Volgens de Oor was 'Mr. Tambourine Man', het debuutalbum wel een goede binnenkomer om eens in het oeuvre van The Byrds te duiken. Zijn jullie het daarmee eens, of kan ik beter ergens anders beginnen?

Zeker, alhoewel ik de titeltrack eigenlijk één van hun minste nummers vind.

Ik moet die eerste ook nog horen, maar volgens mij kan je ook best beginnen met Turn! Turn! Turn! of Fifth Dimension.

althans, ikzelf heb er geen nare bijwerkingen van ondervonden

Bij The Byrds - Fifth Dimension (1966):


Misschien dat je ondanks dat tóch nog aan "Younger Than Yesterday" wilt wagen. Tot daar worden de Byrds-albums namelijk wél steeds beter. Minder wisselend (wisselvallig) ook vooral.

Younger Than Yesterday is iets constanter, Notorius Byrd Brothers hun hoogtepunt als je het mij vraagt. Maar ik heb - toegegeven - nu éénmaal een zwak voor the Byrds vanwege hun samenzang en gitaarspel.

Ik zal me ook nog wel eens aan Younger Than Yesterday wagen, die heeft ook een wat hoger gemiddelde hier. Sowieso draaien de plaatjes van The Byrds wel lekker weg, ik vind het niet echt vervelend om naar te luisteren.

Ik zie het toch niet gebeuren dat Herman Younger Than Yesterday beter gaat vinden, vooral niet als zijn favorieten Eight Miles High en I See You zijn.

Dat zijn ook de twee nummers die ik hier heb aangevinkt (de derde ontbrak nog zag ik, dus ik heb 'I Come and Stand at Every Door' er nog bij gedaan) en ik vind het ook. Dus wie is herman om...

Ik zal me dan nog eens aan die "Notorious"-plaat wagen, want daar ben ik nooit voldoende in doorgedrongen denk ik.

Ik vind de albums Younger Than Yesterday, Notorious Byrd Brothers en Sweetheart of the Rodeo een stuk beter. De uitwerking is beter, en het songmateriaal is constanter.

De albums van daarvoor vind ik spontaan en leuk, maar ze zijn inderdaad minder constant. De (meeste) albums na 'de grote drie' worden trouwens ook vaak onterecht vergeten. Ze zijn minder inventief, maar eigenlijk wel constanter dan de albums uit de periode 1964 t/m 1966.

Toch blijf ik erbij: de solocarrières van Gene Clark, David Crosby, Gram Parsons, Gene Parsons, en allerlei bands die ontstaan zijn uit the Byrds zijn nog een klasse beter. De hele Byrds-boom afwerken kost wat tijd, maar het loont de moeite.

Is het 'per ongeluk' dat je Roger McGuinn overslaat? Wordt toch algemeen wel als de 'minst getalenteerde' beschouw. Of niet?

Overigens is de hand van Gram Parsons natuurlijk onmiskenbaar aanwezig op "Sweetheart" en was het album een mijlpaal, ik vind het zo'n uitbijter in dir reeks van de eerste zes Byrds-platen dat ik hem toch nauwelijks als Byrd zie. Maar dat is stof voor een andere discussie.

Ik vind de onbevangenheid, het nog onschuldig en experimenteel gemusiceer van toptalenten (dat waren ze toch allemaal) van halverwege de jaren 60 nog steeds onovertroffen eigenlijk.

The Byrds waren één van de grootste bands uit hun tijd in de VS en bovendien: naast het feit dat ze goed konden componeren en musiceren blinken ze ook uit in de vocale kunsten. Solo en in harmonie. Tel dat op bij de voorliefde van de Westcoast, aangelengd met wat eerste schreden op het pad van de psychedelica: een klassieker!

Ik vind hem een beetje een jengelaar. Ik schreef ergens dat hij zingt zoals een klein kind dat bij zijn moeder om een ijsje zeurt. Wat overdreven, maar soms slaat hij wel écht te ver door in zijn huilerige/jengelende zang.

Solo is het nooit echt wat geworden, hoewel hij een aantal aardige platen (3*, 3,5*) heeft gemaakt. Ik snap dan ook niet waarom hij binnen the Byrds zoveel macht had, terwijl David Crosby later zou uitgroeien tot superster, en Gene Clark en Gram Parsons zouden cult-helden en country-rock pioniers worden (in mindere mate kun je Chris Hillman hier ook nog bij vermelden).

Hij was de enige die al iets van een muzikale carrière opgebouwd had voordat hij met Clark de band oprichtte en hij was de meest zakelijke van het stel, dus had hij meestal wel het management achter zich staan .........

Niet om het een of ander, maar Roger McGuinn is toch een fantastisch gitarist? Prachtig Rickenbacker-geluid, was verantwoordelijk voor het populariseren van dat instrument en geluid (zonder Byrds geen R.E.M. en dat soort bands). Daarnaast laat hij zich op dit album ook van een andere en eveneens vernieuwende kant horen op Eight Miles High en I See You, John Coltrane/Ornette Coleman, gespeeld op gitaar.

De Rickenbacker-gitaar werd reeds gepopulariseerd door George Harrison in het Beatles-album A Hard Days Night. Roger McGuinn wist dat instrument evenwel perfecter te beheersen. En zoals ik eerder zei heeft R.E.M. inderdaad de mosterd bij the Byrds gehaald.

@ Reint:

Jawel, maar dat is toch meer een sessiebijdrage vind ik. Daarnaast was het Crosby die met Ravi Shankar en Coltrane kwam aanzetten, en het was ook zijn idee om 'Eight Miles High' in een 'Coltrane arrangement' te spelen. Ik kan er zo snel niet echt meer informatie over vinden, maar het lijkt erop dat Crosby met het idee kwam, en dat McGuinn deze kon uitvoeren.

Crosby was dan ook degene die George Harrison kennis liet maken met de Indische klassieke muziek.

Clark heeft het merendeel van de tekst, en de melodie verzonnen, zoveel is zeker.

McGuinn heeft, na Clark's dood (!), wel de feiten omtrent 'Eight Miles High' proberen te verdraaien... Hij maakte zichzelf een stuk belangrijker dan voorheen geloofd werd, ik weet niet wat ik daar van moet vinden.

McGuinn is misschien wel de minst getalenteerde, ik vind hem toch wel net zo onmisbaar als Clark en Crosby. Clark en Crosby zijn belangrijk om de redenen die jij aangeeft, maar McGuinn is imo belangrijk om zijn karakteristieke (en naar mijn mening ook erg mooie) zang en gitaarspel.

Dat is natuurlijk wel zo, en ik heb ook niet gezegd dat hij het in zijn eentje heeft gedaan. Maar voor The Byrds was het Rickenbacker veel karakteristieker dan The Beatles. Als ik denk aan The Byrds denk, denk ik aan het Rickenbackergeluid, bij The Beatles heb ik dat niet (mede omdat die in hun beginperiode al gevarieerder bezig waren dan The Byrds).
Mijn insziens zijn The Byrds toch de ultieme Rickenbacker-band van de 60s.

Wat in dit kader wel grappig is, is dat McGuinn de Rickenbacker kocht na het zien van A Hard Day's Night, maar dat Harrison op zijn beurt weer de riff en sound van The Byrds' Bells of Rhymney gebruikte voor zijn If I Needed Someone, en zelfs een brief stuurde voor McGuinn's goedkeuring.

The Byrds zijn befaamd geworden vanwege hun karakteristieke Rickenbackergeluid alsook hun close-harmony-zang, dat is een feit (en ook de reden waarom ik een zwak heb voor deze band).

The Byrds waren natuurlijk vooral zo goed omdat ze niet steunden op één talent. Gram Parsons en Gene Clark zijn min of meer mijn idolen (waarvan ik alles heb dat ze buiten The Byrds hebben gemaakt). Maar ik kan niet ontkennen dat The Byrds erg goed platen hebben gemaakt zonder hen (5D en Younger than Yesterday bijvoorbeeld). Roger McGuinn is voor mij toch wel de belangrijkste bepaler van het Byrds-geluid. Chris Hillman vond ik duidelijk minder overtuigend (met uitzondering van zijn platen met The Flying Burrito Brothers). Een goede soloplaat van hem ken ik ook eigenlijk niet. Overigens wordt vaak Crosby als minste van de (klassieke) Byrds beschouwd, maar daar ben ik het niet mee eens.

Hillman's echte bloei periode kwam natuurlijk pas in de 80s met de Desert Rose Band. Daarvoor was hij altijd te bescheiden om vooraan te gaan staan en was hij vooral de harde werker. Parsons krijgt altijd alle credits maar zonder Hillman hadden we nooit van de Flying Burritos gehoord .......

Younger Then Yesterday is voor mij vooral een betere plaat dan 5D omdat Hillman op YTY opeens compositories de geest kreeg. McGuinn en Crosby blijken hier toch de kar niet echt overtuigend te kunnen trekken IMO ........ Hey Joe en Captain Soul ontstijgen het predikaat "filler" niet echt en The Lear Jet Song is toch ook een grensgevalletje ......

Chris Hillman is wat mij betreft één van de meest onderschatte artiesten ooit, tenzij hij toch in zeer befaamde bands heeft gespeeld. Ik had overigens de indruk, op basis van de (weliswaar weinige beelden) van Manassas, dat hij zich daar niet helemaal thuisvoelde als tweede man achter Stephen Stills. Een nogal chagrijnige uitstraling had 'ie. Hij had gewoon wat vaker met de vuist op tafel moeten (durven) slaan.

Vanaf Younger Than Yesterday begon Hillman's opmars inderdaad.

Mooi verhaal! Nog grappiger is het feit dat McGuinn eerst dacht aan een zessnarige Rickenbacker. Hij begreep alleen niets van de sound. Pas toen hij de film zag en eens goed door de blauwe vierkanten glazen van zijn brilletje tuurde, zag hij de zes dubbele snaren: een twaafsnarige dus toen viel het kwartje en zag hij het licht ...de twelfth dimension !

Haha, dat ís een mooi verhaal. Weer wat geleerd.

Ik vind het trouwens wel erg flauw dat in die Byrdbox bij ieder album Roger McGuinn 'Leader' staat... Clark's rol wordt ook daar wat verdoezeld.

Zijn leiderschap is misschien ook wel een van de voornaamste redenen dat The Byrds hun potentie nooit hebben kunnen waarmaken, terwijl het diverse sololeden (behalve McGuinn!) wel gelukt is.

Volgens dat boekje doet Gene Clark dus niets behalve vocals en tambourine... Zodra Clark de Byrds verlaat is het woordje leader bij McGuinn verdwenen...

http://i61.tinypic.com/vxg0fb.jpg

Kwam bijgaand album tegen in een collectie die ik van iemand heb gekregen. Volgens www een bijzondere bootleg. Is er een echte Byrds kenner die hier meer van weet?

@Broem: de afbeelding kwam me bekend voor. Alleen niet met een witte hoes en zo'n grote afbeelding. Mijn eerste ingeving was Kralingen (1970), mijn tweede de tour waarbij ze ook het Turfschip in Breda aandeden (lente 1971). If my memory serves me well, was ook Skip Battin daar toen bij,

Discogs zegt: Credits
Bass, Vocals – John York (4)
Drums, Vocals, Guitar, Banjo [Five String] – Gene Parsons
Lead Guitar, Vocals – Clarence White (2)
Synthesizer, Guitar, Vocals – Roger Mc Guinn*

Skip wordt niet genoemd en ik heb geen herinnering aan McGuinn en synth (70/71 immers); hou het op periode 70-71 opnames van een Europese tour.

Thanx Mjuman. Zag op Popsike dat het idd een Bootleg is. Blijkbaar uit 1969. Grappig om zo'n album tegen te komen. Hij klinkt overigens ronduit beroerd. Mss kan ik er een Byrds liefhebber blij mee maken.

popsike.com - THE BYRDS Hey Mr. Tambourine Man LIVE LP PSYCH FOLK ROCK 1969 no TMOQ TAKRL - auction details