Verbazingwekkend dat er in de bijna 12-jaar lange geschiedenis van Musicmeter (waarvan ik in de laatste 2 jaar pas echt actief op ben, maar zo weinig stemmen op Procol Harum zijn gevallen. Wat ik tot nu toe van deze band heb gehoord, o.a. het debuutalbum 'Procol Harum' uit 1967 en het livealbum: 'In concert with The Edmonton Symphonic Orchestra' uit 1972, klinkt erg goed, of zelfs prachtig. Dat laatste bedoel ik vooral voor het livealbum.
Als ik zo de historische single- en albumlijsten van de begin jaren-70 doorlees (zoals hele oude Top-100 Allertijden-lijsten van Radio Veronica), krijg ik de indruk dat ze toen der tijd net zo groot waren, als Coldplay dat rond 2008 was (mede door de hits: 'A Whiter shade of pale' en 'Homburg' (allebei 1967), 'A Salty dog' (1969), 'Conquistador (live)' (1972; origineel stamt uit '67') en 'Grand hotel' (1973).
Verder heb ik ook 'Grand Hotel' gehoord, maar dat was een jaar of 10 geleden, toen ik dat album als vinyl-LP in de platenkast van mijn vader tegenkwam, en opzette.

Procul Harum kan inderdaad wel wat meer aandacht gebruiken hier op MuMe. The Well's om Fire (2002) is zeker ook een aanrader. Na Grand Hotel zijn er ook wel een paar matige albums gemaakt, eerlijk is eerlijk, maar hun symfo-pionierswerk uit de jaren '60 is hier en daar briljant te noemen.

50 !

Woensdag naar Procol Harum geweest. Schitterend concert. Gary Brooker heeft niks aan kracht ingeboet, na 50 jaar. Hij speelde wel met zijn hand in het verband, aangezien hij een tijdje geleden in Londen op het podium was gevallen. Heerlijke droge Engelse humor tussendoor, maar wat ik het belangrijkste vond: het speelplezier spatte van het podium af. De band had er zichtbaar plezier in. En dan ook meteen even 7 nummers van de nieuwe plaat spelen. Dat getuigt ook van vertrouwen in je nieuwste werk.

Tot nu toe had ik enkel een verzamelaar van Procol Harum.
Maar nu ik in een 60 70- flow ben en veel dingen terug heb geluisterd op YouTube ben ik overgegaan tot haat aanschaffen van de volledige back - catalogus van Procol Harum.
Want de remasters van enkel jaren geleden krijgen heel veel goede recensies.

Idem van The Byrds., dat wordt de komende weken een tour nostalgia....

Toevallig, heb zelf de eerste drie albums net als remaster aangeschaft. Enkele CD versies met singles en B-sides als extra's. Die klinken wel goed ja. En dat is ook de klassieke bezetting van Procol Harum bij die albums.

Broken Barricades en Grand Hotel heb ik sinds jaar en dag op CD en de rest allemaal elpeewerk m.u.v. Home die vast ook nog wel een keer opgescharreld wordt.

Met enkel een compilatie doe je bij een bovengemiddelde interesse Procol Harum wel te kort al is de complete back-catalogus nogal wat en krijg je dan de mindere albums er ook bij.

Moet ik er wel bij zeggen dat van The Byrds The Very Best Of (1997) voor mij eerst volstaat in een sixties-bui.

Welke van de Procol Harum albums vind jij de beste?

Bij het teruglezen van diverse recensies (ook op internationale websites -bijv Amazon- ) blijkt dat er op ieder PH album wel goede / interessante tracks te staan. Bij ieder album zijn er weer mensen die dat album wegens een speciale reden het beste vinden.... ik ben benieuwd. Was al heel lang van plan mij meer te verdiepen, nu dacht ik het wordt een keer tijd

Ik denk wel dat de groep altijd ondergewaardeerd is geweest. A whiter Shade of Pale vind ik een van de allerbeste nummers uit de 60'er jaren. En de stem van Gary Brooke heel bijzonder.

Shine On Brightly vind ik hun beste en daarna toch wel Grand Hotel wegens het consistente songmateriaal. Het debuut moet je eigenlijk los van A Whiter Shade of Pale en Homburg zien en A Salty Dog is wisselvallig, al bevat die naast het titelnummer nog wel andere prijsstukken.

Ter verduidelijking zijn de reünie- en vervolgalbums van later niet in mijn beschouwing opgenomen. Met In Held Twas in I schreven ze historie als één van de eerste megalange prog-epics. Over het algemeen geen blijmoedige muziek met nogal eens illustere teksten van Keith Reid. Het is de combinatie van zang - orgel - gitaar - piano die het hem maakt en die teksten hebben dus ook een prominente plaats in het geheel.

Dank voor je reactie!

Ik ben heel benieuwd wat ik te horen zal krijgen. Ik wil de albums echt vanaf een luisteren tot aan Novum,
elk album een aantal keren en ook door de hoofdtelefoon om een goed beeld te krijgen van de ontwikkeling van de band.

Heb jij niets met het latere werk uit de jaren '90 en deze eeuw?

The Prodigal Stranger heb ik als enige in huis al is The Well's on Fire een stuk beter. Van die eerste waren de verwachtingen hooggespannen maar als ik daar een bericht heb achtergelaten, komt het er niet genadig van af. Heb Procol Harum wel eens in Hoogeveen gezien, dat moet 21 november 2007 geweest zijn, en dat was best wel genieten waarbij het er niet toe deed dat Procol Harum op de planken nog één origineel bandlid bevatte. Op Novum is de samenwerking met Keith Reid zelfs verbroken. Ken ik verder niet dat album.

Dank!

Op internationale sites komt Novum en The Well's on fire er goed vanaf.

Over The prodigal Stranger zijn de meningen verdeeld, ik ben benieuwd hoe ik dat zal ervaren.
Ik vind Procol Harum op zich een zwaar ondergewaardeerde band, als je ziet wat een oeuvre ze hebben gemaakt is dat echt fenomenaal te noemen.

Gary Brooker = Mr. Procol Harum waarschijnlijk, zijn pianospel en zijn stem zijn onmiskenbaar verbonden aan het groepsgeluid.

(Een beetje vergelijkbaar met Bryan Ferry bij Roxy Music)
G. Brooker heeft ook nog meegespeeld op twee albums van Kate Bush weet ik....

Procol Harum - Missing Persons (Alive Forever) (2021)

Een recente EP toegevoegd. Nog niet gehoord want ben nu die liveplaat uit '72 aan het draaien.

Vanmiddag de hoogst gewaardeerde soloplaat van Robin Trower opgescharreld.

Kate Bush heb ik t/m The Red Shoes in huis.

Van deze EP had ik nog niet van gehoord!

The Red Shoes, door velen verguisd, vind ik een erg goed album, met in de laatste track Gary Brooker.
Tevens speelt hij mee op Aereal.

The Kick Inside vind ik misschien wel het mooiste debut album ooit!

Die EP is wel weer met medewerking van Keith Reid. Maar dat zijn oudere nummers die niet eerder waren opgenomen? Missing Persons werd toen wel in Hoogeveen gespeeld en misschien wel aangekondigd als iets nieuws. Van dat andere nummer staat er een live rare track uit 2003 op YouTube.

Gary Brooker doet zelfs op drie nummers mee van The Red Shoes: Hammond organ (2, 9, 12) - bij die afsluiter voelt dat orgel perfect de sfeer van dat nummer aan; wel één van de betere nummers van dat album. Aerial heb ik vorig jaar verkocht tijdens een grote opruiming op marktplaats, Kate Bush haar eerste zes albums heb ik echter op zowel LP als CD.

Ben nu de laatste albums van Procol Harum aan het draaien. Hun drummer, B.J. Wilson, was wel vast bandlid van het debuut tot Something Magic, al was A Whiter Shade of Pale nog met een andere drummer en gitarist (leer ik net van Wikipedia).

Inderdaad: You're The One, het slotnummer van The Red Shoes is echt van de categorie Grand Cru.
Een tijdloos nummer, naar mijn idee ook met een grote Procol Harum-feel.

Aerial, vind ik ook een moeilijk album, zeker niets slecht en de lange suite over de vogels vind ik prachtig, maar het is niet zo pakkend als The Hounds of Love, of The Dreaming.

Gary Brooker is toch wel een grote volhouder wat zeker mijn waardering heeft.
Veel van PH zal ik de komende weken gaan horen, dan kom ik er zeker nog op terug!

Met jouw know how over de band ben je zeker al lang een follower?
Ik heb het wel vaker gehad dat ik ineens de behoefte voel mij goed te gaan verdiepen in een groep, waardoor ik al langere tijd gegrepen ben. Dat kunnen zowel oude als nieuwe groepen zijn (van diverse pluimage

Ik zie aan jouw top tien albums en artiesten dat jouw voorkeur uitgaat naar het steviger werk....
Daar zit ook zeker materiaal tussen wat ik heel mooi vind (een aantal tracks van Deep Purple - Ian Gillan, ook een fantastische zanger, (zeker in de seventies), gaat ook op voor Led Zeppelin. Maar ik heb ook ten tijde van Black holes.... Muse leren waarderen en heb toen ook de back catalogus aangeschaft en alles wat daarna kwam. Origin of Symmetry vind ik nog steeds fenomenaal.

maar nu ben ik vooral benieuwd naar het vroege werk van PH en ook wel de albums uit 2003 en 2017.

In 1990 zei een collega tegen mij dat Procol Harum mooie muziek was. Ik kon me er geen voorstelling bij maken. Najaar 1991 werd me de Top 100 allertijden bijgebracht en werd Procol Harum opgepikt, evenals Wuthering Heights. Voorjaar 1993 was Grand Hotel mijn eerste LP van Procol Harum waarna er naar meer gezocht werd, CD's lenen van de bibliotheek - veelal compilaties, en toch wel ruim 10 jaar later Broken Barricades op CD gekregen en Grand Hotel op CD aangeschaft; dat album heeft een prominente plaats op de twee compilaties die ertoe doen: Secrets of the Hive (2007) en Still There'll Be More (2018) - waarvan ik bij die laatste uitga van de berichten van de kenners. De enkele CD remaster van Home heb ik nu ook besteld.

In mijn jeugd hoorde ik A Whiter Shade of Pale al regelmatig voorbijkomen, gevolgd door Homburg en Conquistador, die ik alle drie goed vind, weer wat later A Salty Dog en Pandora's Box. Maar doordat tik toen al veel andere muziek aan het ontdekken was, kwam het een beetje in de zijlijn te staan.
Kate Bush kocht ik wel direct bij haar release van The Kick Inside, wat ik nog steeds een waanzinnig debuut vind. Daar is naar mijn bescheiden mening geen zangeres meer overheen gegaan.

Tussendoor hoorde ik natuurlijk af en toe wel andere Procol Harum nummers en ook de solo hits van Gary Brooker vielen mij op.

In dit tijdsgewricht waarin we nu zitten, sta ik nog steeds open voor nieuwe bands en ontwikkelingen, maar vaak heb ik de gedachte van: dit heb ik eerder gehoord en beter!
(sfeer/arrangementen etc.) natuurlijk zijn de hedendaagse opname technieken veel verfijnder en geavanceerder, maar als Procol Harum zijn debuutalbum met al die mogelijkheden van nu zou kunnen opnemen kwam er ook een top-product uit.

Ik keek even bij de twee compilaties die jij noemde, dat zijn echt heel uitgebreide uitgaven!
Het debuut album heb ik intussen een aantal keren gehoord, mooi en afwisselend!
later op naar nummer twee Shine on Brightly.

Bijzonder die aandacht dit weekend voor Procol Harum. Zelf had ik ook twee albums weer eens gedraaid en opgewaardeerd met mijn stemmen. Niet wetende natuurlijk dat voorman Gary Brooker op dat moment het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde.

Gary Brooker heeft een imposant oeuvre nagelaten met tal van bijzondere nummers.
Maar ook als stage-persoonlijkheid vond ik hem bijzonder en origineel.

Ik blijf zijn werk in ere houden door het regelmatig te draaien. Al de grote nummers ken ik als soundtrack door mijn leven heen maar een aanzienlijk deel van zijn oeuvre heb ik pas recent aangeschaft en zal ik de komende weken leren kennen. Vreemd idee in deze postume fase.

Heel frappant ja. Een groep staat in de aandacht en de bandleider overlijdt terwijl je net je affiniteit bespreekt en het werk aanschaft of completeert. R.I.P. Gary Brooker, dank voor het nagelaten oeuvre.

Ja B.Robertson, onze chat-bericht sessie hier, staat nu ineens in een heel ander daglicht....bizar he?

Gisteren enkele keren het debuut album en Shine on Brightly over de koptelefoon gehoord en vandaag een aantal clips bekeken op Youtube. Het maakte ook wel weemoedig.....

Het is echt een grote naam in de moderne muziek die is heengegaan. En ik denk persoonlijk in de UK nooit helemaal op waarde geschat.....

Ik lees al vele jaren den Engelse bladen (Uncut- Mojo) als je dan ziet bijvoorbeeld bij The Ultimate Music Guides die Uncut al jarenlang uitbrengt, maandelijks, dat heel veel groepen en solo artiesten hun magazine hebben gehad, een groot aantal al twee of drie versies. Maar Procol Harum is helaas nooit aan de beurt gekomen. Misschien dat daar nu verandering in komt, Als een terecht hommage!

Afgelopen week ontviel ons Gary Brooker. 76 jaar is hij geworden.
Procol Harum is uiteraard de band waar hij zong, piano speelde en composities in bracht.
Het is een niet al te ingewikkelde klus om een mooie compilatie samen te stellen van die band. De band's album discografie is wat wisselvallig van aard vind ik dan.
Maar een fan van Gary Brooker zijn stem ben ik wel; ik zou stellen, wie niet eigenlijk!
Brooker heeft dat bronsige soulvolle vanaf het begin gehad en godzijdank tot heel lang in zijn carrière behouden.
Beroemde vakbroeders liepen met hem weg en voor side- projecten was Brooker altijd te porren.
De soulman van de prog/art rock vind ik eigenlijk wel een gepaste benaming.
Het is altijd de overtuiging, passie en emotie geweest wat zijn stem bracht.
A Whiter Shade Of Pale, Procol Harum's meest beroemde track, heeft natuurlijk die beruchte tekst waar niemand een touw aan kan vast knopen, maar het maakt niet uit. Gary Brooker maakt er iets urgents van en geboeid wordt je toch wel.
En natuurlijk heeft hij meer juweeltjes ingezongen.
Unieke man.

R.I.P. Gary Brooker

Procol Harum - A Whiter Shade of Pale (2001)

Heb zelf jarenlang deze Disky als basiscompilatie gehad. Smaakvolle samenstelling van de eerste drie albums.

De Home CD is onderweg al kan dat via Dodax wel even duren. Veelal komt men op compilaties niet veel verder dan Whisky Train en Whaling Stories, van dit meest zware Procol Harum album. Robin Trower trad na het vertrek van Matthew Fisher meer op de voorgrond en tekstueel is Home ook duister geladen met The Dead Man's Dream of over de dood handelend in About to Die. Zal me benieuwen. In tijden niet gehoord.

Toegegeven, onderstaande link heeft niet zoveel met Procul Harum zelf te doen.
Toch kon ik het niet laten om te delen voor de liefhebbers ( ook ik) van de betreurde Gary Brooker.
Thuis hadden we deze Los Vast kuip editie op VHS opgenomen dus dit nummer heeft erg veel kijk/luisteruren bij mij gemaakt.
Anita Meijer, Gary Brooker en George Kooymans, 3 mooie stemmen en wat klinkt dat prachtig organisch als deze stemmen samen komen.
Gary lijkt in het begin nog wat onwennig/nerveus, maar komt halverwege helemaal los en je ziet hem genieten. De kleine lach van George naar hem halverwege is tekenend ( “ gaat fijn gozer”) waarbij George en passant ook nog hoger reikt dan Anita lijkt het. In het begin lijkt hij vergeten te worden bij het uitlichten, moet je maar op tijd zijn Kooy.
Prachtige opname!
https://youtu.be/uxHndaWF8G4

Mooi bericht Haythijs!
Toevallig plaatste ik op ongeveer dezelfde tijd een lange recensie bij A Salty Dog.
Ben al hun albums aan het doornemen
Gary Brooker laat een grote leegte achter!

Bedankt voor het linkje haythijs!
Uniek materiaal.