Bij Terry Callier - What Color Is Love (1973):

Terry Callier is gister overleden.
R.I.P.

bron: R.I.P. Terry Callier | News | Pitchfork

Dat is schrikken, Dion. Een van mijn favoriete artiesten. Nu lees ik op het forum dat het niet waar lijkt te zijn. Wie brengt zo'n bericht dan in de wereld, vraag je je af?

Ik heb even "gegoogled" en ik ben bang dat het waar is(!). Blijkbaar na een lange ziekte overleden.
Ben een grote fan en van al zijn releases vind ik deze één van zijn betere. Zijn eerdere "Ocassional Rain" is mijn favoriet. Een doorleefde, soulvolle stem en ook nog eens een bescheiden familieman, een ware artiest. Ik draai hem vandaag nog maar eens.

Triest, dat het waar is dan. Een zeer groot verlies voor de muziek.

Een mini-ode: NINE LICKS: Wie // Terry Callier, rust in vrede. Wat // Kom... - ninelicks.nl

Voor de hoes viel ik het eerst. Het haast gecamoufleerde treurende naakt tussen de bruine en blauwe tinten in de zetel vertelde alles wat je weten moest. Dit album kon niets anders zijn dan pure schoonheid! Wat zijn de kansen dat je het in zulke gevallen bij het rechte eind hebt? Eén: enkel als Terry Calliers naam erop staat bestaat die kans. What Color Is Love was niets minder dan pure schoonheid, zal nooit voor iets minder dan dat doorgaan!

Eigenlijk was Bill Withers mijn held, soul rauw en onversneden, aan meer had ik zelden boodschap. Het spectrum binnen What Color Is Love is waar ik alles ben gaan aanhangen, jazz was het en folk werd het, blues kwamen kijken, diep in de roots van muziek, maar de wijde wereld ervan verkennend. Stijlen en invloeden zo treffend georchestreerd, ingeleid, rijdend en bevrijd door zijn volstrekt unieke klankkleur. Niets klonk toen als de muziek van Terry Callier voor mij. Niets zal ooit klinken als zijn muziek.

Ging je terug in de tijd, klonk hij er zelf ook niet naar. Anders uniek. Een nieuwe folksound, hij had wel ballen om het zelf zo te betitelen, maar hij loog niet. Wonderbaarlijk opgebouwde songs, begeleid met niets minder dan wat gitaren kleurden zijn beginjaren. Het contrast kon niet groter, tegelijkertijd kon het ook niet kleiner, naar het niveau kijkend... Ging je verder in de tijd stuitte je weer op de grote discozonde, al kwam ook daar meer dan eens een goeie song uitgerold. Talent kent geen grenzen.

En het komt ook altijd bovendrijven. Daarom overleefde Terry Callier de eighties en nineties om een geslaagde come-back te maken o.a. via ultieme samenwerkingen met Beth Orton en Massive Attack, waarmee zijn oude platen pas echt hun publiek gevonden hadden. Een eerder select gezelschap misschien, maar wel een dat met elk jaar meer leden lijkt te kennen. Laat dat, zoals zo vaak gebeurt, het zilveren randje zijn van zijn heengaan...
R.I.P.

Even een traantje weggepinkt tijdens het beluisteren van 'I'd rather be with you', zo ontiegelijk mooi. Nooit echt doorgebroken, maar als je kijkt wat deze artiest heeft voortgebracht behoort hij gewoon tot de allerbeste muzikanten van het genre. Naast dat, ben ik er heilig van overtuigd dat Terry een eerlijk en mooi mens is. Vooral zijn optimisme en nederigheid heb ik erg veel ontzag voor. R.I.P.

Och, dit lees ik nu voor het eerst. Zonde. Geweldig muzikant! Ik zet nog eens een Terry Callier-plaatje op.

Ik had eigenlijk gehoopt dat er in navolging van Gil-Scott Heron en Bobby Womack ook een XL-Recordings CD zou uit-komen met Terry Callier. Dat zal helaas nooit gebeuren

PS: Ik kom er net achter dat zijn album 'Hidden Conversations" geproduceerd is door Massive Attack. Daar ga ik dan maar eens achteraan.

In de tussentijd zet ik nog eens wat ouder werk op.

Terry is nooit ver weg...