Ach ik heb het ook al meegemaakt. Zo kwamen wij eens te laat binnen bij Judas Priest met als voorprogramma Accept. In de Jaap Edenhal was dat (1981 meen ik). Ook toen al was het treinverkeer een drama in Nederland. We konden nog net zien dat het podium van Accept werd afgebroken. Op z'n zachts gezegd waren mijn pals en ik not amused !

Ongelooflijk dat ik niet meer wist dat - toch - Aerosmith hoofdact was. 1989. Die band moet dan ook wel een belabberd optreden hebben gegeven. En dat het in de Rijnhal en niet de Groenoordhallen was, al lijken de gebouwen op elkaar.
Gelukkig weet ik van heel veel concerten van jaren her nog vele details over de belevenissen. Zelfs nog hoe het 'voelde' toen de band op het podium kwam en ging spelen. Diepe indrukken vaak. Je maakte toen zo ontzettend veel mee voor het eerst in je leven.
Wij waren erbij, in de jaren '80.


Hopelijk komt hier t.z.t. een concertbezoekverslag van The Cult anno 2016.

The Cult share soaring new single ‘Give Me Mercy’, announce 11th album

Fenomenale versie.

Vind ‘m beter dan het origineel zelfs.

Niet slecht in 2024.

Gisteren in de AFAS gezien, topconcert. Helaas kregen ze de zaal niet mee. Ian Astbury, vroeg ook regelmatig wat er aan de hand was? Één ding was zeker het lag niet aan The Cult, ook niet aan de set-list.
Waar lag het dan wel aan?

Bij ieder begin van een nieuw nummer werd de hele zaal verlicht doordat het publiek het belangrijker vond om met hun mobieltje te filmen.Ook ik had een keutel voor me staan die het hele concert via z'n mobiel heeft gekeken. Hij vroeg zelfs of ik niet mee wilde zingen (had er geen erg in) want dan gingen z'n opnamen naar de maan. Wil er bij vermelden dat het hoofdzakelijk "oudere jongeren" waren, precies die continue roepen dat de jeugd altijd op hun mobieltje zit.

Heb ooit Jack White in de AFAS gezien, daar werden holsters uitgedeeld waar je, je mobiel in moest doen en dat ging op slot, na het concert kon je, je mobiel er weer uithalen. De tour erna van Jack in Utrecht afgelopen jaar, geen één stond er het hele concert meer te filmen. Het kan dus wel.

Hieronder mijn recensie over het concert: Lontanovicolo

The Cult in AFAS Live

Er zijn avonden waarop het gewone leven zich van zijn meest ongewone kant laat zien. Gisteravond was zo'n avond. Terwijl het land zich opmaakt voor de komst van de oranje olifant in de kamer – Donald Trump – en de NAVO-top op het punt staat onze verkeersaders te verstoppen met blauw zwaailicht en zwart getinte ramen, doet The Cult een poging om iets van rock-‘n-roll in het tijdsgewricht te wringen. In de AFAS Live, waar het altijd net iets te zwart is, net iets te vierkant, en de ziel een beetje echoot tegen de muren.
Het was een beetje een rare setting. Buiten staan de ME-busjes te glanzen onder de lantaarns, binnen glanzen vooral kale schedels en oude bandshirts met scheuren op strategische plekken. De gemiddelde buikomtrek van de bezoeker was groter dan de cirkel die men om Astbury trok toen hij in 1992 van Pinkpop werd afgemept. Veel grijzend volk, veel bier, weinig opwinding. Of nou ja, voorzichtige opwinding. Dat soort opwinding die na vier speciaalbiertjes plaatsmaakt voor “gewoon lekker even staan”.
De bovenring bleef gesloten. De sfeer ook een beetje.

Een kwartier te laat begonnen ze, zoals het hoort. Ian Astbury – nog altijd meer sjamaan dan zanger – zwalkte het podium op alsof hij net uit een te intense meditatie was geschopt. Bandana op, wierook in de lucht, nerveuze dansbewegingen die het midden hielden tussen tai chi en een lichte schok. Bill Duffy stond er zoals altijd bij alsof hij nooit ergens anders had gestaan. Gitaar als verlengstuk van zijn karakter: droog, strak, ouderwets goed.

De setlist was een oude jas die nog prima paste. “Rise” blijft, hoe je het ook wendt of keert, een dijk van een nummer. Stevig, hoekig, zelfverzekerd. Maar na die opening kabbelt het. Of nee, het kabbelt niet – het sluimert. Er hangt iets ongemakkelijks in de lucht, iets halfzachts. Alsof de band en het publiek elkaar per ongeluk in dezelfde ruimte zijn tegengekomen.
Het duurde tot “Rain” en “Spiritwalker” voor de zaal wakker werd. Of in elk geval één oog open deed. Astbury mopperde wat op het publiek – “Still banned from Pinkpop,” grijnsde hij, in een poging tot zelfspot die net iets te veel wrok in zich droeg. “Hollow Man” klonk redelijk, maar kreeg nooit echt vleugels. “She Sells Sanctuary” deed uiteraard wat het moest doen: herinneren waarom deze band ooit groot was. Even knalden de lichten, even zinderde het. Maar net toen het eindelijk ergens op begon te lijken, was het alweer klaar.

Encore, twee nummers, applaus, licht aan.
Een uur en een kwartier, en dat was het. Geen grootse visuals, geen verhaal, geen opbouw. Het concert vorig jaar in Paradiso – waar het zweet van het plafond droop en de nostalgie gloeide als een oude lava-lamp was beter. Dit was… anders.

Was het goed? Niet per sé.
Was het leuk? Een beetje.
Was het nostalgisch? Op momenten, ja.
Was het genoeg? Daar kun je over twisten.

Maar ach, wat is tegenwoordig genoeg? In een wereld waar Trump weer op de stoep staat, is een avondje The Cult misschien wel precies wat we verdienen: een herinnering aan iets dat ooit groots was en nu vooral nog leeft in het hoofd van wie het meegemaakt heeft.