Nog even on-topic.
Voor de echte fan van de Simple Minds zijn ze nog steeds een niet weg te denken status-symbool en hebben ze hun welverdiende steen bijgedragen aan de ontwikkeling van de muziek als geheel.
Ze zijn voor de massa misschien niet meer hip, maar voor de fan nog immer top.

Bowie versus Simple Minds. Inderdaad wereldberoemd versus middelmatig beroemd. Inderdaad enorme invloed versus middelmatige invloed. Maar ... nu komt het ... geen enkel album van Bowie kan tippen aan wat de Minds tussen 1979 en 1984 deden. Zo subjectief als wat, i know, maar wel gemeend. Vandaar mijn avatar, hoewel ik die ooit eens wijzig, want dit is echt ten tijde van OUAT (Rotterdam), het betere was toen al geweest.

Nou....misschien kan NGD zich echt meten met het beste werk van Bowie, maar voor de rest heb je als fan wat een te roze bril op, waardoor je het minder realistisch ziet ; het hindert verder niet, het is jouw mening.

Wereldberoemd en kwaliteit, dat zijn 2 verschillende dingen.
Kijk maar bij No line on the horizon van U2, je ziet ze in alle hitlijsten, komt dat door de hoge kwaliteit, wel nee joh, middelmatig album, echter er zit een PROMOTIE campagne achter daar zeg je U tegen.
Voor mij hebben de SM op enkele uitstekende nummers na tussen Street Fighting Years en Black & White een steek laten vallen. Dit laatste album uit 2005 is weer van uitstekende kwaliteit echter er zat geen adekwate promotie campagne achter.
Het nummer Home welgeteld 2 x gehoord en stranger 1 x bij Gerard Ekdom.
De SM hebben zich door de jaren heen steeds ontwikkeld terwijl het toch typisch SM blijft, dat doen weinig bands hun na.

Ontwikkeld, waarheen??? Het probleem met de SM vanaf begin jaren 90 is dat het aan iedere ontwikkeling ontbreekt, waardoor het pijnlijk voorspelbaar is geworden en de vele fans die ze toen hadden het masaal lieten afweten. Waardoor het imperium SM, die ze ooit waren ineen is gestort en ze toch veroordeeld zijn om in het 'goud van oud' circuit wat centjes te verdienen. The Simple minds is echt een band van heel lang geleden terwijl U2 nog steeds relevant is. Tuurlijk zijn de grote fans het hier niet mee eens, voor hun zijn de SM nog springlevend, maar voor de gemiddelde kenner iets van vroeger.

Devel-hunt, het is overduidelijk op het forum dat je niets met de SM hebt, dat kan en dat mag!
Ik zou persoonlijk geen stukjes schrijven bij artiesten of muzieksoorten waar ik toch niets mee heb!
De Sm hebben zich ongelooflijk sterk ontwikkeld, deze ontwikkeling is na 1990 niet ten goede gekomen aan de populariteit onder de massa en ook ik ben geen absoluut liefhebber van hun latere werk op een enkel sterk nummer na en B&W, maar is dat een eis voor het doormaken van een ontwikkeling in de muziek ??
Het hart van de band Kerr en Burchill zijn begonnen als punk-band Johnny & the Self Abusers en hebben zich middels vele muziekstijlen ontwikkeld tot waar ze nu zijn. Ik ben ervan overtuigd dat hun nieuwste album die in mei uitkomt ons weer zal doen verrassen met een nieuwe wending in hun muziekstijl zonder hun identiteit kwijt te raken, uitermate knap.
Of Grafitti Soul een hit wordt? Met dezelfde PR die U2 heeft zeker en ik zou het leuk vinden voor de heren maar voor mij onbelangrijk, ik volg ze in goede en mindere tijden, ben geen deserteur.

Dat laatste zinnetje heeft toch echt iets arrogants ...

Arrogant misschien, maar wel waar.

Hierboven werd dit al eens arrogant genoemd, maar dit is gewoon OHK (oudhollandse kullekoek).

Al is muziek 350 jaar of langer geleden gemaakt (zoals Hildegard von Bingen) kan ie hedentendage nog springlevend zijn. Otis, die dood is, Chopin, Janis rusten al lang in vrede - maar hun muziek lives on - Sitting on the Dock of the Bay, Marche Funebre ("zo gaat Japie naar de bliksem"), Maybe zijn een paar voorbeelden van songs die nog steeds "send shivers down my spine".

Van Someone, somewhere (SM) word ik nog steeds blij, net als I Travel mij kan verheffen, en zoals Theme for Great Cities mij aan beweging en verplaatsing doet denken.

Lees ik dit soort 'arro' commentaar denk ik aan (XTC): "Don't You Let Them Nag You...".

Helemaal mee eens!....Ben nu een concert van SM aan het beluisteren uit begin 1981. Een prachtige opname van een fabuleus optreden in Sydney. Retestrak uitgevoerd. Ik hoor een band met "Sturm und Drang" en urgentie.

En het klinkt nog steeds actueel. Niks gedateerd. Mss zelfs nog altijd zijn tijd vooruit, met nummers als 'Sons and Fascination', '30 Frames a Second'. 'Sweat in Bullet', 'Celebrate', 'The American' etc.

Je kunt natuurlijk nog steeds van de SM houden en ze waren de 1e helft van de 80's een duidelijk aanwezige band , maar Devel Hunts punt betreffend dat ze zeker de laatste 20 jaar niet meer echt relevant meer waren is als je eerlijk bent wel iets waar wat in zit; maar genoeg daarover.
Sweat In Bullet is trouwens wel een prachtig nummer en als goede 2e Theme For Great Cities; mijn favoriete 2 nummers van vóór NGD (ik heb overigens ook een 3-tal CD's van ze, dus ik ben zeker geen anti-SM luisteraar voor de duidelijkheid, wel realistisch ).

In dit verband is "relevant" een niet een eenduidig woord; e.e.a. hangt mede af van men de - met een sjiek woord - receptiecontext noemt: de context waarin een werk ontvangen wordt.

Een werk (album) heeft bepaalde intrensieke, autonome eigenschappen die in de ene periode veel beter vallen dan in de andere. Voorbeeldje: punk/wave van de jaren '80 is opstandig, heeft een zekere recalcitrantie, maar ook een duidelijke politieke ondertoon.

Veel house (dance) uit de jaren '90 en '00 is eerder apolitiek, hedonistisch en puur op amusement gericht. Ik denk dat dat ook iets zegt over de receptiecontext van de jaren '80 en die van jaren '90/'00.

Muziek a la Tiësto of Armin van Buuren zou in de receptiecontext jaren 80 niet goed gevallen zijn (toen werd er bijv gedanst op DAF - Der Musolini). Draaide je in de jaren '80 en begin '90 jazz (en vertelde je dat ook aan mensen om je heen) was je eigenlijk een buitenbeetje en werd je meewarig aangekeken ("ach gossie. zielepoot" - "waarom dat nou, die herrie?"). Geen goeie receptiecontext voor jazz dus. Totdat opeens Acid Jazz hipperdepip werd en bijv. ook oude Braziliaanse samba getinte jazz in clubs werd gedraaid; opeens was en werd jazz 'cool' - was daarmee jazz in één keer "relevant" geworden? Ik denk het niet - dat was het voor mij altijd al - kwestie van smaak.

D'r zijn mensen die ervan balen als hun ding populair wordt; dan hoor je het vaak - bijv. Marvin Gaye's What's Going on eind jaren 90 - heeft opeens iedereen er verstand van en moet ie er ook over meepraten, terwijl ze het album destijds (1971) of later gewoon links lieten liggen - toen was het niet relevant en nu (na de verhalen in o.a. Oor) opeens wel.

Geef maar mijn gewoon goede muziek!

Tsja...ik heb gisteren wat van het JSF debat gezien en als fractievoorzitter/woordvoerder in de 2e kamer zou je niet misstaan.

Huh ???... JSF debat gevolgt ??? ....en toen..... "relevant" in slaap gevallen zeker !!

Tegen fans zoals jou is een "discussie" bij voorbaat al zinloos, dus daar begin ik niet eens aan; veel plezier met je favoriete band....

Ik ben even niet meer mee...
Ging dit niet over Simple Minds?

Wat is JSF ?

Join Simple Fans.....

Ik heb vanavond een DVD bekeken van Bends van Radiohead, prachtig hoor, apart figuur die zanger, en niet alleen hij, maar ze maken hele mooie muziek.
Daarna toch maar de DVD van de Simple minds opgezet "Seen The Lights" deel I live uit Verona, andere klasse, ongelooflijk, welk een temperament straalde de band in 1989 (20 jaar geleden alweer) nog uit.
Kunnen ze heden ten dage echt niet aan tippen.
Voor een Simple Minds fan trouwens echt een must have deze dubbel dvd, geweldig met alle top acts die ze in hun kast hebben staan uit heel hun loopbaan, echt heel gaaf.
Waar is die tijd gebleven. Heel jammer is dat de stem van Jim eigenlijk verdwenen is, waarmee de SM destijds juist zo groots en mistiek overkwam is tegenwoordig compleet verdwenen.
Het is, ook ik moet dat helaas constateren na vele concertbezoeken, de bombast, de energie, de donkere tonen in de stem zijn gewoon weg.
De grootsheid die hij kon overbrengen deed je sidderen maar is verdwenen.
De bijna 50tig ers kunnen het waarschijnlijk niet meer opbrengen vandaar de drastische wijziging rond 1990 in hun muziekstijl, ze waren gewoon uitgeblust, uitgeinspreert en nog steeds, helaas.
Ze waren fantastisch, ik blijf altijd fan, heb ca. 53 cd's van ze, maar de angel waarmee ze de wereld versteld deden staan is er uit !!

In Muziek > Nieuws > Ga naar SIMPLE MINDS in TAORMINA met MECHELS reisbureau !:




Ook dit jaar geven Simple Minds weer een speciale show in het Grieks Amfitheater in Taormina, Sicilië. En ook dit keer wordt het vast weer heel erg speciaal! Maandag 27 juli is de hoogdag: de geweldige muziek van Simple Minds op een van de meest romantische plaatsen in Sicilië!

Het Mechelse reisbureau Arakea verkoopt, exclusief voor België beperkte Taormina-pakketjes voor dit unieke concert. Het pakket omvat:
- concert ticket(s)
- driedaags verblijf in een viersterrenhotel in Taormina
- toegang tot de private Simple Minds bar voor de show
- officiële fan kaart voor de Simple Minds 'aftershow party'
- Simple Minds T-shirt

Lees meer op "The Markec Files"

Het is bijna niet voor te stellen dat Real to Real Cacophony, New Gold Dream, neapolis en Graffiti Soul door dezelfde band is gemaakt !
Totaal verschillende muziek.

Ben ook erg benieuwd naar het nieuwe album.
Kan iemand mij overigens vertellen waarom Michael MacNeill ooit uit SM is gestapt???
De band kwam ( niet geheel toevallig ) daarna wel in een neerwaartse spiraal terecht, al is Black & White een aardige rehabilitatie.

Michael MacNeil was het gewoon zat, het was voor hem een te grote opoffering om continue voor / met de SM aan het werk / op reis te zijn en geen priveleven te hebben.
Hij was één van de medeoprichters van de SM.
Charlie Burchill, de gitarist heeft toen tijdelijk de Keyboards gespeeld en Charlie heeft nu ook de Keyboards voor z'n rekening genomen bij de opname van Graffiti Soul.
Keyboards-speler Mark Taylor (die in mijn optiek niet capabel was/is) was de opvolger van MacNeil, die ze nu nog steeds alle dagen missen.
De laatste jaren speelt Andy Gillespie de Keyboards maar hem vind ik ook niet bij de SM passen zoals de virtuoos MacNeil.

Keyboardsbezetting is sinds het vertrek van MacNeil altijd HET zorgenkindje geweest bij de SM waardoor sindsdien de muziekstijl is veranderd.
Het vertrek van bassist Derek Forbes heeft minder muzikale gevolgen gehad voor de SM, reeds een aantal jaren speelt bassist Eddy Duffy er een uitmuntende partijtje mee.

Dank je voor de info Low Rider.
De line up ten tijde van New Gold Dream was in mijn ogen de beste.
Ik heb altijd een zwak gehouden voor de Simple Minds en de band eigenlijk vanaf NGD in mijn hart gesloten.
Al zijn de platen vanaf de jaren 90 minder van niveau, Graffitti Soul schaffen we zonder problemen aan net zoals ik met alle andere albums gedaan heb.
Overigens vond ik het niveau met Black & White al weer aardig omhoog gaan, zeer aangenaam album.

Graag gedaan, Je zult blij verrast worden door de het nieuwe album Graffiti Soul, veel luisterplezier!

Een interessante visie, die ik niet (geheel) deel...
Mark Taylor: inderdaad, een non talent...
Burchill: de man kan inderdaad een pak meer dan goed gitaar spelen

Dat de keys het zorgenkindje zijn geweest sinds Micks vertrek vind ik eerlijk gezegd onzin: en de stijlwisselingen hadden niets te maken met het wegvallen van Mick. De band heeft altijd al met andere stijlen geflirt en geëxperimenteerd, vaak succesvol, soms op het pijnlijke af, maar gelukkig meestal met knappe resultaten... van in het begin al eigenlijk.

Ik zal wel nooit begrijpen waarom sommige Simple Mindsfans haast als een God aanzien, terwijl hij uiteraard heel goed IS, maar ik ben het zo beu dat sommige SM-fans niet willen appreiciëren dat Andy Gillespie Andy Gillespie is en géén Mick, en best een goed muzikant/arrangeur is. De mééste livearrangementen voor de livetours, ook als ie er zelf niet bij kan zijn en de nitwit Mark Taylor meegestuurd wordt, schrijft...

Enfin, LowriderUK en ik zijn het best wel over veel zaken eens maar dan ook weer niet helemaal. En dat is goed ))

Klopt, maar dat is wat anders, minder drastisch, ook al wijzigt een kunstenaar zijn stijl, hij blijft altijd herkenbaar tenzij de kunstenaar vervangen wordt.
Dat was destijds aan de orde, SM zijn daarna nooit meer dezelfde geweest !




Bovenstaand is jouw mening, maar niet dat van de SM zelf.
Op het moment dat Michael de band destijds verliet en er een nieuw album gemaakt moest worden heeft Jim zelfs gedreigd dat als hun muziekstijl niet meer herkenbaar zou zijn vanwege het vertrek van MacNeil hij een andere naam voor z'n band wilde nemen, dan was de naam Simple Minds opgeheven en waren ze onder een nieuwe naam verder gegaan.
Michael MacNeil was wel hardcorelid en had veel aanzien en invloed binnen de band.

Niet sommige, maar de meeste fans van het 1e uur smachten naar de terugkeer van de stijl die SM produceerde vóór het vertrek van virtuoos MacNeil, hij is onvervangbaar.

Mark, jij waardeert B&W zeer en daarom vind je Graffiti Soul vast nog veel gaver, mooiste album in misschien wel meer dan 20 jaar, zelfs de cover cd is dit keer wel de moeite waard, wordt lekker fris, energiek en vrolijk gespeeld, alhoewel ik de meerwaarde van de cover cd niet inzie.
Op Graffiti Soul moet ik vooral bij nummers 4 en 9 erg wennen aan het stemgeluid wat ik hier en daar sloom, saai, eentonig, ja bijna fluisterend en daarom de zwakste nummers vind, de rest is Okee.
Instrumentaal bezien de mooiste parel sinds New Gold Dream.
De 1e instrumentale 25 seconden van het album doen je direct aan NGD denken (met dank aan Burchill, Duffy, Gaynor), had zo op NGD kunnen staan, grandioos!

Het album is in elk geval verslavend want ik ben de tel reeds kwijt met het aantal maal draaien, origineelste en fraaiste nummer Blood Type "O" gevolgd door Stars will lead the way.

Het 30-jarig jubileumconcert te Edinburgh viel zwaar en vooral vies tegen, wat één overheersend koud nat pokke-weer, een overdekte locatie was in verband met dit 30 jarig jubileum waarvoor de fans vanuit de gehele wereld speciaal hier naartoe gereisd zijn wenselijk geweest, dit nooit weer, ik heb het "natte" risico er niet meer voor over.
Het laatste (binnen)concert in het Noord Ierse Belfast afgelopen december was een heel stuk aangenamer, gaver, gezelliger en vooral droog.
Ze hadden beter voor een tent kunnen kiezen net zoals wat jaren terug bij Lemelerveld in de buurt waar o.a. ook Level 42 en the Stranglers optraden en als afsluiter de SM.
Lees en huiver Gig review: Simple Minds @ Edinburgh Castle, 18-07-09 « Tips from Idea15 Web Design - idea15.wordpress.com
Zo negatief als in deze review zie ik het niet, dat is misschien omdat zij achterin zaten.
Ik sta bij een concert nagenoeg altijd pal vooraan waarbij je alles toch intenser beleeft.

Ik ben nooit zo'n Simple Minds liefhebber geweest, maar ik vind de nieuwe nummers verrassend goed en veel beter dan het gemiddelde top 40 werk. Ze klinken vol inspiratie.

Het 30-jarig jubileumconcert te Edinburgh viel zwaar en vooral vies tegen, wat één overheersend koud nat pokke-weer, een overdekte locatie was in verband met dit 30 jarig jubileum waarvoor de fans vanuit de gehele wereld speciaal hier naartoe gereisd zijn wenselijk geweest, dit nooit weer, ik heb het "natte" risico er niet meer voor over.
Het laatste (binnen)concert in het Noord Ierse Belfast afgelopen december was een heel stuk aangenamer, gaver, gezelliger en vooral droog.
Ze hadden beter voor een tent kunnen kiezen net zoals wat jaren terug bij Lemelerveld in de buurt waar o.a. ook Level 42 en the Stranglers optraden en als afsluiter de SM.
Lees en huiver Gig review: Simple Minds @ Edinburgh Castle, 18-07-09 « Tips from Idea15 Web Design - idea15.wordpress.com
Zo negatief als in deze review zie ik het niet, dat is misschien omdat zij achterin zaten.
Ik sta bij een concert nagenoeg altijd pal vooraan waarbij je alles toch intenser beleeft.