Bij The National - High Violet (2010):



Eindhoven!

Zaterdag in Groningen!

Ken alleen de laatste 2 albums, maar heb wel pas Alligator aangeschaft. Vraag me af wat ze live spelen.

Voornamelijk High Violet en Boxer, met af en toe een ouder nummer.

The National Concert Setlist at The Powerstation, Auckland on January 14, 2011 | setlist.fm

Dat is alweer van ruim een maand geleden, maar dat zal vast wel. Als ze Available maar spelen vind ik het prima.

Ik vind dat voor een band wat al 10 jaar aan het touren is, 5 albums heeft afgeleverd, plus tig andere songs, een aardig actuele setlist wat een beeld geeft van wat je kunt verwachten.

Ik heb ook niet gezegd dat het geen goed beeld geeft.

Recensie vorst nationaal:

The National maakt al bijna tien jaar ongelooflijk mooie muziek, maar het is pas sinds de release van 'High Violet' dat de band overal naambekendheid heeft verworven. 'High Violet' werd in alle media goed onthaald en sindsdien is het ongelooflijk snel gegaan voor hen. Mainstage op Pukkelpop, Mainstage op Glastonburry, optreden in de Ancienne Belgique en nu dus een concert in Vorst Nationaal. Maar vaak wordt er ten onrechte voorbijgegaan aan de rest van hun reportoire. Mijn favoriete plaat van hen 'Boxer', het explosieve 'Alligator' en het rauwe 'Sad Songs For Alligators' zijn eveneens pareltjes van cd's die merkwaardig genoeg door de mazen van het blikveld glipten van de meeste muziekbladen en recensenten. Gelukkig zijn ze nu wel opgepikt door de media en krijgen ze eindelijk de aandacht die ze al lang verdienen.

Jammer genoeg beginnen ze met een valse noot aan het concert. Bij opener 'Anyone's Ghost' is er duidelijk iets mis met de geluidsmix, wat resulteert in een warrige geluidsbrei, waardoor het gevoel voor nuance-wat 'The National' zo typeert-afwezig is. Gelukkig wordt het geluid al wat beter bij het aardig rockende 'Mistaken For Strangers' en bij het magistrale en instant klassieker 'Bloodbuzz Ohio' is het dek helemaal van de dam. De blazersectie, die alle nummers op majestueuze wijze boven zichzelf lieten uitstijgen en de prachtige bariton van zanger Berninger zorgen voor een eerste hoogtepunt van de avond. Aan het op plaat somber uitdovende 'Slow Show' wordt een euforisch einde gebreid en ondersteund door de ongelooflijke drumskills van Bryan Devendorf groeit 'Squalor Victoria' live uit tot een heus anthem, waarbij Berninger zich op het einde de longen uit het lijf schreeuwt. Het middenstuk van het concert weet het torenhoge niveau niet aan te houden. 'Lemonworld', het zwakke broertje op 'High Violet' weet live al helemaal niet te overtuigen en oudjes 'Lit Up' en 'All The Wine' worden weinig inspirerend gebracht. Gelukkig herpakt de band zich daarna snel met het adembenemende 'Sorrow', een song die door Berninger, tussen zijn talloze wijntjes door, ironisch wordt aangekondigd als hun meest komische song. 'Hysterical'. Het opzwepende 'Abel' zet de wervende finale in en wordt gevolgd door het prachtig opbouwende en met geniale zanglijnen gezegende 'Appartement Story'. 'England' is zonder overdrijven één van de beste songs van de afgelopen jaren en het absolute hoogtepunt van de avond. Verscheidene mensen kunnen hun waterlanders niet meer binnenhouden en staan me rode ogen te genieten. Hoe groots en tegelijkertijd intiem kan een nummer zijn. De ontlading op het einde-Afraid of the house 'cause they're desperate to entertain- laat zelf de meest hardvochtige mensen niet onberoerd. Na het eveneens majestueuze maar iets luchtigere 'Fake Empire' begint 'The National' aan de vier afsluitende bisnummers. Ongelooflijk hoeveel monumentale songs deze band nu al op zijn archief heeft staan. Berninger heeft ondertussen alle moeiten om op zijn benen te blijven staan en wentelt zich met plezier in al zijn verdriet. De schoonheid van de tristesse, die hij al in opener Anyone's Ghost' bezong. 'I don't wanna get over you'. In het integere 'Runaway' vraagt hij : 'What makes you think I'm enjoying being led to the flood?' En ja ik ben er zeker van dat hij daar van houdt. Zich wentelen in zijn eigen miserie, zich poepeloere zat drinken en dan al zijn frustraties uitschreeuwen in het ziedende Mr.November. Een kopstoot van jewelste, een euforische adrenalinestoot, waarbij je je net als de zanger even 'on the top of the world' waant. 'Berninger' valt beneveld door alle alcohol met zijn rug op het podium, maar blijft onverstoord doorzingen. Bij 'Terrible Love' springt hij het publiek in. De security probeert hem nog tegen te houden, maar er is geen houden meer aan. Terwijl de gitaristen een shoegazende wall of sound opbouwen, rent hij tot het uiteinde van de zaal en beklimt hij de tribune. Het publiek reageert uitgelaten, het is de apotheose van een fantastische avond. Maar het grootste kippenvelmoment hebben ze voor het einde gehouden. Zonder versterkers en microfoons brengen ze een akkoestische versie van 'Vanderlyle Crybaby Geeks'. Het duurt veel te lang vooraleer het publiek muisstil is, maar eens dat gebeurd is krijgt iedereen kippenvel. Muziek in zijn puurste vorm, met alle emoties van dien.

Berninger is een neuroot die ondanks zijn spastische bewegingen en drankgewoonten op ongelooflijk veel sympathie van het publiek kan rekenen. En dit komt omdat hij zo hard meent wat hij zingt. Hij legt zijn niet altijd even fraaie persoonlijkheid open en bloot op het podium en in zijn nummers. Hij is charismatisch net omdat hij totaal geen charisma heeft. De drumlijnen van drummer Bryan Devendorf, die alle nummers van 'The National' van een stevige ruggengraat voorzien, worden soms over het hoofd gezien door de opmerkelijke persoonlijkheid van de frontman, maar vallen zeker niet te onderschatten. De reïncarnatie van John Lennon is één van de beste drummers van het moment. De songs zijn enorm gelaagd en live wordt dit nog eens gecombineerd met zo'n ongelooflijke intensiteit dat 'The National' een van de sterkste liveacts van de afgelopen jaren is.

Wow!

Ik kan nu écht niet meer wachten tot morgen!

Verdomme ik krijg er alleen maar meer zin in om ze weer te zien.

Een werkelijk briljant optreden mee mogen maken in Utrecht. Berningers stem was sterk, meneer klom tot tweemaal toe het publiek in, waarna hij de tweede keer via de uitgang verdween. Geweldig hoe de band zelfs in een relatief grote zaal nog intiem weet te klinken. Ik wil ze eigenlijk zondag nog een keer zien...

Bij The National - High Violet (2010):

Live kwamen de nummer helemaal tot bloei, wat een geweldige live band!

Gisteren heb ik nog maar eens het bewijs gezien dat Terrible Love mijn ultieme favoriet is van dit album, na Afraid of Everyone, England en een werkelijk geniale uitvoering van het slotnummer. Kippenvel all over the place.

Ja, de meeste nummers wisten live ook (meer) te overtuigen, afgezien van (misschien wel mijn favoriet) Conversation 16. Ik weet niet waarom, maar dat nummer overtuigde mij gewoon niet helemaal. (Ik spreek over het concert in Utrecht)

Grappig, ik vond ook precies dat Conversation 16 live een stuk minder was. Alle dreiging van het nummer verdween, de uitvoering was lusteloos. Wat een groot contrast met de rest van de liedjes die stuk voor stuk intenser en agressiever werden gespeeld dan op de plaat. Vooral de songs van Alligator kwamen goed tot hun recht, maar ook de nieuwere nummers natuurlijk.

Mooi hoe de meningen verdeeld zijn over een concert. Ik vond het oudere werk een stuk minder overtuigend in Utrecht. Conversation 16 vond ik misschien na de fantastische uitvoering van Afraid of Everyone wel het hoogtepunt.

Dat bedoelde ik ook juist te zeggen (Edit: Oh, volgens mij kwam dat wel over ) Helaas viel ook mijn favoriet Slow Show wat tegen..
Ik vond ook dat de oudere nummers erg goed tot hun recht kwamen en ook de nummer van de Cherry Tree EP en Sad Songs for Dirty Lovers, welke ik nog niet kende.

'Sad Songs For Dirty Lovers' is echt een aanrader, hoor

Ja, maar er is lastig aan te komen. Maar ga binnenkort wel eens kijken

Ik heb 'm eind december nog in FNAC te Antwerpen gevonden. Ik was in de wolken! Voor mij nog altijd hun beste plaat, deze komt daar net achter.

Zeker weten De opener Cardinal Song blijft mijn absolute favoriet van The National

Wel is Sad Lovers makkelijk te bestellen tegenwoordig is mij opgevallen. Op elpee in ieder geval, net als alligator. Voor cd's kan ik helaas niet helpen

Ik kreeg hem van een vriend... mooie cd...

Wat een concert gisteren in De Oosterpoort. Staat in m'n top 5 van beste optredens gezien. Dat komt waarschijnlijk ook wel omdat ik bijna alle nummers volledig kon meezingen. Vanderlyle was tof! Helemaal akoestisch en dat het publiek meezong. Mijn favoriet (Anyone's Ghost) kwam al als tweede waardoor het hoogtepunt weg leek te zijn maar er kwamen heel wat nummers van deze plaat voorbij

The National akoestisch Van...

Echt genieten bij Vanderlyne, echt geweldig.
Nog nooit zo genoten van een live-optreden, na het tegenvallende Eels vorig jaar is dit een van de beste bands van de laatste 10 jaar die wel echt een topconcert aflevert. Mr. Berninger gooide flink wat naar binnen, maar dat deden zeker de nummers van deze plaat wel goed. Het werd allemaal wat minder tam, wat ik een vooruitgang vond op de studioversies.

Ook leuk om af en toe je stem te horen op zo'n filmpje

Inderdaad een geweldig optreden gisteren. Elk nummer grijpt je bij je strot en pakt je steeds iets steviger beet waardoor je zalig naar adem moet snakken.

Ik denk zelf dat dat komt omdat het achtergrondkoor er niet bij was! Die weten het nummer mooi vol te maken!

Ik vond het concert in utrecht overigens geweldig! Ik vind het een prachtig idee dat er nog artiesten zijn die ontzettend goed zijn live!

Ik had moet ik zeggen wel wat moeite met de schreeuw-uithalen..ik vind het bij de national alleen in 'available' passen! Die ze ook live deden:)

Bij Squalor Victoria, England, Terrible Love en Mr. November vind je het niks? Oh en ik vergeet Abel nog op te noemen. Die uithalen voegen toch iets geweldigs toe?

Vrijdag live gezien in Eindhoven en het was werkelijk fenomenabel!
De nadruk lag (natuurlijk) op nummers van High Violet en Boxer en die nummers werden geweldig gebracht. Allemaal net iets steviger dan op de plaat.

Matt Berninger was op het begin erg in zichzelf maar kwam gaandeweg het optreden wat meer los. Hij ging zelfs zo los dat hij tijdens Mr. November van het podium sprong en via de zaal de tribunes op klom helemaal tot bovenin (terwijl hij gewoon door bleef zingen). Geweldig.
Afsluiter was een compleet onversterkte (dus zonder microfoons) akoestische versie van Vanderlyle Crybaby Geeks, kippenvel.

The National op Cross Linx was een van de beste optredens die ik in lange tijd heb gezien.

Ik ben daar héél gevoelig voor. Ik vind iets veel meer kracht hebben zoals het gebeurt bij England op het studio-album! Er komt meer en meer spanning, vooral door toevoeging van instrumenten en intenser spel. Het schreeuwen is een uiting die ik helemaal niet snap.
In Mr. November en Abel kan ik het trouwens wel hebben ja!

In Squalor Victoria en England kan ik het niet plaatsen.

12 juli komen ze voor een akoustisch concert naar openluchttheater Caprera in de Bloemendaalse duinen. Met een beetje geluk (lees: goed weer) het concert van het jaar!

the National in Bloemendaal