Nou, ik heb de hoop op een goed album eigenlijk al opgegeven, maar ik ga het toch weer proberen.

Ik heb het heugelijke nieuws ook net ontdekt op de Simple Minds Homepage.
Ik dacht even dat ik de eerste was hier op MuMe, maar musicboy is me net even voor.
Niet echt Simple Minds mooiste artwork overigens, als de muziek dan maar erg goed is, en als ik het mag geloven wat ik de laatste maanden over het eindresultaat gelezen heb moet het nogal hip zijn.
Maar ook U2 is in aantocht met blijkbaar iets spectaculairs, en ook een niet al te fraai albumcover, en dan natuurlijk ook niet te vergeten een nieuw album van Depeche Mode, met de titel ' Sounds of the Universe'.
Gaan deze 3 tachtiger jaren grootheden ons in 2009 weer verrassen,...ik hoop het wel.
2009 begint nu al spannend, ...en dan heb ik het nog niet eens over al die andere bands/artiesten die ook zo goed zijn en waarschijnlijk met nieuw werk komen ( bijv Muse,enz ).

Nieuw album, Graffiti Soul, verschijnt op 25 mei:

Hot on the heels of their 30th Anniversary Celebration Tour that saw them playing to over a quarter of a million people during their sold out 2008 European/UK arena tour, and their performance at Nelson Mandela's 90th Birthday concert in London's Hyde Park, Simple Minds are about to enter the most prolific period within their extensive career with thehighly anticipated brand new album 'Graffiti Soul' due for international release on May 25th by The Universal Music Records label.

Their 15th studio album, 'Graffiti Soul' was initially written on location in Rome, Sicily, Antwerp and Glasgow. Simple Minds then returned for the first time in almost three decades to the famous Rockfield Studios where the Scottish group originally recorded their earlier seminal albums 'Real To Real Cacophony', 'Empires And Dance' and sowed the seeds of 'New Gold Dream'.

Produced by Jez Coad and Simple Minds, the new album was mixed in Los Angeles by the legendary Bob Clearmountain. "Graffiti Soul is a bold and energetic collection of songs, and we could not be happier with the result," says lead singer, Jim Kerr. "Stylistically, this is a truly vibrant rock'n'roll album that's bursting at the seams with quite possibly the most ballsy pop songs we have written in years." Continues Kerr, "It's taken us a while, but over the last couple of years Charlie Burchill and I have put together a great team of individuals to work with, and that, as well as a revitalised and energetic new commitment has triggered an effect that has dramatically overhauled Simple Minds. 'Graffiti Soul' is testament to that." Simple Minds are in the midst of confirming an extensive 'Graffiti Soul' world tour that will encompass songs from the new album, plus the band's best loved classics including 'Alive and Kicking', 'Sanctify Yourself', 'Waterfront', 'Promised You A Miracle' and 'Don't You (Forget About Me)'.

Misschien is die cover nog niet definitief.

Ik heb me altijd enorm verwonderd over de vroegere periode van Simple Minds. Ik ging er pas naar op zoek toen ze al doorgebroken waren, maar wat ik vond was dan ook werkelijk een lust voor het oor.
Nu onlangs ging ik eens youtuben naar Simple Minds en ontdekte dat ze best wel weer (of nog steeds?) actief zijn. En zo stuitte ik op een huidige liveregistratie van (krijg al kippenvel bij alleen al de gedachte aan de titel) Seeing out the Angel. En daar werd ik me toch een partij de diepte in mee gesleurd, niet normaal! En het past en het mag gewoon in deze tijd, vijfentwintig jaar later!
Met wat ik in de liveregistraties zag leek het alsof ze weer ten volle zijn geinspireerd. Mede daarom kijk ik uit, heel erg zelfs, naar het nieuwe album van ze. Ik hoop dattie zo smaakt als de indruk die ik van ze heb.

Bij Simple Minds - Once upon a Time (1985):

Bowie en de Simple minds zijn op geen enkele wijze te vergelijken, een belediging voor Bowie, zonder Jim Kerr af te vallen. Bowie is één van de weinige namen uit de muziekgeschiedenis die er écht toe doet, hij heeft richting aan verschillende muziekstromingen gegeven, veel van zijn platen uit de jaren 70 zijn klassiekers. Vanaf Lets dance verloor hij veel glans en werd hij te gewoontjes, hoewel hij vanaf Outside 1 toch weer behoorlijk anders en exentriek durfde te zijn, een aantal hele mooie platen leverde die opleving op. De Simple minds hebben geen gelijkwaardig niveau en zijn ook niet van wezelijk belang. Ze hebben drie erg goede platen gemaakt waarna de koek op was.

Dat ben ik wel aardig met je eens....(Once Upon A short Time)

@DH en Stuart - even jullie citeren:
"De Simple Minds en zijn ook niet van wezenlijk belang. Ze hebben drie erg goede platen gemaakt waarna de koek op was." zei DH; Stuart: "Dat ben ik wel aardig met je eens....(Once Upon A short Time)"

Gelukkig heb ik goed opgelet bij Nederlands; dus die distinctie erg pik ik net nog mee. Dat betekent nl dat er ook nog aantal goede en een aantal (iets) minder goede platen zijn - naast een aantal slechte. Kijk en dat geeft weer een heel ander beeld van de wereld.

Als ik dan tel kom ik op een zevental albums variërend van minder goed (zeg 6 - 6,5) - ALIAD, OUAT, via goed (7 - 7,5) SITR tot erg goed (8 - 9) E&D, NGD - en dan heb ik niet alles genoemd. Dus dat "once upon a short time" is dan toch gewoon een klassiek voorbeeld van een hyperbool?

En zelfs al zou de bijdrage van SDM slechts drie "erg goede albums" aan de geschiedenis zijn, is dat toch nog geen reden om zo te schamperen? D'r zijn genoeg artiesten van wie de bijdrage slechts één of twee albums bedraagt - denk aan Jeff Buckley; kwantiteit en kwaliteit zijn twee verschillende dingen.

@Mjuman: dit is geen schamperen, dit is mijn reactie en niet de jouwe....klaar. Het gaat hier toch net niet zo als bij JD lijken hoop ik... . Bovendien was mijn reactie op Devel Hunt zijn hele verhaal met een knipoog : aardig/redelijk mee eens, dus 2/3 bijv. ....

@Stuart - reactie was mede aan hem. En verder lees gewoon nog eens wat er staat: "drie erg goede platen en daarna was de koek op" en "once upon a short time"
Da's te stellig en gewoon overdreven en dat probeer ik te nuanceren door die andere platen er ook bij te noemen. Vanaf SFY hoef je mij ook niet meer mijn bed uit te bellen voor SM.

Akkoord.....we laten het zo; mijn woorden en de knipoog stichtten wat verwarring en ik had het iets anders moeten 'neerkalken' voor de duidelijkheid. Ik zal er verder ook maar niet meer op ingaan, want dan wordt nog meer off-topic......forget it.:)

Laat ik nou groot liefhebber zijn van én Bowie én SM

Maar wat je hier zegt is natuurlijk wel op het absurde af.. Zo kun je iedere band wat mij betreft wel wegzetten. Simple Minds hebben aanvankelijk juist veel gedaan richting dance-ontwikkeling, dat hoor je ook nog op de platen daarna terug. Verder hebben ze minimaal een stuk of 4/5 goede platen gemaakt (afhankelijk of je Sister Feelings een volwaardige plaat vind). Er zijn ook enkele liefhebbers van hun eerste paar platen hier, die het vanaf New Gold Dream al te commercieel vonden..
En nu ik toch die titel heb genoemd, titel die je erg vaak weer tegenkomt op allerlei platenlijstjes. Daarnaast zullen de SM niet minder vaak worden gedraaid nog dan Bowie op de radio.. dus of Bowie's status nu echt zovelen malen groter is? Ik denk dat je dat ook weer niet moet overdrijven. Voor enkelen is Bowie god, voor het merendeel is het een ouwe nicht die Let's Dance heeft gemaakt, en meer ook niet Ik weet wel beter.. En dat oude werk wordt hoofdzakelijk op zo'n voetstuk gezet door wat ouwe grijze persmuizen die nooit verder zijn gekomen dan de jaren 70. Nog mooi dat ze zo modern waren Bowie in elk geval status toe te dichten

De koek was toch op, hoe wil je het anders omschrijven. De Simple minds staan de laatste 15 jaar voor half volle zalen te spelen, en vielen recentelijk zelfs tegen op The night of the Proms. Geen energie en passie. Ook verkopen hun CD's sinds begin jaren 90 nauwelijks meer, omdat ze niet al te best zijn, zelfs ronduit saai. Neemt niet weg dat New gold dream en sparkle in the Rain erg goed zijn.

Zullen we even samen rekenen? 2009 - 15 = 1994

Debuut: Life in a Day - beetje so so, zeg 6 - 6,5; Real to Real Cacophony (ook '79 - dat kon toen nog 2 albums in één jaar) 7.

Vanaf '79 zeker 6 - 7 goede albums, waarvan zeker drie erg goed (je eigen woorden). Goed actief dus 1994 - 1979 = 15 jaar; elke 2 - 2, 5 jaar een album dat minstens de kwalificatie goed had. a. Wie doet dat na? en b. Waar heb je het over?

Einde rekenles

Laat ik ook nog even mijn licht erop schijnen, voordat Herman gaat 'bezemen'...

Ik zou gaan voor de jaren 82-86...86-82= 4... ... dus 4 topjaren op zijn hoogst, (sommigen zeggen alleen van 82-85,dus 3) , even daarvoor en daarna aardig in mijn oren( de eerste albums voor NGD hadden op zich wel min of meer enige invloed, maar waren wat inconsistent qua songmateriaal (en in die mening ben ik niet de enige). Voor de rest, ieder zijn observatie.

Je hoeft me niet te leren rekenen, daar heb ik genoeg les in gehad, en daar is music meter niet voor. PERSOONLIJK vind ik dat The Simple minds na Sparkle in the rain een enorme afgrond in zijn gevallen waar ze, wat ik persoonlijk vind, nooit meer uit zijn gekomen. Ik ken maar weinig bands die zo'n teneergang in zo'n snel tempo hebben gehad als de Simple minds. Dat is mijn mening, dat hoef je niet te delen, maar kom niet aan met een flauw rekensommetje.

Ik ken persoonlijk weinig bands die het zeven albums volhouden,
alvorens in "een snel tempo" in "een enorme afgrond" te zijn gevallen.

Dus al bij al, lijkt me dat wel behoorlijk mee te vallen,
ook al ben ik geen grote Simple Minds fan (te pathetisch bij momenten).

Hun eerste albums vond ik altijd wat moeilijk te doorgronden.
Er was wel een aparte sfeer, maar inhoudelijk deden ze me weinig.
De hits uit hun tweede fase vind ik bijna stuk voor stuk fraaie popsongs.
Ook deze op Once upon a Time.

Daarna probeerde deze groep waardig ouder te worden,
wat geen sinecure is in deze trendy en snelle wereld van de pop.
Wellicht met hun huidge werk alleen nog cool
bij de die hard fans, waar ik niet bij hoor.

Daar heeft Devel Hunt wel een punt ; het komt wel wat schoolmeesterachtig over, Mjuman (zo van , zo zit het en niet anders) . Bovendien bestaat dé waarheid niet , het is je eigen "waarheid"; eerlijk is eerlijk.

Tot en met "Street Fighting Years" vond ik de albums van Simple Minds behoorlijk tot uitstekend met "New Gold Dream (81-82-83-84)" als uitschieter, nadien hebben ze geen enkel goed album meer uitgebracht buiten hun recentste "Black & White 050505".

Deze is ook voor DH



Het ging gewoon om feiten, maar aangezien jullie uitgaan van "c'est le ton qui fait la musique" zet ik even een ander muziekje op. Kan je ook een andere toon vinden. (jouw opmerking vind ik anders ook een hoog vingerwijsgehalte hebben).

Jullie (want ook jij Stuart) vinden dat er 3 erg goede albums zijn (want dat heb je beaamd); hoeveel gewoon goede tellen jullie dan? En hoeveel net even minder goede? Be fair and real.

Misschien verschilt dat niet zoveel van wat ik eerder heb aangegeven 6 - 7 in totaal. En DH kwam zelf met 15 jaar aanzetten. Persoonlijk ben ik al afgehaakt bij/na Street Fighting Years (met "Belfast Child" dat imo echt een draak is in vergelijking bijv. met de versie "She Moves Through the Fair" van Fairport Convention).

Het is voor mij een normale zaak om een band de credits te geven die ze verdienen. En jij was zelf degene die al miezelmannend sprak van "once upon a short time".

De waarheid is (en dat is in dit geval gewoon een feit) dat we allen leven op geleende tijd en dat ook onze tijd een keer komt. Tot die tijd blijven we bezig met wat ons drijft, muziek, literatuur, kunst, werk, liefde - let's pay our respect where it's due. Ik vraag gewoon om nuance.

Voor mij zijn in ieder geval E&D, S&F/SFC, NGD als mooie muzikale memento's - daarna SITR, RTRC,en evt. OUAT.

Dit is een discussie die nergens naar leid. Ik vind Sparkle in the rain en new gold dream erg goed, en ik vind al hun andere platen stukken minder tot gewoon niet goed en soms tenenkrommend. Dat is mijn mening, gelukkig is ieder mens vrij in zijn of haar mening, jij mag het gehele ouevre van The Simple minds prachtig vinden. Ik vind ook veel platen mooi die andere klut vinden. So be it!!

Prima - nou staat het er duidelijk. Nog een duidelijkheid van hieruit: ik vind niet het hele oeuvre prachtig - er zit idd aardig wat mindere bij - het ging mij ook om het nogal laatdunkende "once upon a short time" - maar dat was niet van jou

SITR vind ik productietechnisch nogal uit de bocht vliegen.

Ik zag laatst het optreden van de Simple Minds op Live8 1985.
Sorry, maar ik kreeg er plaatsvervangende schaamte van, het is dan ook helemaal mijn genre niet, maar toch......

Je vergelijkt appels met peren. The Simple minds is een bandje die allang in de vergetelheid is geraakt, alleen op MuMe wordt zo'n band nog levend gehouden. In Amerika, zijn ze zelfs nooit doorgebroken, terwijl Bowie daar nog altijd als een grootheid wordt gezien, en terecht. Jim Kerr en vrienden stonden recentelijk op The night of the proms, zelfs daar klonken ze en oogde ze gedateert. Het belang tussen hun en Bowie is op geen enkele wijze te vergelijken, hetgeen niets te maken heeft met oude grijze persmuizen maar feitelijk is. Ook jonge hedendaagse muziekpers onderkent het grote belang van Bowie in de muziekgeschiedenis. Ik weet bijna zeker dat ook de Simple minds sterk beinvloed zijn door Bowie.

Ben je de laatste jaren ooit bij een concert van ze geweest?
Is toch echt volle en vooral gezellige bak.


De SM zijn zeker sterk beinvloed door Bowie en is zelfs 1 van hun grote voorbeelden / idolen.
Laten we hopen dat hun nieuwe album "Grafitti Soul", die in mei uit gaat
komen, de sfeer uit vergane glorie uitstraald.

Ik begrijp het punt van DH wel een beetje. De betekenis van Bowie en diens invloed op de rock/popmuziek is denk ik idd wel wat groter dan die van SM.
Maar om SM vervolgens weg te zetten als een bandje "zonder wezenlijk belang" die maar 2 goede platen gemaakt hebben (NGD, SiTR) is mij wat te gortig. SM waren een "grote" jaren-80 band die een hele reeks sterke en vernieuwende albums hebben uitgebracht. De groep was zeker tot en met SiTR van hoog niveau en wist zich ook steeds weer opnieuw uit te vinden. En dat is toch een gave die niet voor velen is weggelegd.

Ik spreek puur uit persoonlijke smaak. Ik vind maar twee platen echt goed van deze band, de rest kan mij niet boeien. Het is natuurlijk wel een feit dat deze band vanaf begin jaren 90 hun erg grote aanhang snel hebben zien slinken, en de verkoopcijfers van iedere plaat sindsdien dramatisch hebben zien afnemen.

@Mjuman; ik vind dat sommige users hier (op Mume) erg snel geraakt zijn en bovendien niet alles té serieus moeten nemen.....'t is soms ook een beetje een spelletje en dat gebeurt bij alle stromingen; dat doen post-punkers bijv. net zo goed. On-topic: voor mij hebben de SM 5 jaar aan de top gestaan met 3 lekkere albums......S&F valt daar voor mij net buiten (dus niks geen Be Real.... .........('t is maar een mening van één van de vele nietige users hier, meer niet; ik ben net als jij hier gewoon een onbelangrijke/normale user, net zoals alle andere). Dit lijkt me genoeg 'nuance' nu en laat iedereen in zijn waarde wat die vindt, of ik het nu ben, Devel Hunt of wie dan ook. Reageren is best, eigen mening ook uiteraard, maar je kunt niet iemand een mening "opleggen".

Ja, maar dat maakt de kwaliteit van hun werk in de jaren 80 er toch niet minder op?
En laten we niet vergeten dat ook Bowie fors aan populaiteit bij het publiek heeft ingeboet.....al tijdens de jaren 80.

PS. Waar blijft C-moon?....had hem in deze discussie wel verwacht eigenlijk.

C-moon (Mark) moet waarschijnlijk tussen zijn vele concertbezoeken door even bijtanken. Om al zijn concertbezoeken te kunnen bekostigen moet of een erfenis hebben ontvangen, een rijke vrouw hebben getroffen of de loterij hebben gewonnen. Als je zijn concertagenda bekijkt gaat geheel z'n inkomen daaraan op.
Of hij heeft juist geen vrouw en geen huis (daar is dan immers toch geen tijd en geld meer voor) en leeft hij in een camper om van het ene naar het andere concert te kunnen gaan en heeft hij daar een laptop om tussendoor de berichten op Mu-me bij te houden, druk baantje.
Grapje Mark, moet kunnen hé, geniet er maar van jongen.