwing voor het eerst hoorde vond ik het maar zo zo, maar alles is goed, de balans, zangstem en een sublieme instrumenten beheersing, gewoon een superalbum. Tool en PT zijn DE 2 grote ontdekkingen van mij dit jaar. helemaal super. Misschien dat ik Opeth nog eens ga waarderen hoor weet het nog niet, voorlopig nog niet.

Tool... je zegt steeds verstandigere dingen

maar om on topic te blijven, Opeth is ook oke

Bij Metallica - Death Magnetic (2008):

opeth ken ik van een aantal nummers en het doet me niks

Nee, gek hé, die maken albums.

ja en?

op basis van enkele nummers is prima te beoordelen of iets me aanstaat of niet

Welke nummers ken je dan van hen?

Over DM zijn we het wel oneens, maar die indruk heb ik al meer gehad bij u. Onze smaken liggen niet echt dicht bij elkaar.

Het lijkt wel of jij van het standpunt uitgaat dat afwisseling per definitie beter en/of hoogstaander is. Daar ben ik het niet mee eens. Laat jouw zogenaamde grootmeesters van de afwisseling eens proberen een echte goeie song te schrijven en wellicht slagen velen daar niet eens in.

Het ging er hier maar over dat in muziek als die van Metallica de gitaarrifs een erg belangrijke rol spelen en iets minder de zuivere songschrijfkunst.

Maar het is juist de balans van die twee waar sommige groepen hun status aan ontlenen. Metallica, Iron Maiden, Judas Priest,... de standaard-dingetjes van het metal-genre zeg maar, waar je op neer kan kijken, die je links kan laten liggen ten voordele van de obscure grootmeestertjes van de afwisseling, die dan weer wel allemaal schatplichtig zijn aan eerder genoemde bands met voor jou (wat Metallica betreft dan toch) niet waargemaakte status.

Het is niet de discussie die ik hier wou opstarten, en is tevens vrij irrelevant, maar goed : Het maakt wel uit, Opeth kent zoveel verschillende kanten dat "een paar nummers' helemaal niet genoeg zijn. Ze kennen een begin periode die alhoewel uniek wel op elkaar lijken qua opezet, maar de albums daarna staan duidelijk op zich en moeten allen gehoord worden voor een goed plaatje van Opeth.

Het feit blijft dat ze in hun opzet veel afwisselender zijn dan Metallica, waar ik het dus over had.

Maar naar mijn bescheiden mening is Trashmetal toch niet het soort metal waarvan afwisseling bovenaan staat als je het begrip wilt verwoorden.

Ik vind Opeth wel goed maar toch volg ik hier Joy.

Zoals ik eerder al schreef gaat ook voor hen op. Laat Opeth eens een (1) echt memorabele dijk van een song schrijven. Dat heb ik hen nog niet horen doen. Kunnen ze dat? Ik weet het niet. Het hoeft ook niet. Laat hen maar albums maken die als veelomvattend geheel het best uit de verf komen.

Maar ik zie geen enkele reden om die manier van werken die zo zijn beperkingen heeft te gaan vergelijken met wat Metallica doet.

Opeth is afwisselender dan Metallica van opzet. Euh ja, en dan?

Een 'echte' song? - Waarom is het standaard-gevalletje nu ineens het echte. Omdat het vaak gespeeld wordt? - Kom op zeg.

Je kan haast niet verder van de realiteit zitten dan nu. Ik denk juist dat die bandjes met wat afwisseling het niveau ontstijgen, en dus makkelijk ook een verse-chorus nummer kunnen schrijven. - Het is juist aan die standaard bandjes om eens innovatiever te worden, en dat zie ik dus niet gauw gebeuren.



Het kunnen schrijven van een paar goede riffs staat niet garant aan een goede metal plaat. Maar dat zie ik maar al te vaak als argument gebruikt worden. Solo'tje hier, solo'tje daar, en men is al tevreden.

Een Necrophagist is een meester in het maken van riffs, maar als het op het schrijven van een nummer aankomt falen ze enorm, en dus ook het album. Zelfde geldt voor Metallica, alhoewel die verre van meesters zijn qua riffs.




Die standaard bandjes zijn juist nodig om 't onderscheid te maken. Geen van die drie die jij noemt heeft mij ooit in extase gebracht. Geen van die drie zijn het beste in hun genre, geen zijn ook maar een beetje innovatief bezig. Niets van dat. Het standaard metal gelul, en ja, dat maakt je populair.

Maar in mij geval niet per definitie goed. Erg hé.

Qua kwaliteit kan je ook een discussie starten, maar in dat geval zie ik Opeth ook als duidelijker winnaar, dus ja.

En ja, ze zijn afwisselender, en já dat is belangrijk. Want zoals eerder gezegd, ik kan er dus héél slecht tegen als een band zich in één nummer als tergend vaak gaat herhalen.

Het is een blijk van onkunde en bovendien een totale leegheid van ook maar enige nieuwe gedachtegang. - Na 20 jaar mag je dat toch wel verwachten...



Duidelijk heb jij Black Rose Immortal nog nooit gehoord. - En dat is er maar één van de vele.

Is het inderdaad ook niet , ik licht hier alleen één van de punten uit, want totaal onbelangrijk is het nou ook weer niet.

Een album hoeft echt niet afwisselend zijn om goed te zijn, luister maar eens naar drone, ambient of andere soorten muziek waar veel herhaling in zit dat maakt het per definitie niet slecht en het is al helemaal geen blijk van onkunde maar meer een ander soort visie.

Afwisseling =/= goed - Ben ik het mee eens. Alhoewel ik 't wel als pré zie.

Maar een bijna totale afwezigheid ervan staat nou ook niet garant aan goede muziek. - Terwijl ik weet dat 't de meest gangbare vorm is, en dat het juist wél gezien wordt als een goede vorm, maar daar heb ik dus een afkeer voor.

En ja, er zijn genres waar die eindeloze herhaling een toegevoegde waarde heeft, maar zeker niet bij gangbare metal als dit.

Nee, omdat ze, de kunstwerkjes, met bedrieglijke eenvoud kernachtig binnen een paar minuten veel meer weten te vertellen dan Opeth in een twintig minuten durend Black Rose Immortal doet.

Haal Harvest eens uit zijn veilige beschutting van de rest van Blackwater Park. Een nietszeggend niemendalletje blijft over. Een beetje zielig retrofolk gepruts dat alleen maar gaaf klinkt als het tussenin een beetje zielig donker gruntgerommel komt te staan.

Met breedsprakerig navelstaarderig gelul een boek van duizend bladzijden schrijven zou wel eens een veel kleinere kunst kunnen zijn dan een eenvoudig maar tijdloos gedicht van enkele regels tevoorschijn toveren.

Verder vind ik de uitwisseling vrij onzinnig. Te veel gebaseerd op jouw eenzijdige voorkeur om tot enige objectiviteit te komen.

Dat is alleen maar een projectie van jouw kant, lykathea.

Zoals ik al schreef vind ik Opeth wel goed. En Metallica behoort niet eens tot mijn absolute favoriete bands. Wel heb ik een mening over de muziek van beiden. Mijn argumenten daarbij staan hier te lezen.

Als in een discussie Opeth ten onrechte naar beneden gehaald zou worden ten opzichte van Metallica, dan zou ik daartegen argumenten aandragen.

Maar echte tegenargumentatie las ik van jou nog niet. Afwisseling is belangrijk zeg je, omdat jij héél slecht tegen herhaling kan.

Wat je dus bedoelt is dat afwisseling voor jou heel belangrijk is. Wat ik dus bedoel en hier al geschreven heb is dat dat te subjectief is om daarover tot enige objectieve uitwisseling te komen.

De discussie ging over afwisseling, zij het nou een belangrijk of minder belangrijk aspect. - En daarbij vind ik dat Metallica behoort tot de groep met de minste gedachtegang op dat gebied. - Onterecht zeg je? Kan je vinden, maar dan heb je een andere opvatting van dat begrip.

Opeth is maar een voorbeeld van die hele groep die 't wel anders doet.

Jij aan de andere kant komt met het argument dat het balans opbrengt. Ik zie graag wat anders dan balans in Trash metal (sowieso in metal) dus daar kan ik makkelijk over zijn : Ik ben het daar niet mee eens.

Nu wil jij graag op vorm scoren en mijn argumenten dus totaal onzinning verklaren, totaal achterwege latend dat ik wel gereageerd heb op jouw andere argumenten (goede riffs maken nog geen goed nummer).

Maar goed, ik heb mijn punt duidelijk gemaakt, jij ook, en dan mag jij vinden dat het te subjectief is van mijn kant. A lá, dan maar zo.

Als je me toch verdenkt en ook nog beschuldigt van willen scoren op vorm, dan wijs ik je er even op dat de muziek waar het hier over gaat thrash metal genoemd wordt en geen trash (behalve dan misschien door diegenen die er héél erg een hekel aan hebben).

Misschien off-topic maar waar komt dat hele idee vandaan dat Opeth variatie-grootmeesters zijn? Ze hebben een erg unieke stijl, maar houden daar ook erg veilig aan vast. Beetje folk, afwisseling clean-grunt, wat typische logge opeth-riffs, de hard/zacht verhouding..
Zeker wel indrukwekkend om zoiets bedacht te hebben, maar om elk nummer nu zo op te bouwen. En dan ook nog eens de pijnlijke richtingloosheid die er soms van uit gaat, erg vermoeiend.
edit: ik zie net dat ik Opeth als voorbeeld voor afwisseling heb genoemd op een vorige pagina. Weet eigenlijk niet waarom ik die er bij gezet heb.

Daar heb je een goed punt, Nicholas. Voor liefhebbers van een genre en dan vooral alleen dat genre is het altijd moeilijk de muziek in een ruimer perspectief in te schatten. Dat weet ik uit eigen ervaring toen ik als puber bijna alleen maar naar metal luisterde. Achteraf bekeken zat daar veel brol tussen die toen wel goed leek omdat het referentiemateriaal zo beperkt was.

Opeth is zeker een bijzondere band. Maar hoeveel mensen struikelen niet over die grunt. Daar moeten ze eerst een hele tijd aan wennen en dan is de kans groot dat ze er over 5 of 10 jaar weer helemaal niets meer aan vinden. Zoals bijvoorbeeld ook het geval is met King Diamond. Toen klonk het knap (voor velen) en nu vrij belachelijk (voor velen).

Typisch voor muziek die zich steeds verder en verder in een steeds enger wordend genre specialiseert. Je krijgt een soort van inteelt. Alleen mensen die helemaal in dat kleine wereldje zitten horen er wat in. Muzikaal stelt het soms nog maar weinig voor al lijkt voor de insiders juist het tegendeel.

Ik vind toch wel dat ze in de jaren ge-experimenteerd hebben met dat gegeven, Damnation/Deliverance bijv. , en de vorm an sich hebben ze ook verandert als je het vergelijkt met eerdere albums. - Alhoewel 't inderdaad wat vermoeiend wordt, waardoor die laatste twee albums ook duidelijk het minst van alle zijn.

Maar inderdaad, té off-topic

Terug naar Metallica.

Ik zie het anders, een slechte of redelijk middelmatige metal plaat wordt makkelijker geaccepteerd door mensen die weinig van 't genre weten, omdat ze het vergelijkingmateriaal niet hebben om 't op waarde te schatten.

Je hebt zeker een punt dat je in een wereldje verstrikt kan raken, maar genre-specialisten zijn er altijd, en hebben daarbij dus het beste én slechtste gehoord.

Dat kan inderdaad ook het geval zijn, lykathea.

Even over het album zelf:

The Unforgiven III is voor mij nu toch echt wel geen goed nummer. Dat haalt er dus een halfje af voor mij op dit album.




Om een ander voorbeeld aan te halen waarover Kronos het heeft: Nu-metal
Enorm gehyped door bands als Linkin Park. Ik vond het toen briljant, maar was eigenlijk veel te groen in de wereld van Hardrock en aanverwanten. Nu weet ik ondertussen wel al veel beter.

Wanneer ben je per definitie een genre-specialist vraag ik me dan af?
Daar gaan toch velen jaren overheen eer je dat van iemand al kennen zeggen. En dan nog niet, want het genre zelf evolueert ook ( in subgenres )